Ο Λάσκαρης πρέπει να αποχωρήσει με τους όρους του Άρη, τίποτα λιγότερο!

Ο Νίκος Λάσκαρης παραμένει το πρόβλημα του Άρη. Εξακολουθεί να τζογάρει στην πλάτη του Άρη, αλλά πλέον έχει να κάνει με όλο τον σύλλογο, όχι απλά με δύο τάσεις ή προτάσεις. Και θα πρέπει να αντιληφθεί ότι για να μην έχει πρόβλημα, θα πρέπει να αποχωρήσει με τους όρους που θέτει ο σύλλογος.

Ο Νίκος Λάσκαρης έβαλε χρήματα στον Άρη. Δεν το αμφισήτησε κανείς αυτό. Δημιούργησε, όμως και χρέη, τα οποία βαραίνουν και την ΚΑΕ και φυσικά τον ίδιο και την οικογένειά του. Οι άνθρωποι του Άρη προσπαθούν να δώσουν λύση και στα δύο μέρη. Και να βοηθήσουν τον σύλλογο να ορθοποδήσει ξανά σε οικονομικό και διοικητικό επίπεδο και να βοηθήσουν τον Λάσκαρη να αποχωρήσει ομαλά από τον Άρη.

Stoiximan.gr: Θα επιστρέψει ως πρώτος ο Άρης στη Superleague;

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να βοηθήσει και ο Λάσκαρης. Πρώτα τον εαυτό του και μετά τον Άρη. Οφείλει να αποχωρήσει με τους όρους που θέτει ο Άρης, όχι απλώς να αποχωρήσει αφήνοντας ακάλυπτα όλα τα χρέη, σε δημόσιο και τρίτους.

Παρότι είναι πολλά περισσότερα τα χρέη προς τρίτους υπάρχει μια διαδικασία για να αναληφθούν από συγκεκριμένους ανθρώπους, με τη στήριξη του Ερασιτέχνη, όπως φάνηκε και χθες και θα φανεί προφανώς και στην έκτακτη γενική συνέλευση.

Ο Λάσκαρης οφείλει να παρουσιάσει εγγυήσεις ότι θα πληρώσει τα χρέη προς το δημόσιο, βοηθώντας και τον εαυτό του και τον Άρη στη προσπάθεια που κάνει να δώσει λύσει για όλα τα ανοικτά ζητήματα.

Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να μείνει αμέτοχος ο Λάσκαρης στην κάλυψη των χρεών που ο ίδιος δημιούργησε, διότι τότε πολύ απλά θα πρόκειται για… αυτοκτονία, με συνέπειες και στον Άρη. Οφείλει πάντως να έχει στο μυαλό του ο Λάσκαρης ότι ο Άρης δεν θα χαθεί, ο ίδιος ενδεχομένως ναι, αν δεν βοηθήσει στη λύση που εξελίσσεται.

Λάσκαρης και Άρης έννοιες που δεν… τέμνονται! Όποιος τζογάρει ή μπλοφάρει, στο τέλος «καίγεται»…

Ο Νίκος Λάσκαρης κερδίζει χρόνο και τίποτα άλλο, κρατώντας εγκλωβισμένο τον Άρη σε μια πραγματικότητα που δεν αξίζει να ζει κανένας. Το χειρότερο είναι ότι δεν καταλαβαίνει πως αυτή η κατάσταση στο τέλος πάλι τον ίδιο θα επηρεάσει πιο πολύ από όλους.

Stoiximan.gr: Θα επιστρέψει ως πρώτος ο Άρης στη Superleague;

Δύο μέρες μετά το ραντεβού με τον Λευτέρη Αρβανίτη στην Αθήνα ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ δεν έχει απαντήσει ούτε σε αυτό που του πρότεινε ο παραιτηθείς τον Σεπτέμβριο πρόεδρος της ΚΑΕ.

Εννοείται ότι δεν έχει απαντήσει ούτε καν στην πρόταση των Αρειανών επιχειρηματιών, οι οποίοι δέχονται να αναλάβουν τα 2/3 των χρεών με αντάλλαγμα τις μετοχές που κατέχει (90% της ΚΑΕ) ο Λάσκαρης.

Έχει την εντύπωση ότι αυτές οι δύο τάσεις… σφάζονται στα πόδια του. Έτσι αντιδρά, αντί να νιώθει έστω και λίγο υπεύθυνος για το αδιέξοδο που έχει βάλει τον Άρη.

Οφείλει να ξέρει ο Λάσκαρης και οι συνεργάτες του ότι όλη αυτή η στάση της αναβλητικότητας, του εμπαιγμού και της κοροϊδίας θα πέσει πάνω του. Οφείλει να γνωρίζει ότι ο Άρης με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα υπάρχει και μετά από αυτόν και με χίλια προβλήματα θα συνεχίσει την πορεία του.

Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι η λύση του προβλήματος, αλλά το ίδιο το πρόβλημα. Αν δεν το κάνει, θα υποστεί τις συνέπειες της δικαιοσύνησς όχι από την κόντρα του με τον Λετονό, αλλά από την ασυνέπειά του στον Άρη.

Αντί, λοιπόν, να θεωρεί ότι μπορεί να κερδίσει κάτι με την αναβλητικότητά του, ας πάρει μια απόφαση που θα τον βοηθήσει και τον ίδιο να απεμπλακεί, διότι Λάσκαρης και Άρης είναι πλέον έννοιες που δεν τέμνονται.

Η καυτή πατάτα είναι στα χέρια του. Αυτός “καίγεται”, όχι ο Άρης. Ο Άρης απλώς ταλαιπωρείται, αλλά ας θυμίσουν οι συνεργάτες του στον Λάσκαρη ότι από ταλαιπωρία ο σύλλογος και ο κόσμος του είναι εκπαιδευμένοι. Δεν… νιώθουν. Όταν θα “καεί”, θα είναι αργά για τον ίδιο, όχι για τον Άρη…

Τέλος εποχής Λάσκαρη…

Χθες γράφτηκε η αρχή του τέλους της εποχής Λάσκαρη στον Άρη. Μοιάζει αδιανόητο ο νυν ιδιοκτήτης της ΚΑΕ να μπορέσει να συνεχίσει με αυτή την ιδιότητα και να διοικεί υπό φυσιολογικές συνθήκες, πολύ απλά διότι από χθες ξεκάθαρα έγινε κατανοητό στον ίδιο αυτό που προφανώς δεν ήθελε να αντιληφθεί. Έχασε κάθε ίχνος εκτίμησης και εμπιστοσύνης του κόσμου του Άρη.

Ο κόσμος που τον χειροκρότησε, που τον αποθέωσε, που δέχθηκε με λαχτάρα το όραμα που ο ίδιος του έδωσε πριν από δύο χρόνια, δεν αντέχει άλλο να βλέπει τη ναυαρχίδα του συλλόγου να αποσυντίθεται.

Ο μπασκετικός Άρης έχει σήψη στα κύτταρα του. Δεν υπάρχει υγεία. Και αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά μόνο στο προσωπικό πρόβλημα του Νίκου Λάσκαρη, αλλά πρωτίστως στον τρόπο με τον οποίο διοικεί από τη στιγμή που εμφανίστηκε το πρόβλημα με τον Λετονό.

Stoiximan.gr: Θα επιστρέψει ως πρώτος ο Άρης στη Superleague;

Η επόμενη μέρα του μπασκετικού δεν περιλαμβάνει τον Λάσκαρη και αυτό είναι κρίμα για τον ίδιο, υπό την έννοια ότι είναι ένας άνθρωπος που αποδεδειγμένα έβαλε χρήματα στην ομάδα και θα φύγει και ως αποτυχημένος και ως άνθρωπος που δημιουργήσε νέα χρέη, προδίδοντας έναν κόσμο που πίστεψε σε αυτόν. Γι’ αυτό και οι έντονες αποδοκιμασίες χθες…

Η μία πραγματικότητα του Άρη είναι ότι ο οργανισμός Άρης έχει αποβάλλει τον Λάσκαρη. Η άλλη πραγματικότητα είναι πως ο Λάσκαρης είναι αυτός που ακόμα αποφασίζει και αυτός θα αποφασίσει ποια θα είναι η επόμενη μέρα.

Ευχής έργο είναι να εχει αντιληφθεί επί της ουσίας ότι δεν μπορεί να υπάρχει – εκτός κι αν αύριο βρέξει… εκατομμύρια – πλέον στον Άρη και ας δώσει την πιο ενδεδειγμένη λύση για την συνέχεια.

Δυστυχώς για τον Άρη ακόμα και σήμερα όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον Λάσκαρη.

ΥΓ: Περί προτάσεων και εμπλεκόμενων προσώπων καλό θα είναι καταρχήν να μην εικάζει και συμπεραίνει κανείς πράγματα δίχως να γνωρίζει, αρκούμενος απλώς στο να αναπαράγει φήμες. Αν υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται να εμπλακούν, στόμα έχουν να μιλήσουν, μυαλό έχουν να δράσουν και να σκεφτούν πότε και πώς πρέπει να το κάνουν.

Πλήρης ανισορροπία στον… πλανήτη Άρη

Η αποχώρηση του Παναγιώτη Βασιλόπουλου από τον Άρη και η μετακόμισή του στην Αθήνα για την ΑΕΚ θα ολοκληρωθεί στη διάρκεια της ημέρας.

Επιβεβαιώνεται από όλες τις πλευρές ότι σήμερα θα λυθεί το συμβόλαιο του διεθνή φόργουορντ με τον Άρη και ακολούθως θα υπογράψει νέο συμβόλαιο με την ΑΕΚ, καθώς σήμερα είναι η καταληκτική ημερομηνία για να γίνουν μεταγραφές Ελλήνων παικτών από μια ομάδα στην άλλη.

Stoiximan.gr: Θα επιστρέψει ως πρώτος ο Άρης στη Superleague;

Στη προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει μεταγραφή. Ο Βασιλόπουλος αποφάσισε να λύσει το συμβόλαιό του με τον Άρη κοινή συναινέσει, χαρίζοντας τουλάχιστον τρεις δόσεις συμβολαίου και φυσικά το υπόλοιπο συμβόλαιο.

