Ούτε… τρένα, ούτε ναυαγισμένα καράβια! Ψυχραιμία, αυτοκριτική, εγρήγορση, ενίσχυση!

Αν κάποιος στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος έλεγε ότι ο Άρης θα ήταν μετά από εννιά αγώνες 1ος, έχοντας επτά νίκες, δυο ισοπαλίες και απόσταση πέντε εώς οκτώ βαθμούς πάνω από τον 3ο της βαθμολογίας, σίγουρα θα «κατέθετε» μια ικανοποιητική προοπτική.

Με την ολοκλήρωση των πρώτων εννιά αγώνων μέσα στο 2017, ο Άρης έχει στο «μαξιλάρι» του όλα τα παραπάνω, έχοντας μάλιστα παίξει με αντιπάλους, τις ομάδες που θεωρητικά πριν από τη σέντρα ήταν οι άμεσοι ανταγωνιστές του: Παναχαϊκή, Δόξα Δράμας, ΟΦΗ, Τρίκαλα.

Οπότε πρέπει να είναι ευχαριστημένοι όλοι στον Άρη; Αν θεωρήσουμε ότι ο «εχθρός του καλού, είναι το καλύτερο» η απάντηση είναι «όχι δεν πρέπει να είναι απόλυτα ευχαριστημένοι» ειδικά, εάν σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησε με το εντυπωσιακό 7Χ7, δίνοντας την αίσθηση ότι μπορεί να πετύχει το απόλυτο στα εννιά πρώτα παιχνίδια, ώστε να «τελειώσει» πρόωρα τη συζήτηση για το «ποιος θα κόψει το ένα από τα δυο εισιτήρια της ανόδου»…

Βέβαια, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Από το «όχι απόλυτα ευχαριστημένοι» μέχρι το σκωτσέζικο ντους του υπέρμετρου ενθουσιασμού ή του απόλυτου αφορισμού υπάρχει τεράστια απόσταση.

Είναι χαρακτηριστικό του Έλληνα φιλάθλου (το οποίο το… κουβαλάει μοιραία και ο Αρειανός) να ενθουσιάζεται εύκολα, αλλά και να απογοητεύεται και να καταστροφολογεί εξίσου εύκολα. Κι εκεί που έβλεπε… τρένα, να βλέπει βραχοτσακισμένα, ναυαγισμένα καράβια! 

Κάποιες λοιπόν διαπιστώσεις…

1. Ο φετινός Άρης είναι πολύ πιο ομάδα από πέρσι, παίζει πολύ καλύτερα και πιο αποτελεσματικά, δείχνει να έχει ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν το πού βρίσκονται και έχουν φτάσει την ομάδα σε θέση οδηγού. Να την κυνηγούν και όχι να κυνηγάει. Κάνει φάσεις, ευκαιρίες, παίρνει νίκες, βγάζει πάθος στο γήπεδο, προσπαθεί να ανταποδώσει την αγάπη και την πίστη του κόσμου. Εχει στεγανά στ’ αποδυτήρια και μια γενικότερη ηρεμία που «αποτυπώνεται» στο γήπεδο.

2. Χρειάζεται απόλυτη ψυχραιμία αυτήν την στιγμή. Όπως μετά από τις νίκες και το σερί, δεν επιτρεπόταν καμία θριαμβολογία ή υπερβολή, αλλά επισήμανση των λαθών, δουλειά και αποτελεσματικότητα, έτσι και τώρα. Ψυχραιμία και καθαρό μυαλό, μετά από τα δυο 0-0 με ΟΦΗ και (κυρίως) με Παναιγιάλειο και όχι πανικός και καταστροφολογία.

3. Σε αυτήν την περίοδο της διακοπής, επιβάλλεται η αυτοκριτική. Το «ταμείο». Τα λάθη που έγιναν, που πρέπει να διορθωθούν, να μην ξαναγίνουν, αλλά παράλληλα να γίνει και η επισήμανση των θετικών στοιχείων που υπάρχουν και δεν μπορεί να θαφτούν κάτω από το τελευταίο ισόπαλο αποτέλεσμα στο Αίγιο. Τα θετικά του φετινού Άρη είδε ο κόσμος κι αγκάλιασε ακόμη περισσότερο την ομάδα, όπως φάνηκε π.χ. στην Δράμα ή στον αγώνα με τον ΟΦΗ κι αυτά πρέπει να είναι η… μαγιά και στο 2018. Όχι ενθουσιασμός, όχι κραυγές καταστροφής.

4. Εκείνο που επιβάλλεται τώρα είναι η εγρήγορση απ’ όλους. Από τη διοίκηση, το τεχνικό τιμ, τους παίκτες. Ανοιχτά μυαλά, ανοιχτά μάτια, μέσα στο κάδρο όλων των παραπάνω. Κανένας εφησυχασμός. Καμία «καραμέλα» του στιλ «είμαστε πρώτοι κι αήττητοι», αλλά παραγωγική ανησυχία, χωρίς ισοπέδωση της προσπάθειας, ισοπέδωση των πάντων.