Αν επιβεβαιωθεί αυτή η πληροφορία ο Βασιλόπουλος έπαιξε στον Άρη για… ψίχουλα (ο μηνιαίος μισθός του ήταν 6.500 ευρώ), αποδεικνύοντας στην πράξη ότι δεν ήρθε για τα χρήματα, αλλά για να παίξει και πάλι σε υψηλό επίπεδο.

Το τι άλλαξε στο μυαλό του και αποφάσισε να δρομολογήσει ο ίδιος το τέλος του από τον Άρη θα πρέπει να το εξηγήσει δημοσίως, θα είναι πολύ καλό για όλους να μάθουν τι ακριβώς συνέβη.

Είναι η έβδομη αποχώρηση παίκτη μετά τους Δίπλαρο και τους πέντε Αμερικανούς που είχαν αποκτηθεί το καλοκαίρι: Βον, Μπένσον, Μοράντ, Πέτγουεϊ, Γουίβερ.

Η αγωνιστική πραγματικότητα δείχνει μια ομάδα σε πλήρη ανισορροπία, καθώς προσπαθεί να βρει ταυτότητα έχοντας κάνει ούτε λίγο ούτε πολύ 11 αλλαγές πριν καν βγει ο πρώτος γύρος πρωταθλήματος, αφού έφυγαν επτά και ήρθαν τέσσερις!

Η οικονομική πραγματικότητα δείχνει μια τεράστια μείωση του μπάτζετ. Ο Άρης εξοικονομεί περισσότερα από 300.000 ευρώ, αν προστεθεί και το ποσό που θα έπρεπε να πάρει ο Βασιλόπουλος, αλλά αυτή η άτακτη διαφοροποίηση του ρόστερ κοστίζει και αγωνιστικά.

Είναι πολύ άσχημη εικόνα να βλέπει κανείς να συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν στον μπασκετικό Άρη από την ανυπαρξία της διοίκησης Λάσκαρη και τις κακές αγωνιστικές επιλογές, είναι όμως επιτακτική ανάγκη να συμβεί αυτό, για να μειωθεί η οικονομική “τρύπα” της φετινής χρονιάς ώστε να μην χρεωθεί ακόμα (πολύ) περισσότερο η ΚΑΕ.

Βέβαια, τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα και οι οφειλές (από τα συμβόλαια των παικτών της περσινής ομάδας) που δεν έχουν πληρωθεί, φτάνουν και… περισσεύουν και για το ban από τη FIBA και για να βάλουν θηλιά στον Άρη για τη συμμετοχή του στο επόμενο πρωτάθλημα.

Είναι πράγματα που αν και Ιανουάριος θα πρέπει η ΚΑΕ και όποιοι λαμβάνουν (;) αποφάσεις να τα σκεφτούν – και να δράσουν – από τώρα.

Ντρέπεται κανείς γι’ αυτή την εικόνα;

“Δεν θα έχουμε ξανά τέτοια εικόνα”. “Δεν θα κάνουμε ξανά τέτοιο παιχνίδι”. “Θα είναι διαφορετικό το επόμενο παιχνίδι”. Δήλωσεις του Παναγιώτη Γιαννάκη μετά από τις από τον Κόροιβο, τη Νίμπουρκ και τον Προμηθέα. Αλήθεια, έχει αλλάξει κάτι;

Οι κίτρινοι παραπαίουν. (Και) Αγωνιστικά. Μια έκλαμψη στην Πολωνία και μετά… σκοτάδι στην Χαλκίδα. Ομάδα χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, χωρίς συνοχή, χωρίς ίχνος ταυτότητας, χωρίς να ξέρει που πρέπει να στοχεύσει και γιατί. Οι δικαιολογίες είναι εδώ, υπάρχουν. Είναι όμως για τους αδύναμους, για τους ριψασπίδες, για τους “παρτάκηδες”, όχι για επαγγελματίες παίκτες, διεθνείς οι περισσότεροι εξ αυτών στο ρόστερ του Άρη, όχι για το τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ.

Παίκτες του Άρη και κύριε Παναγιώτη Γιαννάκη, όχι δεν φταίει για τις “κάτω τα χέρια” ήττες από Κόροιβο, από Προμηθέα, από Κύμη η ασυνέπεια του Νίκου Λάσκαρη, ούτε η δικαστική διαμάχη του με τον Λετονό που έχει εγκλωβίσει τον Άρη. Για όσα ευθύνεται ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ καταγράφονται μέρα νύχτα από φίλους και εχθρούς, γιατί άλλωστε δίνει ο ίδιος τα δικαιώματα. Σήμερα, όμως, η κουβέντα, αφορά όσα γίνονται μέσα στο γήπεδο.

Φταίει ότι δεν υπάρχει πλάνο. Φταίει ότι δεν έχουν γίνει σωστές επιλογές το καλοκαίρι. Φταίει ότι η ομάδα δεν έχει παρουσιάσει σταθερά καλύτερη εικόνα, παρα μόνο στιγμές που προκαλούν ένα μικρό χαμόγελο.

Ναι, ο Άρης πρέπει να προσθέσει παίκτες στο ρόστερ του. Υπάρχει, όμως, κανείς που πιστεύει ότι θα κέρδιζε το Σάββατο αν είχε στην 12αδα τον Πέτγουεϊ ή τον Μοράντ; Με τους διεθνείς Βασιλόπουλο, Αθηναίου, Χρηστίδη και τους εν δυνάμει διεθνείς Μποχωρίδη, Τσαϊρέλη, Φλιώνη, με τον Μπένσον να έχει πέρσι στη D-League 20 πόντους και 11 ριμπάουντ μέσο όρο, με τον Γουίβερ να έχει παίξει βασικός στην ίδια πεντάδα με τους Γουέστμπρουκ και Ντουράντ, με τον Μπελ να έχει παίξει σε ένα από τα πιο φημισμένα κολέγια δεν μπορεί να κερδίσει την Κύμη που είχε τραυματία τον πρώτο σκόρερ της – και πιο ποιοτικό παίκτη της, ναι καλύτερο και από τον Μακ Φάντερ – Κάμερον Τζόουνς;

Οι παίκτες που ήρθαν, ήρθαν ως προσωπική επιλογή του Παναγιώτη Γιαννάκη και τις χρεώνεται, είτε είναι καλές, είτε είναι κακές. Προφανώς και οι περισσότερες είναι κακές επιλογές. Είναι αδιανόητο ο Γουίβερ, που έγινε ντραφτ και έπαιξε δεκάδες παιχνίδια στο ΝΒΑ να μην κάνει ούτε σουτ σε έναν αγώνα σαν τον χθεσινό! Ξένος παίκτης ομάδας έπαιξε 16:42 και δεν έκανε σουτ! Σε ποια γη συμβαίνουν αυτά;

Ο Άρης έχει υποστεί και χειρότερες ήττες στο παρελθόν. Έπαιρνε μαθήματα, όμως. Ο φετινός Άρης είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως. Δυστυχώς αυτό λένε τα αποτελέσματα, αυτό… ουρλιάζει η εικόνα του μέσα στο γήπεδο.

Όλα είναι θέμα χημείας κι ας κορόιδευαν αρκετοί, όταν το έλεγαν κάποιοι αυτό λίγα χρόνια πριν. Στον Άρη μπορεί το κλίμα να είναι εξαιρετικό μέσα στην ομάδα, όπως όλοι λένε – και δεν έχουν λόγο να λένε ψέματα, κακό στον εαυτό τους κάνουν αν λένε – αλλά δεν υπάρχει χημεία ούτε μεταξύ των παικτών, ούτε μεταξύ των προπονητών, ούτε μεταξύ παικτών και προπονητών την ώρα των αγώνων. Δυστυχώς αυτή η εικόνα υπάρχει. Αν δεν ισχύει, αλλάξτε την.

Κοινός παρανομαστής όλων των παραπάνω είναι φυσικά η ανεπαρκέστατη διαχείριση όλης της ιστορίας από αυτούς που θα πρέπει να διοικούν και δεν το κάνουν, διότι αυτοί θα πρέπει να ορίζουν το πλαίσιο δράσης όλων μέσα στον οργανισμό Άρη. Αυτοί είναι η οικογένεια Λάσκαρη προφανώς, αλλά και όλοι όσοι την περιτριγυρίζουν και την περιτριγύριζαν.

ΥΓ: Ένα πράγμα που δεν θα πρέπει ποτέ ο Παναγιώτης Γιαννάκης να σταματήσει να δηλώνει είναι για την ενότητα και τη συσπείρωση γύρω από την ομάδα. Και φυσικά δεν αναφέρεται σε αυτούς που βρίσκονται στο Παλέ και στηρίζουν, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ανάγκες τους. Αναφέρεται σε όλους αυτούς που είναι Άρης μόνο όταν αυτοί είναι μπροστά, κι όταν δεν είναι, στριμώχνονται στο θρόνο του βασιλείου της εσωστρέφειας και της μιζέριας και κρίνουν τους πάντες χωρίς να έχουν την ικανότητα να δώσουν την παραμικρή λύση. Γνωστοί και ως παράγοντες του πενηντάρικου…

Μποχωρίδης: Η προσωποποίηση της διαφοράς επιπέδου

Ο Λευτέρης Μποχωρίδης έφυγε σαν ένα μεγάλο ταλέντο από τον Άρη το 2014 και μέσα σε τρεισήμιση χρόνια έγινε παίκτης Ευρωλίγκας. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά του.

Τα χρόνια που ήταν στον Παναθηναϊκό δεν έπαιξε πολύ, είναι η αλήθεια. Είτε λόγω σοβαρών τραυματισμών, είτε γιατί δεν άρπαξε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, είτε κακώς δεν του δόθηκαν περισσότερες.

Ακόμα κι έτσι όμως, ο Μποχωρίδης είναι άλλος παίκτης και είναι το παράδειγμα της διαφοράς επιπέδου ανάμεσα στην Ευρωλίγκα και τις υπόλοιπες διοργανώσεις.

Το σώμα του καταρχήν δεν έχει καμία σχέση, είναι απείρως βελτιωμένο, όμως ο Μποχωρίδης γενικότερα λειτουργεί πολύ διαφορετικά μέσα στο γήπεδο. Έχει μάθει να “διαβάζει” το παιχνίδι, έχει μάθει να μην κάνει λάθη, έχει μάθει να ξέρει πότε πρέπει και τι πρέπει να κάνει. Διδάχθηκε αυτές τις “μικρές λεπτομέρειες” που αλλάζουν το επίπεδο ενός παίκτη, ακόμα κι αν αυτός δεν είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής στην Ευρωλίγκα.

Αν αυτό όλο συνδυαστεί με την… πείνα που έχει να παίξει και να κερδίσει, συν το γεγονός ότι επέστρεψε στην ομάδα, της οποίας το περιβάλλον, τις ανάγκες της και τις αδυναμίες της γνωρίζει άριστα, τότε μπορεί εύκολα να κατανοήσει την χθεσινή απόδοσή του.

Δεν είναι οι 22 πόντοι, αν και είναι στα θετικά του ότι χρειάστηκε μόλις 11 σουτ για να τους πετύχει. Είναι οι (9) τελικές πάσες, είναι τα ριμπάουντ (3), τα κλεψίματα (3), τα λίγα λάθη (2) σε 32 λεπτά συμμετοχής. Μέχρι και κόψιμο έκανε. Η παρουσία του σε όλο το γήπεδο, σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού με θράσος, ωριμότητα και ενδεχομένως ηγετική ικανότητα είναι αυτή που έδωσε άλλη οντότητα σε όλο τον Άρη χθες στη Ζιέλονα Γκόρα.

Πλέον το ζητούμενο είναι να μπορέσει ο Άρης να “χτίσει” σε αυτή τη νίκη και να τη χρησιμοποιήσει ως… μπούσουλα για να μπορέσει να βρει τις νίκες που χρειάζεται σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ο εθισμός στη ήττα, ο χειρότερος εχθρός

Δεν υπάρχει χειρότερο για μια ομάδα να… εθιστεί στις ήττες και να εφησυχάζει πως απλώς μπορεί να παίζει κάπως καλύτερα, αλλά παρόλ’ αυτά να χάνει. Είναι ο μεγαλύτερος αγωνιστικός εχθρός του Άρη αυτό, αν συμβεί.

Το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό δεν χρίζει κριτικής. Οι πράσινοι ήταν εξαρχής και πιο ποιοτικοί και πιο πολλοί, έβαλαν και 13/24 τρίποντα και δεν συνάντησαν αντίσταση από το 16’-17’ και μετά.

Ο Άρης δεν μπορεί να θεωρεί ότι παρουσιάζει πρόοδο έχοντας απλά και μόνο καλές στιγμές σε έναν αγώνα, ακόμα κι αν απέναντί του υπάρχει ο Παναθηναϊκός, που σαφώς ανεβάζει τον βαθμό δυσκολίας.

Ο Άρης παραμένει κολλημένος επιθετικά. Τις περισσότερες φορές μοιάζει να μην ξέρει τι θέλει να παίξει στην επίθεση, πού πρέπει να στοχεύσει και γιατί. Κάποιες φορές στοχεύει σωστά, αλλά δεν εκτελεί σωστά και ελάχιστες φορές στοχεύει και εκτελεί σωστά. Αυτές οι “ελάχιστες φορές” ήταν περισσότερες χθες σε σχέση με άλλα παιχνίδια, ίσως γιατί η μπάλα πέρασε αρκετά στον Μπένσον και η δική του αποτελεσματικότητα, ανάγκασε την άμυνα του Παναθηναϊκού να χάσει την ισορροπία της και έτσι βγήκαν κάποιες όμορφες φάσεις. Είναι στιγμές, όμως, όχι διαστήματα καλού μπάσκετ και εκεί έγκειται το πρόβλημα.

Ο Άρης παίζει χωρίς αποστάσεις (spacing) των παικτών του. Πρέπει να είναι η ομάδα της οποίας οι παίκτες περισσότερο ντριπλάρουν παρά πασάρουν, κι αυτό διότι δεν υπάρχει σωστή κίνηση μακριά από τη μπάλα. Αυτό φέρνει στασιμότητα και ανισορροπία και γι’ αυτό οι περισσότερες επιθέσεις ολοκληρώνονται υπό κακές προϋποθέσεις ή με φάσεις ένας εναντίον ενός.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Άρης είναι η ομάδα με τις λιγότερες ασίστ στο πρωτάθλημα, εκτός από το ότι έχει την χειρότερη επίθεση. Οι κίτρινοι έχουν βάλει 72 πόντους λιγότερο (483) από την αμέσως επόμενη χειρότερη επίθεση, αυτή των Τρικάλων (555) και έχουν μοιράσει 100 ασίστ σε 8 αγώνες!

Όσο αυτό συνεχίζεται και συνδυάζεται με ήττες, τόσο θα διογκώνεται το πρόβλημα, στο οποίο ευθύνη έχουν όλοι ανεξαιρέτως, διότι μια ομάδα – πάντα, μα πάντα – μαζί χάνει και μαζί κερδίζει. Όποιος μέσα στον Άρη πιστεύει το αντίθετο, πιστεύει λάθος και καλά θα κάνει να αλλάξει μυαλά.

Είναι ελπιδοφόρα η προσθήκη του Λευτέρη Μποχωρίδη, διότι σε σύγκριση με τον Κουάμι Βον, του οποίου τη θέση πήρε, έχει καταρχήν καλύτερη (επι)γνώση του τι εστί Άρης, έχει περισσότερο αγωνιστικό θάρρος και θράσος από τον Αμερικανό και καλύτερη πάσα. Αν αυτό συνδυαστεί αρμονικά με την… κάψα του να παίξει μπάσκετ, τότε ο Άρης είναι κερδισμένος.

Με ή χωρίς βελτίωση ο Άρης πρέπει να κερδίσει και μέσα στη Ζιέλονα Γκόρα και μέσα στην Κύμη, για το Τσάμπιονς Λιγκ και το πρωτάθλημα αντίστοιχα. Πρέπει για πολλούς λόγους να πάρει τα δύο “διπλά” σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα πλησιάσει ακόμα περισσότερο να πάθει αυτό που αναφέρεται στο ξεκίνημα του άρθρου.

ΥΓ: Για το θέμα των Τούρκων χορηγών, ό,τι ίσχυε από το ξεκίνημα των συζητήσεων, ισχύει και τώρα. Το χρήμα πρέπει να μιλήσει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Γι’ αυτό και το PRESSARIS κρίνει ανούσιο οτιδήποτε άλλο συμβαίνει και προβάλλεται στα social media, είτε για τους υπερενθουσιώδεις που περιμένουν τα ευρώ να μπουν με… κάνουλες στο Παλέ, είτε τους καταστροφολόγους που διαλαλούν ότι έρχεται η συντέλεια του κόσμου.

Το μεγάλο πρόβλημα του Άρη δεν έχει έρθει ακόμα

Το μεγάλο πρόβλημα του Άρη δεν έχει έρθει ακόμα και υπάρχουν ακόμα πιθανότητες να αποφευχθεί, αν πάρουν γενναίες αποφάσεις Νίκος Λάσκαρης και Παναγιώτης Γιαννάκης.

Ούτε η τραγική εμφάνιση στην Πάτρα κόντρα στον Προμηθέα είναι μεγάλο πρόβλημα, ούτε οι κακές επιλογές του Παναγιώτη Γιαννάκη σε ξένους παίκτες, ούτε το ότι η φετινή ομάδα δεν είναι πληρωμένη στη ώρα της.

Το χειρότερο από όλα είναι ότι δημιουργήθηκε το καλοκαίρι μια ομάδα που κοστίζει πολλά περισσότερα από όσα μπορεί να φέρει πίσω και αυτό θα έχει τραγική συνέπεια στην ήδη ταλαιπωρημένη ΚΑΕ από όσα έχουν συμβεί πέρσι και τις ακάλυπτες υποχρεώσεις.

Αν ο Νίκος Λάσκαρης δεν αποφασίσει να μειώσει δραστικά το ρόστερ – όχι απαραίτητα την ποιότητα, η οποία ούτως ή άλλως αμφισβητείται επί πραγματικών δεδομένων – κι αν ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν “συμβιβαστεί” με αυτή την απόφαση ως ο τεχνικός ηγέτης, τα πράγματα για τον Άρη θα γίνουν πολύ χειρότερα, διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν οι πόροι για να καλυφθεί ούτε η φετινή χρονιά.

Ο φετινός στόχος του Άρη δεν είναι αγωνιστικός. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Σε τουλάχιστον δύο στιγμές στη διάρκεια του καλοκαιριού το PRESSARIS επεσήμανε την αναγκαιότητα να αποδεχθούν όλοι στην ομάδα του Άρη ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα ρόστερ με μπάτζετ παικτών μάξιμουμ 500.000 ευρώ.

Και αυτό το ποσό διότι τόσα περίπου θα μπορούσε να είναι τα έσοδα για να καλυφθούν όλες οι υποχρεώσεις που απορρέουν από έναν τέτοιο αγωνιστικό προϋπολογισμό με βάση τα “πραγματικά” έσοδα, κι όχι τις επικείμενες, υποτιθέμενες, στα λόγια χορηγίες.

Αυτό δεν έγινε και ο Άρης καλείται να καλύψει συμβόλαια και υποχρεώσεις προς εφορία, ασφαλιστικά ταμεία, προμηθευτές και λειτουργικά έξοδα χωρίς να έχει εγγυημένα έσοδα για όλα αυτά.

Πρέπει… χθες η διοίκηση να ρίξει το αγωνιστικό μπάτζετ, να λύσει συμβόλαια όπως έγινε με τη περίπτωση του Κουάμι Βον (αν και ο Αμερικανός ήταν αυτός που ζήτησε πρώτος να αποχωρήσει), να αποκτήσει πιο φθηνούς παίκτες – οι φθηνότεροι δεν θα είναι και… χειρότεροι – και να μπορέσει να γίνει και πάλι συνεπής στην υποχρεώσεις της.

Διαφορετικά το άνοιγμα της φετινής χρονιάς θα προστεθεί στα πολλά βαρίδια της περσινής περιόδου και η οικονομική κρίση στην ΚΑΕ θα γίνει “μέγγενη” στη λειτουργία της με οδυνηρές συνέπειες το προσεχές καλοκαίρι.