5. Και φυσικά, χρειάζεται η ενίσχυση με την κατάλληλη διαχείριση του ρόστερ. Το ξεσκαρτάρισμα, αλλά και ο εμβολιασμός παικτών που θα δώσουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα με την έναρξη του 2018.

Ο Σπανός έδωσε θετικά δείγματα γραφής, κέρδισε πόντους, έκανε και λάθη. Όπως χθες. Για το 0-0 με τον Παναιγιάλειο έχει σημαντική ευθύνη, όπως διαχειρίστηκε το παιχνίδι μετά το 65’… Έχει κι αυτός την αποστολή του. Μια και μοναδική. Αυτή που έχει μαζί του ο Μυροφορίδης, όλοι στην διοίκηση με πρώτο τον Καρυπίδη, τους παίκτες… Οφείλουν να συνεχίσουν για την απόδραση από το τούνελ της αυτοεξορίας.

Ο Άρης έχει ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ: να επιστρέψει στην Α’ εθνική και μάλιστα πρωταγωνιστής. Δεν υπάρχει άλλη χρονιά στο τούνελ. Για τον σύλλογο, για τον κόσμο, για όλους. Τέσσερα χρόνια είναι πάρα πολλά…

 

 

 

Tags

Σχετικά: Γιώργος Τότσικας

Μια αγγελία «ζητούνται συνεργάτες για τους αγώνες της ΕΠΣΜ» στα «ΣΠΟΡ του Βορρά» την άνοιξη του 1987 αποτέλεσε την αφορμή. Το… μικρόβιο, άλλωστε, υπήρχε πολλά χρόνια πριν.
Δάσκαλοι τότε ο Δημήτρης Μπούζας και ο Σαράντης Πανταζής, αντί να τον στείλουν… σπίτι του, τον άφησαν να συνεχίσει το… ταξίδι. Εκείνος αναγκάστηκε να αφήσει την σχολή Οικονομικών και Νομικών επιστημών του ΑΠΘ στο δεύτερο έτος, για να ασχοληθεί με την αθλητική δημοσιογραφία, γι αυτό δηλαδή που έγραφε από μικρό παιδί στις εκθέσεις του με θέμα «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις».
Τι ταξίδι κι αυτό…
Από την Εθνικής Αντίστασης και τα «ΣΠΟΡ του Βορρά», στην… αντίσταση του αθλητικού τύπου της Θεσσαλονίκης, συμμετέχοντας στη δημιουργία της «Αθλητικής Μακεδονίας Θράκης» το 1991. Σχεδόν εννιά χρόνια μετά, βρέθηκε στο… «πανεπιστήμιο» των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη», εκεί όπου ήταν μέχρι τον Ιανουάριο του 2012.
Μέχρι πρόσφατα τον διαβάζαμε στο αθλητικό τμήμα της εφημερίδας «Δημοκρατία».
Η πρώτη ραδιοφωνική απόπειρα έγινε πριν πολλά χρόνια στο «Πανόραμα 86», μια από τις τολμηρές προσπάθειες της πόλης εκείνη την εποχή, με βασικό τότε σχολιαστή τον Γιώργο Κούδα. Συνέχισε στον «Α103», μετά στο «Αθλητικό Μετρόπολις» με την εκπομπή «Metrosport» μέχρι και το 2000, για να επιστρέψει στον «Α103».
Στα τηλεοπτικά είχε… άγνοια κινδύνου όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δοκίμασε (για δυο χρόνια παρακαλώ…) στο ελεύθερο ρεπορτάζ για τον «ΑΝΤ1», αλλά τελικά προτίμησε από το να ασχολείται με τα… εγκλήματα τιμής, να περάσει στα… all time classic εγκλήματα των… διαιτητών και τις… απιστίες της «στρόγγυλης θεάς»!
Βρέθηκε από τις πρώτες μέρες της έναρξής του στο συνδρομητικό κανάλι Novasports (Filmnet τότε) το 1994, όπου παρέμεινε μέχρι και το 2000. Το 2009 τον είδαμε στους αγώνες μπάσκετ του Άρη σε ΑΝΤ1 και «Makedonia TV» και την περίοδο 2010-11 στην εκπληκτική ευρωπαϊκή πορεία των κίτρινων στο Γιουρόπα λιγκ στον ΑΝΤ1. Παράλληλα, κάλυπτε το ρεπορτάζ του Άρη και σχολιογραφούσε στο The Player.
Ο Γιώργος Τότσικας γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1968 στη Θεσσαλονίκη.

768x90-2


POLLS

Δημοσκόπηση PRESSARIS: Ποια από τις νέες φανέλες σας αρέσει περισσότερο;
Αποτελέσματα
Loading ... Loading ...

Follow Us