ΥΓ: Όλα αυτά ισχύουν μέχρι και σήμερα. Εδώ είμαστε όλοι, ας έρθουν τα χρήματα από τις περιβόητες χορηγίες των Τούρκων, να διαφοροποιηθεί η κατάσταση. Ο Άρης δεν αντέχει άλλο λόγια. Χρήμα θέλει και σωστή διαχείρισή του.

Υπάρχει και αυτή η οπτική γωνία…

Όσο κουραστικό μπορεί να είναι το μπάσκετ των 59 πόντων, άλλο τόσο κουραστικό είναι κάθε φορά να λέγονται και να γράφονται τα ίδια και τα ίδια, είτε είναι νίκη, είτε είναι ήττα. Ας αλλάξει λίγο η ρότα…  Υπάρχει κι άλλη οπτική γωνία.

Ναι, ο Άρης ακόμα δεν έχει μάθει πώς να σκοράρει πάνω από 70 πόντους, αλλά η μόνη ήττα που ουσιαστικά “πονάει” και προς το παρόν δεν αναπληρώνεται είναι με την Τέλεκομ Μπον.

Ναι, δεν βγάζει πολλές συνεργασίες, αλλά χθες είχε 17 ασίστ σε παιχνίδι με 59 πόντους ενεργητικό.

Ναι, μπορεί να έχουν γίνει λάθος επιλογές σε ξένους παίκτες. Πειράζει που ο Άρης κερδίζει με τον Δημήτρη Φλιώνη να παίζει 15 λεπτά και τον Στέλιο Πουλιανίτη άλλα 9 λεπτά και τον Χρηστίδη σχεδόν 5 λεπτά σε έναν αγώνα “ζωής ή θανάτου” όπως ο χθεσινός; Τέτοιος ήταν μη γελιόμαστε, γιατί αν ήταν ήττα, η πρόκριση πήγαινε περίπατο. Ή μήπως πειράζει που αρκούσαν 4-5 παιχνίδια με την κιτρινόμαυρη φανέλα για να κληθεί ξανά στην Εθνική ομάδα ο Βασιλόπουλος;

Ναι, δεν μπορεί να πάει μακριά μια ομάδα που δεν μπορεί να σκοράρει εύκολα 70-75 πόντους. Γιατί να μη μείνει κανείς όμως στο ότι ο Άρης υποχρέωσε την καλύτερη επίθεση του ομίλου να σκοράρει 23 λιγότερους από το μέσο όρο της και να έχει 19% στα τρίποντα; Η Αβελίνο είχε σχεδόν 79 πόντους ανά αγώνα και έβαλε 56 στο Παλέ.

Ναι, μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς ο τρόπος που παίζει ο Σπύρος Μούρτος, αλλά ρωτήστε τον Βαγγέλη Αγγέλου, τον Μίλαν Μίνιτς, τον Δημήτρη Πρίφτη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη τι σημαίνει Μούρτος για την ομάδα.

Ναι, δεν μπορεί να σκοράρει ο Άρης. Το βλέπουμε όλοι, μήπως δεν το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι; Τόσο άσχετοι να είναι, αποκλείεται. Τη νίκη στο νοκ άουτ ματς με τον ΠΑΟΚ την πήραν. Τη νίκη με την ΑΕΚ στο πρωτάθλημα μετά την 15αρα από τον Κόροιβο (αυτή η ήττα καλύφθηκε με το “διπλό” στο Λαύριο, από όπου δεν είχε περάσει πέρσι) και την 29αρα στο Νίμπουρκ την πήραν. Τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό Κυπέλλου τον κατέβασαν στους 56, δεν μπόρεσαν να βάλουν 57 για να κερδίσουν, αλλά ας θυμηθεί κανείς και το αντιαθλητικό φάουλ του Αγραβάνη που το έπνιξαν στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα…

Ναι, μπορεί να έπαιξε λίγο ο Μπένσον στην Πυλαία και να ήταν χρήσιμος κάποια λεπτά παραπάνω, κυρίως στη δεύτερη περίοδο, αλλά το χαμηλό σχήμα δεν έκανε το 14-0 σερί στην τέταρτη περίοδο και εκεί ο Αναστόπουλος “ξέχασε” να δει τον Παπαθεοδώρου που ήταν μέσα στο γήπεδο μπροστά στον Μπελ;

Ο καθένας μπορεί να δει με διαφορετική οπτική γωνία την πραγματικότητα. Είναι κουραστικό, όμως, αυτή η οπτική γωνία να είναι σχεδόν μονίμως της γκρίνιας και της στείρας κριτικής, γιατί δεν το αξίζει πρώτος από όλους ο κάθε ένας εαυτός μας.

Σε όλα τα παραπάνω ο καθένας μπορεί να βρει 10 στραβά για το ίδιο γεγονός και να τα αναπαράγει. Ποιο το κέρδος αλήθεια;

Δεν φτάνει η προσπάθεια, χρειάζονται αποτελέσματα

Ο Άρης παρουσιάζει προβληματική εικόνα. Δεν είναι μόνο οι ήττες που διαμορφώνουν αυτή την εικόνα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έρχονται, που γεμίζουν προβληματισμό.

Οι κίτρινοι συμπλήρωσαν χθες 10 επίσημα παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Μετρούν έξι ήττες. Τρεις στο Αλεξάνδρειο και τρεις μακριά από αυτό. Ο μέσος όρος διαφοράς είναι 17,5 πόντοι. Μακριά από το Nick Galis Hall ο μέσος όρος μεγαλώνει… επικίνδυνα, φτάνει τους 22,3 πόντους.

Οι ήττες του Άρη

Κόροιβος – Άρης 71-55 -16

Νίμπουρκ – Άρης 99-70 -29

Άρης – Ολυμπιακός 55-80 -25

Άρης – Τέλεκομ Μπον 69-75 -6

Άρης – Ολυμπιακός 49-56 -7

Μπεσίκτας – Άρης 83-61 -22

Ο Άρης χάνει πολύ μεγάλο μέρος από τη δυναμική του μακριά από την έδρα του. Το μοναδικό παιχνίδι που κέρδισε, το κέρδισε με τρίποντο στην εκπνοή στο Λαύριο.

Η αγωνιστική συμπεριφορά του είναι που προβληματίζει. Δεν είναι κακό να χάνει μια ομάδα, είναι κακό να χάνει, όπως (συνήθως) χάνει ο Άρης. Χθες η ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη έκανε ένα εξαιρετικό δεκάλεπτο και το… πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων. Από εκεί και πέρα είχε σπασμωδικές αντιδράσεις απέναντι στη Μπεσίκτας και κατέρρευσε όταν έμεινε από δυνάμεις μετά το 64-56 στο 33’.

Ο Γιαννάκης με την εμπειρία του ξέρει καλύτερα από τον καθένα, αλλά η εικόνα του Άρη δεν είναι καλή. Δεν μπορεί να είναι καλή μια εικόνα ομάδας που δεν μπορεί να σκοράρει πάνω από 71 πόντους σε κανένα επίσημο παιχνίδι της. Δεν μπορεί να είναι καλή μια εικόνα ομάδας που χάνει με κατεβασμένα χέρια (όχι από θέμα προσπάθειας, αλλά από θέμα απόδοσης) όταν φεύγει από την έδρα της.

Ο Άρης δεν έχει μέταλλο, δεν έχει ακόμα ταυτότητα σαν ομάδα, είναι στοιχεία που αναζητούνται. Σαφώς και δεν «φτιάχνονται» από τη μια μέρα στην άλλη, σαφώς και χρειάζεται χρόνος, υπάρχει όμως και ένα όριο. Τρεις ήττες με +20 πόντους σε 10 αγώνες είναι μεγάλο «τραύμα» για τον Άρη…

Τα οικονομικά προβλήματα που υπάρχουν, αφορούν τη διοίκηση και όσα έγιναν και γίνονται. Δεν μπορεί να είναι άλλοθι για κανέναν ότι δεν υπάρχει σταθερότητα σε διοικητικό και οικονομικό επίπεδο, όταν μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάποιο παράπονο από τους παίκτες του υπάρχοντος ρόστερ για καθυστερήσεις στις πληρωμές. Στη φετινή ομάδα, αυτή που εμφανίζεται στο παρκέ, δεν έχει επιδράσει ακόμα (και μακάρι να μην επιδράσει) η διοικητική και οικονομική αστάθεια.

Ο Άρης πρέπει να γίνει καλύτερος, γι’ αυτό προσπαθούν όλοι, είναι δεδομένο, αλλά δεν φτάνει μόνο η προσπάθεια. Χρειάζονται – και προφανώς απαιτούνται – αποτελέσματα μέσα στο γήπεδο.

Ο Άρης παίζει (κερδίζει και χάνει) χωρίς πλέι μέικερ

Ο Άρης έχασε άλλο ένα παιχνίδι χωρίς να… κατάλαβει το πώς και το γιατί. Έκανε για άλλο ένα παιχνίδι παιδικά λάθη, ανεπίτρεπτο για μια ομάδα που λέει ότι θέλει να παίζει στο υψηλό επίπεδο. Τα περισσότερα προβλήματα προκύπτουν από την έλλειψη του ανθρώπου που θα βάλει τάξη μέσα στο παιχνίδι.

Ο Άρης παίζει χωρίς πλέι μέικερ όταν δεν αγωνίζεται ο Δημήτρης Φλιώνης στο παρκέ. Αυτή είναι η αλήθεια για την ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη στα πρώτα εννιά παιχνίδια της.

Για άλλη μια φορά πρέπει να ξεκαθαριστεί πως άλλο πράγμα είναι ο παίκτης “δημιουργός”, όπως μπορεί να είναι και ο Κουάμι Βον και ο Γιάννης Αθηναίου που έχουν ικανότητα στην τελική πάσα, κι άλλο πράγμα είναι ο οργανωτής, αυτός που θα βάλει την ομάδα στη σωστή θέση την κατάλληλη στιγμή και θα μπορέσει να κάνει καλύτερο τον συμπαίκτη του.

Ο Άρης δεν έχει οργανωτή, όταν ο Φλιώνης δεν παίζει. Δεν αισθάνεται κανείς ασφάλεια όταν η μπάλα είναι στα χέρια του Βον, γιατί πολύ απλά ο Αμερικανός είναι “2” και όχι “1”. Είναι ποιοτικός παίκτης, στον Άρη παίζει σε λάθος θέση, αποκτήθηκε για λάθος σκοπό.

Δεν ευθύνεται ο Βον που έχασε χθες ο Άρης. Ευθύνεται όλη η λειτουργία της ομάδας από τον πάγκο μέχρι αυτούς που αγωνίστηκαν. Άλλωστε μια ομάδα μαζί χάνει και μαζί κερδίζει. Μαζί γελάει στις νίκες και μαζί στενοχωριέται στις ήττες.

Το πρόβλημα λειτουργίας του Άρη στην επίθεση είναι ξεκάθαρο και η πρώτη δυσλειτουργία είναι στη πιο νευραλγική θέση.

Δεν είναι μόνο χθες που ο Άρης έβγαλε συνεργασίες μετρημένες σρα δάκτυλα του ενός χεριού σε ένα 40λεπτο αγώνα. Συμβαίνει σε κάθε παιχνίδι του, ακόμα και σε νίκες. Μοιάζει ομάδα να μην έχει στόχο μέσα στο γήπεδο και τα προσχήματα σώζει είτε ο Φλιώνης που εκ φύσεως είναι παίκτης που πάντα βλέπει πρώτα την πάσα (pass first point guard), είτε ο Βασιλόπουλος που έχει την οξυδέρκεια και “διαβάζει” πολύ σωστά το παιχνίδι.

Πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα; Είτε όπως είπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης με δουλειά μέσα στο γήπεδο, ώστε ο Βον ή ο (απών χθες) Αθηναίου γίνουν οργανωτές ή με απόκτηση άλλου παίκτη στην θέση αυτή.

Σήμερα έχουν αξία τα λόγια του Γιαννάκη μετά τις νίκες

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήταν απογοητευμένος. Ήταν θυμωμένος, το δήλωσε, ετοιμος να σκάσει. “Οφείλει”, όμως, να θυμηθεί ο ίδιος – και είναι βέβαιο ότι το έχει κάνει ήδη – τα δικά του λόγια, γιατί τίποτα δεν είναι εύκολο, ειδικά φέτος, στον Άρη.

Ο δρόμος είναι μακρύς. Τέτοιες ήττες είναι πιθανό να έρθουν ξανά. Ο “δράκος” είπε χθες ότι κάτι τέτοιο δεν θα ξανασυμβεί. Είναι σαφές ότι αναφέρεται στον τρόπο που διαμορφώθηκε αυτό το 99-70. Στον τρόπο με τον οποίο οι παίκτες του δεν έπαιξαν.

Είναι προφανές ότι εννοεί πως ο δικός του Άρης δεν πρόκειται να κάνει ξανά μόλις 12 φάουλ σε έναν αγώνα και να αφήνει τον οποιοδήποτε παίκτη της αντίπαλης ομάδας να βάζει λέι απ πιο εύκολα από μια προπόνηση.

Μετά το ματς με την ΑΕΚ, μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ, μετά το ματς με τη Ζιέλονα Γκόρα ο Γιαννάκης προετοίμαζε τους πάντες για μια τέτοια βραδιά σαν τη χθεσινή.

Λίγα λεπτά μετά τη νίκη επί της σε μια αποστροφή του λόγου του είπε: “Θέλουμε να γίνουμε γρήγορα καλοί, αυτό δεν γίνεται. Όσο και αν προσπαθούμε. Χρειάζεται πολλές ώρες να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, να δούμε πως είμαστε αποτελεσματικοί στο γήπεδο και πως θα το διαχειριζόμαστε όλο αυτό και με τον κόσμο μας που έχει απαιτήσεις και με τον αντίπαλο. Υπάρχει τρόπος. Δουλειά. Καλή νίκη. Δουλειά”.

Παραμονές του πρώτου αγώνα στο Τσάμπιονς Λιγκ, με τη Ζιέλονα Γκόρα στο Παλέ, είχε εξηγήσει πως “είναι δεδομένο ότι θα έχουμε σκαμπανεβάσματα και στη διάρκεια του παιχνιδιού και στην διάρκεια των πρώτων μηνών σαν ομάδα, αλλά θα πρέπει να δυναμώσουμε πνευματικά για να πάρουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε έστω και με δυσκολίες”.

Δεν τα έλεγε τυχαία, όσα έλεγε. Δεν ήταν δηλώσεις που… έπρεπε να γίνουν. Είναι τοποθετήσεις που δείχνουν τον δρόμο. Δεν είναι εύκολος, αλλά αυτός είναι…

Είναι απολύτως λογικό να είναι θυμωμένος όταν δεν βλέπει πάθος, ενέργεια, συγκέντρωση, όταν δεν βλέπει το δικό του dna στην ομάδα του. Δεν πρόκειται ποτέ να θυμώσει για ένα άστοχο σουτ, για μια ήττα ακόμα κι αν είναι βαριά, αλλά θα προέλθει παρά την προσπάθεια των παικτών του. Χθες ο Άρης δεν προσπάθησε, έχασε με κάτω τα χέρια. Ανεπίτρεπτο για τον “δράκο”, αλλά όπως ο ίδιος είπε ένας δρόμος υπάρχει. Δουλειά.

Έμειναν όλοι με την απορία…

Και έχουν μείνει όλοι με την απορία. Ποια ομάδα είναι ο Άρης; Αυτή που κέρδισε τον ΠΑΟΚ την Τετάρτη εύκολα ή αυτή που έχασε από τον Κόροιβο εύκολα;

Δεν μπορεί να πιστέψει εύκολα κανείς – και δικαίως – ότι οι ίδιοι παίκτες παρουσίασαν τόσο εκ διαμέτρου διαφορετική εικόνα μέσα σε τέσσερις μέρες και μάλιστα απέναντι σε αντίπαλο χαμηλότερης δυναμικότητας.

Ο Άρης χθες παρουσίασε εν πολλοίς το πρόσωπο που είχε στο πρώτο φιλικό στην Προύσα, με την Τόφας, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο. Ομάδα που δεν είχε αρχή και τέλος ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση. Ομάδα χωρίς καμία διάθεση να παίξει άμυνα (τελείωσε με 2 ομαδικά την πρώτη περίοδο και έφαγε τρίποντο στη λήξη!), ομάδα που δεν είχε ενέργεια και φλόγα να καθαρίσει έναν φαινομενικά “δικό” της αγώνα.

Οι κίτρινοι δεν εκτέλεσαν καν τις οδηγίες του τεχνικού τιμ. Ο Γιαννάκης ούρλιαζε να πάει η μπάλα στον Μπένσον στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, εκεί που ο Άρης είχε ξεκάθαρο πλεονέκτημα. Ο Μπένσον δεν ακούμπησε τη μπάλα, παρά μόνο όταν την πήρε στη κορυφή και πέτυχε γκολ-φάουλ. Και μετά τρικυμία.

Ο Κάιλ Γουίβερ αγωνίστηκε μόλις 5 λεπτά. Και πολλά ήταν… Εκτός τόπου και χρόνου, έχασε κάθε μάχη από τον 20χρονο Σκουλίδα. Λες και δεν είχε διάθεση να παίξει. Και δεν είναι η πρώτη φορά που έχει τέτοια συμπεριφορά. Προφανώς και γι’ αυτό δεν ξεκινάει βασικός, προφανώς γι’ αυτό και έπαιξε χθες 5 λεπτά και κάτι λιγότερο από 19 με τον ΠΑΟΚ την Τετάρτη.

Ο Γιάννης Αθηναίου δεν είναι καλός όχι γιατί δεν σκοράρει, αλλά γιατί δεν έκανε τα υπόλοιπα καλά. Τα σουτ θα μπουν. Ειδικά όταν δεν εκβιάζονται και βγαίνουν μέσα από σύστημα. Δεν οργανώνει, όμως, δεν παίζει άμυνα, μοιάζει να είναι μπερδεμένος μέσα στο γήπεδο, να μη ξέρει την θέση του μέσα στο γήπεδο. Ομοίως και ο Κουάμι Βον στον χθεσινό αγώνα.

Δείχνουν οι δύο συγκεκριμένοι παίκτες ότι δεν ταιριάζουν αγωνιστικά, διότι έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά, δεν αλληλοσυμπληρώνονται επί της ουσίας. Είναι 2αρια που έχουν δημιουργία, αλλά δεν είναι πλέι μέικερ. Έχει διαφορά. Αυτό έχουν δείξει μέχρι τώρα, κυρίως χθες.

Εννοείται ότι υστέρησαν χθες και ο Μιχάλης Τσαϊρέλης και ο Σπύρος Μούρτος, όπως επίσης θα πρέπει να προβληματίσει τους πάντες ότι ο Μπρεντ Πέτγουεϊ έμεινε στην Θεσσαλονίκη λόγω ενοχλήσεων στον αχίλλειο και ο Ντεμέτρις Μοράντ δεν έδειξε κάτι ιδιαίτερο όσο αγωνίστηκε, δεν τον… ένιωσε ο αντίπαλος.

Μοιραία χθες ο Άρης πάλευε με τον Κιθ Μπένσον όσο κι όταν τροφοδοτήθηκε, μέσα από την άμυνα και το καθαρό μυαλό των Φλιώνη – Πουλιανίτη και την εμπειρία του Βασιλόπουλου. Πέραν τούτου ουδέν.

Ναι, είναι νωρίς, ο Άρης κέρδισε το ματς που είχε «πρέπει» μπροστά στον κόσμο του, έχει δύο πολύ κρίσιμα και δύσκολα παιχνίδια, τα οποία πρέπει να δώσει και πάλι σε ένα κατάμεστο Παλέ – Τετάρτη με Ζιέλονα Γκόρα και Σάββατο με ΑΕΚ – διότι είναι ξεκάθαρο πως (και) αυτή η ομάδα με τον κόσμο στο πλευρό της ανεβαίνει επίπεδο.

Γιατί είναι πολύτιμος στο νέο Άρη ο Βασιλόπουλος

Έχει κατακτήσει Ευρωμπάσκετ, έχει αγωνιστεί σε τελικό Μουντομπάσκετ, έχει κατακτήσει την Ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα Ελλάδας. Είναι 33 ετών κι όμως νιώθει πιο πεινασμένος από ποτέ. Έτσι έρχεται στον Άρη ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος.

Μέλος της Εθνικής ομάδας στην δεύτερη “χρυσή” εποχή του ελληνικού μπάσκετ, έχει ζήσει τεράστιες χαρές ο Βασιλόπουλος, έχει παίξει στο πιο υψηλό επίπεδο μπάσκετ με την φανέλα του Ολυμπιακού, συμμετέχοντας σε φάιναλ φορ, κερδίζοντας την Ευρωλίγκα το 2012…

Πώς μπορεί, όμως, ένας τόσο χορτασμένος από τίτλους και διακρίσεις αθλητής, στα 33 του χρόνια, να… πεινάει ακόμα; Ο Βασιλόπουλος πέρασε πολλά σε προσωπικό επίπεδο μετά από όλες αυτές τις επιτυχίες. Συνεχόμενοι τραυματισμοί δεν τον άφησαν ήρεμο για τουλάχιστον μια τριετία, ουσιαστικά τον έθεσαν εκτός μπάσκετ, όμως ο Βασιλόπουλος δεν τα παράτησε. Επέστρεψε για να δείξει ότι παραμένει παίκτης υψηλού επιπέδου και η επιστροφή του έγινε με πολύ σταθερά – και αργά – βήματα.

Στη Κηφισιά είχε βοηθητικό ρόλο το 2015. Στον Κόροιβο ήταν αυτός που ενέπνευσε τους νεότερους και συνέβαλε τα μέγιστα στην παραμονή της ομάδας της πόλης του στην Α1. Στον Κολοσσό έδειξε ότι μπορεί ακόμα να παίζει σημαντικό ρόλο σε μια ομάδα.

Με τον Άρη θέλει να επιστρέψει στο υψηλό επίπεδο. Δεν κοίταξε καμιά άλλη ομάδα, καμιά άλλη πρόταση. Από τη στιγμή που ενημερώθηκε από τον Παναγιώτη Γιαννάκη για το ενδιαφέρον του Άρη, περίμενε απλώς την στιγμή που θα οριστικοποιούσε τη συμφωνία του.

Για τον Βασιλόπουλο ο Άρης αποτελεί το “μέσο” για να αποδείξει σε όλους ότι όταν παλεύεις και τα δίνεις όλα, δύσκολα θα χάσεις. Τον είχαν “τελειωμένο”, τον χτύπησαν σοβαροί τρυματισμοί ο ένας μετά τον άλλον, όμως ο Βασιλόπουλος είναι εδώ, φωνάζει παρών και θέλει να το κάνει ξανά σε υψηλό επίπεδο. Αυτή η… πείνα του, σε συνδυασμό με την ποιότητά του και την εμπειρία του, τον κάνουν πολύτιμο στον Άρη της επόμενης χρονιάς. Εντός κι εκτός παρκέ.

Στο μυαλό του Γιαννάκη…

Τον Παναγιώτη Γιαννάκη δεν τον είχε συνηθίσει κανείς σε αποφάσεις σαν αυτή που πήρε προχθές, δίνοντας τα χέρια με το Νίκο Λάσκαρη για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Άρη. 

Το έκανε σε μια περίοδο, στην οποία επικρατεί από αβεβαιότητα έως και καχυποψία στους κίτρινους, διότι ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ αντιμετωπίζει ουκ ολίγα προβλήματα σε προσωπικό επίπεδο, έχει να αντιμετωπίσει και μια ποινική δίωξη για δύο κακουργήματα και μια διαμάχη με ιδιώτη (Μίχαλς Σούμποτινς), που του έχει προκαλέσει πολλές δυσάρεστες συνέπειες, που έχουν αντίκτυπο και στον Άρη.

Η έλλειψη ρευστού έχει εγκλωβίσει τα πάντα στην ομάδα της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν οφειλές που έχουν συσσωρευθεί από την φετινή χρονιά και που αγγίζουν το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο Γιαννάκης είπε το “ναι” και επιστρέφει στον Άρη μετά από 24 χρόνια, αυτή τη φορά ως προπονητής. Το ρίσκο που παίρνει είναι μεγάλο με βάση πάντα τα σημερινά δεδομένα, όμως πήρε εγγυήσεις από τον Λάσκαρη πως θα εξοφληθούν όλες οι οφειλές προς τον οποιονδήποτε από την φετινή ομάδα, έτσι ώστε να μην προκύψουν εμπόδια στον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς.

Από εκεί και πέρα ο Γιαννάκης ήθελε όσο τίποτα άλλο να επιστρέψει στους πάγκους. Ήταν τεράστια η θέλησή του να προπονήσει και πάλι ομάδα, ουσιαστικά μετά το 2013 όταν ήταν στη Λιμόζ, που δέχθηκε να πάρει ένα ρίσκο. Αυτή η επιθυμία του Γιαννάκη έγινε ακόμα πιο μεγάλη όταν προέκυψε ο Άρης, διότι θέλει να συνδυάσει την επιστροφή του στους πάγκους με την αγωνιστική άνοδο των κίτρινων, παρουσιάζοντας κάτι καινούριο.

Ο Άρης του δίνει την ευκαιρία να εργαστεί και πάλι σε σύλλογο, κυρίως όμως του δίνει το όραμα να πετύχει κάτι καλό, σαφώς όχι άμεσα, αλλά μέσα από ένα συγκεκριμένο πλάνο και με συγκεκριμένα εφόδια και με συγκεκριμένη στήριξη εντός και εκτός του κλαμπ.

Γνωρίζει πολύ καλά ο “δράκος” ότι η προσεχής χρονιά δεν θα είναι εύκολη, διότι ουδείς μπορεί να προβλέψει πότε θα ξεμπερδέψει ο Λάσκαρης με τις δικές του υποθέσεις. Μπαίνει, όμως, μπροστά προκειμένου στο αγωνιστικό τμήμα να βάλει τις βάσεις για κάτι καλό, βάσεις βέβαια που ήδη εν πολλοίς υπάρχουν ήδη από τον προκάτοχό του, Δημήτρη Πρίφτη.

Επί του πρακταίου, ο Γιαννάκης ενδεχομένως να ανακοινωθεί και επίσημα από την ΚΑΕ μέσα στο σαββατοκύριακο, θα είναι στην Θεσσαλονίκη την Δευτέρα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν θα παρουσιαστεί εκείνη τη μέρα, καθώς τότε έχει προγραμματιστεί η συνέντευξη Τύπου του Λάσκαρη.

Εννοείται πως είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει την ομάδα του Άρη, πλέον θα εντατικοποιήσει τις δράσεις του, διότι οι κίτρινοι έχουν καθυστερήσει αρκετά να βγουν στην αγορά. Ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος είναι παίκτης που θα δεχθεί πρόταση από τον Άρη, ενώ θα γίνει προσπάθεια να αποκτηθεί και ο Λευτέρης Μποχωρίδης, αν δεν συνεχίσει στον Παναθηναϊκό.

Από το υπάρχον ρόστερ μέσα στην επόμενη βδομάδα θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα για αυτούς που έχουν συμβόλαιο για την επόμενη χρονιά (Καββαδάς, Τσαϊρέλης, Μούρτος, Φλιώνης, Χρηστίδης, Δίπλαρος).

Το μπαλάκι στα χέρια του

Μια πολύ στραβή χρονιά ολοκληρώθηκε για τον Άρη με την κατάκτηση του μίνιμουμ αγωνιστικού στόχου, την διατήρηση των κεκτημένων στο πρωτάθλημα. Πλέον, το μπαλάκι βρίσκεται στα χέρια του Νίκου Λάσκαρη για το τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. 

Είναι αποκλειστικά ευθύνη του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ τι ξημερώνει στους κίτρινους μετά το φινάλε αυτής της σεζόν, με τις πολλές ατυχίες, τις πολλές αντιξοότητες, τα πολλά προβλήματα.

Ο Νίκος Λάσκαρης πριν από οτιδήποτε άλλο καλείται καταρχήν μέσα στις επόμενες 10-12 μέρες να διευθετήσει όλες τις εκκρεμότητες που υπάρχουν από την φετινή χρονιά και αφορούν πρωτίστως τις πληρωμές σε παίκτες, προπονητές, υπαλληλικό προσωπικό και τρίτους. Πριν οτιδήποτε άλλο, αν δεν συμβεί αυτό, δεν μπορεί να κοιτάξει η ομάδα την επόμενη μέρα της.

Υπάρχει η δέσμευση του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ πριν από μια βδομάδα στους παίκτες πως το διάστημα 12-16 Ιουνίου θα γίνουν πληρωμές. Μέχρι τότε αναμονή και τίποτα άλλο. Οι οφειλές είναι πολλές, αλλά όχι ίδιες για τον καθένα, οπότε δεν υπάρχει λόγος συγκεκριμενοποίησης την δεδομένη στιγμή.

Από εκεί και πέρα, και εφόσον εξοφληθούν όλοι από την φετινή χρονιά, ο Νίκος Λάσκαρης θα πρέπει να αναλύσει το πλάνο του. Είπε ότι έχει εκπονήσει πλάνο πενταετίας, προφανώς με συγκεκριμένους στόχους, με συγκεκριμένες επιδιώξεις, εντός κι εκτός παρκέ.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για την επόμενη μέρα του Άρη. Πάνω σε ποιο πλάνο θα συνεχίσει να λειτουργεί η ομάδα. Είναι πιο σημαντικό ακόμα και από το ποιος θα κάθεται στην άκρη του πάγκου. Αν η ομάδα δεν μπορέσει να λειτουργήσει μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, με δομές, με αρχές, με ρόλους ο (κάθε) Πρίφτης θα φαίνεται “λίγος” και ο (κάθε) Γιαννάκης θα αποτύχει. Τόσο απλά…

Με ανακοινώσεις δεν προστατεύεται πλάνο πενταετίας…

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Άρης είναι στοχοποιημένος από την ελληνική ομοσπονδία, τον Γιώργο Βασιλακόπουλο και την Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας, όπως είναι ξεκάθαρο ότι δεν λειτουργεί σωστά στο συγκεκριμένο θέμα.

Ο Νίκος Λάσκαρης κίνησε μια διαδικασία να πάει κόντρα στην ΕΟΚ και την ΚΕΔ από πέρσι, χρησιμοποιώντας και επιχειρήματα και σκληρή γλώσσα και προανήγγειλε ενέργειες και δράσεις. Δυστυχώς έμεινε στα λόγια, δεν προχώρησε σε πράξεις, διότι αυτό μαρτυρά η αντιμετώπιση που έχει ο Άρης.

Είναι ένα από τα βασικά θέματα που θα πρέπει να τον απασχολήσουν την επόμενη μέρα της χρονιάς που ολοκληρώνεται, διότι με πρόθεση να εξαγγείλει πλάνο πενταετίας – όπως έχει ήδη δεσμευτεί ότι θα κάνει – θα πρέπει αυτό το πλάνο όχι απλά να εκτελεστεί, αλλά και να προστατευτεί, για να μπορέσει να έχει τα οφέλη που επιθυμεί ο ίδιος και η διοίκησή του.

Η προχθεσινή ανακοίνωση δεν έχει τον παραμικρό αντίχτυπο εκεί που υπολόγιζαν οι άνθρωποι της ΚΑΕ ότι θα είχε. Άλλα πράγματα θα πρέπει να κάνει ο Νίκος Λάσκαρης, όχι εκτός των ορίων της νομιμότητας όπως είχε καταγγείλει ότι κάνουν άλλες ομάδες, για να μπορέσει να αλλάξει το τοπίο.

Ευχής έργο είναι να λειτουργήσει με μεγαλύτερη συνέπεια από εδώ και πέρα, για να μην αδικείται ο Άρης βάσει σχεδίου όπως συμβαίνει ειδικά φέτος και για να προστατεύσει το πλάνο που έχει εκπονήσει. Και το βασικότερο όλων είναι να λειτουργήσει σε αυτό το κομμάτι με πράξεις, όχι με λόγια ή ανακοινώσεις. Με πράξεις και δράσεις που πρώτα θα γίνονται και μετά (ίσως και όχι) θα μαθαίνονται.

Τον Πρίφτη, αυτόν τον… άσχετο και ανύπαρκτο, θα τον σέβεστε!

Μετά από ένα τρίμηνο πλήρους κανιβαλισμού προς το πρόσωπο του Δημήτρη Πρίφτη, ήρθε η ώρα για να τα βάλουμε όλοι μας κάτω και να δούμε πόσο κακό έχει κάνει στον Άρη ο συγκεκριμένος… άσχετος και ανύπαρκτος προπονητής.

Έχουμε και λέμε:

– Ο Άρης για τρίτη συνεχόμενη χρονιά βρίσκεται στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος. Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό από καταβολής του επαγγελματικού πρωταθλήματος, δηλαδή από την περίοδο 1992-93. Στις 22 σεζόν πριν έρθει ο Πρίφτης στον Άρη, οι κίτρινοι τερμάτισαν μόλις 5 φορές στην πρώτη τετράδα (3ος 2006, 2007, 4ος 1999, 2009 και 2011).

– Ο Άρης έπαιξε έναν τελικό κυπέλλου τον οποίο έχασε από τον – αντικειμενικά – ανώτερό του Παναθηναϊκό, αλλά διεκδίκησε τον τίτλο έως και δύο λεπτά πριν το φινάλε (58-54 το σκορ), παρουσιάζοντας άκρως ανταγωνιστικό πρόσωπο (και με κόντρα διαιτησία εννοείται…).

– Ο Άρης οδήγησε μια ημιτελική σειρά σε πέμπτο παιχνίδι, πέρσι με τον Παναθηναϊκό, και μέχρι το 36’ του πέμπτου ημιτελικού στο ΟΑΚΑ διεκδίκησε την πρόκρισή του στους τελικούς του πρωταθλήματος (και με κόντρα διαιτησία εννοείται…).

– Ο Άρης έκανε την περσινή χρονιά ισοφάρισε το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ νικών (20-6, 21-5 είχε το 2006-07) στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος στην μετά Γκάλη εποχή.

– Ο Άρης που πριν έρθει ο Πρίφτης ήταν εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων για τρία χρόνια, βρέθηκε στις 16 καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης που συμμετείχε, το Γιούροκαπ και το Τσάμπιονς Λιγκ.

– Υπό τον Πρίφτη ο Άρης ανέδειξε δύο MVP στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Τον Αλέξανδρο Βεζένκοφ το 2015 και τον Οκάρο Γουάιτ το 2016. Ο πρώτος παίζει στην Ευρωλίγκα με την Μπαρτσελόνα. Ο δεύτερος στο ΝΒΑ με τους Μαϊάμι Χιτ.

– Υπό τον Πρίφτη ο Άρης ανέδειξε δύο φορές πρώτο σκόρερ στην κανονική περίοδο. Τον Αλέξανδρο Βεζένκοφ το 2015 και τον Γουίλ Κάμινγκς το 2017. Είχε συμβεί μόλις μία φορά στις 22 σεζόν πριν έρθει ο Πρίφτης.

– Ο Πρίφτης οδήγησε τον Άρη στην τελική τετράδα φέτος με αποκλεισμό του ΠΑΟΚ. Πρώτη φορά ο Άρης κέρδισε πρόκριση επί του ΠΑΟΚ σε σειρά πλέι οφ από το τελευταίο πρωτάθλημα το 1991.

– Ο Πρίφτης οδήγησε τον Άρη σε τρεις νίκες επί του ΠΑΟΚ μέσα στην Πυλαία τρεις διαδοχικές χρονιές. Ουδείς άλλος προπονητής έχει καταφέρει κάτι αντίστοιχο.

– Ο Πρίφτης κέρδισε δύο φορές τον Παναθηναϊκό, ενώ από το 2000 και μετά ο Άρης είχε μόλις τρεις νίκες επί των πράσινων. Προσθέστε εδώ και τη νίκη επί του Ολυμπιακού στα ημιτελικά του 2015. Ουδείς άλλος προπονητής κέρδισε και τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό τα τελευταία 18 χρόνια.

– Ο Πρίφτης με την χθεσινή νίκη του έφτασε τις 87 ως τεχνικός του Άρη σε σύνολο 145 αγώνων (87-57 και 1 ισοπαλία). Προσπέρασε σε νίκες και αγώνες τον Αντρέα Ματσόν (86-57) και βρίσκεται πίσω μόνο από δύο θρύλους του συλλόγου. Τον Γιάννη Ιωαννίδη (300-60) και τον “Πατριάρχη” Ανέστη Πεταλίδη (119-60).

– Είναι ο μοναδικός προπονητής μετά τον Γιάννη Ιωαννίδη που ολοκληρώνει τρεις σερί χρονιές στον πάγκο του Άρη.

Να με συγχωρήσουν όσοι φίλαθλοι του Άρη τον έχουν… ξεσκίσει μέσα από τα πληκτρολόγιά τους θεωρώντας τον υπεύθυνο ακόμα και γιατί έξω έχει ήλιο ή βρέχει, να με συγχωρήσουν διοικητικοί και εξωδιοικητικοί που προσπάθησαν επιμελώς να αποδομήσουν τον ίδιο και την ομάδα – και το κατάφεραν εν πολλοίς, να με συγχωρήσει και ο ίδιος γιατί σιχαίνεται όλες τις παραπάνω αναφορές, αλλά αυτόν τον… άσχετο και ανύπαρκτο, θα τον σέβεστε!

Ο σεβασμός κερδίζεται, αποκτιέται και ο συγκεκριμένος… άσχετος και ανύπαρκτος έχει κάθε δικαίωμα να απολαμβάνει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων μας, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει. Ούτως ή άλλως δύο σειρές στα πλέι οφ έμειναν και μετά αποχαιρετά… Ήρθε ως φέρελπις προπονητής, θα φύγει ως Αρειανός (πιο Αρειανός από πολλούς) και καταξιωμένος τεχνικός με τρία χρόνια στον πιο “ηλεκτρικό” πάγκο της Ευρώπης.

ΥΓ1: Προς τους όψιμους “μπασκετικούς” που με βαρυσήμαντα “άρθρα” και βαρύγδουπες “απόψεις” χλεύαζαν τον Άρη ακόμα και μετά την ήττα της ομάδας τους το περασμένο Σάββατο, καλό καλοκαίρι!

Παίρνει το κουτάλι, βάζει νερό και πνίγεται

Αν έλεγαν στον Δημήτρη Πρίφτη πριν τον αγώνα πως οι δύο καλύτεροι παίκτες της Βιλερμπάν, Γουόλτερ Χοτζ και ΝτεΜάρκους Νέλσον, θα είχαν 4/17 σουτ και 2 ασίστ, θα ήταν ίσως και πιο χαρούμενος ακόμα και μετά το +19 επί της Στρασμπούρ. Κι όμως ο Άρης δεν μπόρεσε να κερδίσει ένα παιχνίδι που έφερε στα μέτρα του.

Είναι μεγάλο κρίμα οι παίκτες να δίνουν τόσες μάχες αμυντικά και να κρατούν μια ομάδα που σκοράρει σχεδόν 80 πόντους στο Τσάμπιονς Λιγκ κάτω από τους 70 και να μην κερδίζουν γιατί δεν μπορούν ούτε μέσα στην έδρα τους, στις μπασκέτες που έχουν κάνει χιλιάδες σουτ από το ξεκίνημα της χρονιάς, να σκοράρουν πάνω από 70-75 πόντους και να είναι πολύ πιο άνετοι για την επόμενη Τρίτη.

Εκτός από κρίμα είναι και απαράδεκτο για επαγγελματική ομάδα που θέλει να προκριθεί σε προημιτελική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης να έχει – ειδικά εντός έδρας – 9 χαμένες βολές σε 17 προσπάθειες και 15 άστοχα τρίποντα σε 18 προσπάθειες.

Οι φίλαθλοι στις κερκίδες έχουν κάθε δικαίωμα χθες να φύγουν με γκρίνια, γιατί βλέπουν ότι η ομάδα τους παίρνει ένα κουτάλι βάζει λίγο νεράκι και… πνίγεται. Κάνει τα δύσκολα καλά και πελαγώνει στα απλά.

Είναι αδιανόητο να έχει “κόψει” στα δύο τη Βιλερμπάν κρατώντας σε πολύ χαμηλά στάνταρ απόδοσης δύο πολύ ποιοτικούς παίκτες όπως ο Χοτζ και ο Νέλσον και να μην κερδίζει γιατί δεν βάζει βολές και ελεύθερα μακρινά σουτ μέσα στην έδρα της.

Έχει πολλά αδιανόητα φέτος αυτή η ομάδα. Χρωστάει, όμως, μια ανατροπή στον εαυτό της πρώτα και μετά σε όλους τους υπόλοιπους.

Όταν τελείωσε το παιχνίδι με την Στρασμπούρ και ο Άρης είχε το +19 στις αποσκευές του για τη ρεβάνς δεν ακούστηκε υπερβολική η ατάκα “καθίστε να περιμένουμε να δούμε και το δεύτερο ματς” και εν μέρει βγήκε αληθινή.

Η ίδια ατάκα ακούστηκε και χθες. Ο Άρης κάθε άλλο παρά χαμένος είναι στο Αστρομπάλ. Το παιχνίδι είναι δύσκολο, αλλά πιο εύκολο από αυτό στο Αλεξάνδρειο. Η πίεση γέρνει στην άλλη πλευρά. Η Βιλερμπάν δεν έχει χάσει ευρωπαϊκό αγώνα εκεί φέτος, αλλά μετράει έξι ήττες στο γαλλικό πρωτάθλημα. Ο Άρης οφείλει να παρουσιαστεί με το μαχαίρι στα δόντια και να παίξει πρώτα με το μυαλό της Βιλερμπάν. Και φυσικά για μία φορά ας κάνει σωστά τα απλά και τα εύκολα…

ΥΓ1: Χθες ο Άρης πέρα από την αστοχία σε βολές και τρίποντα πλήρωσε άλλη μια καλοκαιρινή επιλογή. Ο Γουίλ Κάμινγκς είναι εξαιρετικός παίκτης, αλλά όχι πλέι μέικερ – τουλάχιστον ακόμα – και χθες εκτέθηκε απέναντι σε Νέλσον και Χοτζ, οι οποίοι όσο κακοί κι αν ήταν επιθετικά, τόσο εξαιρετικοί ήταν αμυντικά.

ΥΓ2: Η Βιλερμπάν είναι πολύ πιο σοβαρή, σκληρή, γεμάτη και ποιοτική ομάδα από την Στρασμπούρ. Δεν έπαιξε χθες σαν γαλλική ομάδα, δεν είχε την γαλλική… αφέλεια, αλλά σκληράδα που δύσκολα συναντά κανείς στο γαλλικό μπάσκετ. Πρωταθλήτρια είναι, με τον ίδιο προπονητή από το 2014 και πρόεδρο τον Τόνι Πάρκερ…

Τα είπε όλα (και για τον Άρη) ο Πόποβιτς

Ο Γκρεγκ Πόποβιτς και όσα είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο ESPN τρία χρόνια πριν για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται την αποτυχία είναι ο οδηγός…

Το 2013 οι Σαν Αντόνιο Σπερς έχασαν τον τίτλο από τους Μαϊάμι Χιτ σε έβδομο παιχνίδι, επειδή δεν έκαναν φάουλ στην πιο κρίσιμη φάση του έκτου αγώνα και ο Ρέι Άλεν με τρίποντο έστειλε το παιχνίδι στην παράταση. Οι Χιτ ισοφάρισαν σε 3-3 και έκαναν το 4-3 κατακτώντας τον τίτλο.

Την επόμενη χρονιά οι Σπερς βρήκαν τους Χιτ και πάλι μπροστά τους και με 4-1 νίκες, παίζοντας ίσως το καλύτερο μπάσκετ που έχει παιχθεί ποτέ σε τελικούς, κατέκτησαν τον πέμπτο τίτλο τους.

Σε συνέντευξή του στον Τζέι Έι Αντάντε του ESPN ο Γκρεγκ Πόποβιτς, κατά τεκμήριο ο κορυφαίος προπονητής του ΝΒΑ τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια, δήλωνε “το ίδιο περήφανος” για τους παίκτες του και τον τρόπο που πάλεψαν το 2013 σε σχέση με όσους πήραν το πρωτάθλημα το 2014.

Εξήγησε στις 19 Νοεμβρίου 2014 πώς διδάσκει στους παίκτες του να διαχειρίζονται την αποτυχία. “Στον σημερινό κόσμο, αν δεν κερδίσεις αυτό τα πάντα, είτε είναι μπάσκετ, είτε είναι ποδόσφαιρο, είτε είναι το ένα ή το άλλο, οι άνθρωποι έχουν την τάση να σε πουν λούζερ ή γίνεσαι δακτυλοδειχτούμενος. Αυτό είναι μια βλακεία.

Δεν συμβαίνει για μας, αλλά πιστεύεις ότι όλα στη ζωή σου θα πηγαίνουν όπως θέλεις; Πιστεύεις ότι είσαι στη Γη και όλα θέλεις να συμβούν σε σένα, θέλεις να είναι με θετικό τρόπο; Το μέτρο αξιολόγησης για το ποιοι είμαστε είναι το πώς αντιδρούμε σε κάτι που δεν εξελίσσεται με τον δικό μας τρόπο”, σχολίασε ο Πόποβιτς.

Το 2013 όταν χάθηκε το πρωτάθλημα, ο Πόποβιτς δεν τα έβαλε με την… μαύρη την τύχη του και είπε στους παίκτες του: “Έχετε χρέος στον εαυτό σας. Υπάρχουν πάντα πράγματα που μπορείτε να κάνετε καλύτερα”. Την επόμενη χρονιά – και αφού πρώτα αναλύθηκαν ενδελεχώς το έκτο και έβδομο παιχνίδι των τελικών του 2013 – οι Σπερς τα πήγαν πολύ καλύτερα και πήραν το πρωτάθλημα.

Ο Πόποβιτς εξήγησε πώς αυτός και οι Σπερς συχνά συζητούν για το πόσο πρέπει να εκτιμούν ότι έχουν την ευκαιρία να είναι στο ΝΒΑ: “Επειδή έχεις αυτούς τους γονείς ή ζεις σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή ή είσαι σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, αξίζεις περισσότερα από κάποιον άλλο; Αυτό είναι η πιο λάθος εκτίμηση που μπορεί κανείς φανταστεί! Πιστευώ ότι οι άνθρωποι το ξεχνούν αυτό. Πιστεύουν ότι μόνο αυτοί έχουν δικαιώμα σε ότι κάνουν. Συζητάμε συνεχώς γι’ αυτά τα πράγματα. Δεν έχεις καμία δικαιολογία να είναι δουλεύεις όσο πιο καλά μπορείς. Δεν έχει καμία αιτία για να μην είσαι ευγνώμων κάθε μέρα για την ευκαιρία που έχεις για το come back μετά από ήττα, γιατί κάποιοι άνθρωποι ποτέ δεν είχαν αυτή την ευκαιρία”.

Ας κάνουμε όλοι – μα όλοι – έναν κόπο να μεταφέρουμε αυτά τα λόγια του Πόποβιτς μέσα μας. Είναι βέβαιο ότι κάτι θα κερδίσουμε και είναι βέβαιο ότι κάτι θα κερδίσει και η ομάδα με την οποία ασχολούμαστε, όπως κι αν αυτή λέγεται. Ο Άρης εν προκειμένω σίγουρα θα κερδίσει.

Το ξέσπασμα του Δημήτρη Πρίφτη έχει εν πολλοίς στοιχεία αυτών που περιέγραψε ο Γκρεγκ Πόποβιτς. Συμβόλαιο με την επιτυχία και τους τίτλους δεν έχει κανείς. Ο Άρης με τα καλά και τα στραβά του έχει καταφέρει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά να διεκδικεί τίτλο. Ή μήπως όχι;

Πήγε πέρσι τον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό σε πέμπτο παιχνίδι και ως το 36’ ήταν διεκδικητής για να προκριθεί στους τελικούς του πρωταθλήματος;

Πήγε φέτος στον τελικό του Κυπέλλου; Το διεκδίκησε μέχρι και δύο λεπτά πριν το τέλος από μια πολύ καλύτερη ομάδα; Διεκδικεί μέσα από τους αγώνες του, με αυτό το ρόστερ που και κακοφτιαγμένο είναι και ταλαιπωρημένο από τραυματισμούς και αλλαγές, την πρόκρισή του στο φάιναλ φορ του Τσάμπιονς Λιγκ;

Θα δώσει τη μάχη του αυτό το ρόστερ στα πλέι οφ; Τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο, τίποτα δεν εχει προεξοφληθεί. Κριτική πρέπει να ασκείται και είναι απαραίτητη, αλλά όχι υστερόβουλη, όχι γιατί θα πρέπει ορισμένοι να βγάλουν προσωπικά τους κόμπλεξ.

Στο τέλος της χρονιάς η διοίκηση που επέλεξε τον προπονητή θα αποφασίσει αν ο προπονητής έχει πετυχημένο ή αποτυχημένο έργο ανάλογα με τα κριτήριά της, τα οποία στην περίπτωση Λάσκαρη δεν είναι μόνο το τελικό αποτέλεσμα και αυτό είναι πολύ, μα πάρα πολύ θετικό για τον τρόπο με τον οποίο διοικεί τον μπασκετικό Άρη.

ΥΓ: Υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα μέσα στα social media που δικαιώνουν τον Δημήτρη Πρίφτη για την ακατάσχετη γκρίνια στην οποία αναφέρθηκε χθες, αλλά αυτή η γκρίνια και δεν αφορά την πλειοψηφία και μέχρι ενός σημείου μπορεί να δικαιολογηθεί γιατί δίνει η ομάδα το δικαίωμα για την γκρίνια. Δεν υπάρχει ένας διακόπτης που να κάνει τον φίλαθλο να ξεχνάει ότι η ομάδα του διασύρθηκε από τα Τρίκαλα ή έχασε ένα παιχνίδι από ομάδα που δεν ευστόχησε σε τρίποντο ή έχασε δύο φορές από τους Σκαϊλάινερς. Βέβαια θα πρέπει και αυτός ο φίλαθλος να μην ξεχνάει ότι η ίδια ομάδα κέρδισε την ΑΕΚ στον ημιτελικό και ξεπέρασε το εμπόδιο της πιο δύσκολης ομάδας που υπήρχε στην πρώτη φάση των πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ.

To Top