Η αλήθεια είναι πως, πριν ξεκινήσουν τα χθεσινά ματς σε μπάσκετ και μπάλα, σε Θεσσαλονίκη και Πειραιά αντίστοιχα, πίστευα πως την συγκέντρωση, το πάθος, την εξάντληση των πιθανοτήτων για νίκη, θα την έβλεπα στο Παλέ. Αντίθετα, όπως προέκυψε, στο χορτάρι του Καραϊσκάκης ο ποδοσφαιρικός Άρης πάλεψε και ήταν αξιόλογος. Παρόλα αυτά, μένει ξανά με τα “αν”. Όπως όλοι ξέρουμε, όμως, την ιστορία αλλά και τους στόχους, γράφουν και καθορίζουν τα… “όταν”
Όταν και αν…
Όταν, λοιπόν, έχεις βάλει τόσα εμπόδια στον εαυτό σου, ξεκινώντας απ’ την “μπάλα” την σημερινή κουβέντα, τίποτα από όσα είδαμε δεν (θα έπρεπε να) κάνει εντύπωση.
Αν η ομάδα είχε φροντίσει να συμπεριφερθεί έτσι όπως πρέπει σε προηγούμενα, πολύ πιο “βατά” παιχνίδια, τόσο εντός όσο και εκτός έδρας και είχε συγκεντρώσει από 3 έως 5, μόλις, βαθμούς παραπάνω, δεν θα κατέβαινε να παίξει στο “λιμάνι” με χίλια δυο “πρέπει” στο κεφάλι της.
Αυτά πληρώνει το ποδοσφαιρικό τμήμα μας. Σχεδόν κάθε Κυριακή, βρίσκεται αντιμέτωπο με το παρελθόν του και έτσι δυσκολεύεται να διαχειριστεί παρόν και μέλλον. Το παιχνίδι δεν είναι play station ή virtual reality. Στον πραγματικό κόσμο, μέχρι να επιστρέψουν αυτοί που σε κρατάνε ή σε πηγαίνουν στο πάνω ράφι, των αποτελεσμάτων, των διεκδικήσεων, των στόχων, μοιραία θα βασιστείς στους λεγόμενους και ως αναπληρωματικούς. Ή, ακόμα και, στους… συμπληρωματικούς.
Ο Σίστο και ο Παναγίδης λογίζονται ως τέτοιοι. Μιλάμε για δύο παιδιά που τους δόθηκε μεγάλη ευκαιρία για να δράσουν, να δώσουν πράγματα στην ομάδα. Βρέθηκαν σε θέσεις “μάτι”, που λέμε. Φεύ! Ανικανότητα; Ολιγωρία; Αργή αντίδραση σε απόφαση, σκέψη δηλαδή και εκτέλεση; Λίγο απ’ όλα ή όλα μαζί, έπαιξαν ρόλο ώστε να χαθεί μια ευκαιρία για διεκδίκηση και πιθανή κατάκτηση πολλών παραπάνω πραγμάτων από το “μηδέν” στο σακούλι των πόντων. Δεν ήταν δίκαιο το αποτέλεσμα, βάσει εικόνας. Από την άλλη, το ίδιο το άθλημα είναι.
Μια κεφαλιά αμυντικού τους στο δοκάρι και ένα, επίσης, “μάτι” του Αλφαρέλα απ’ την μικρή περιοχή έκλεισαν ένα καρέ ανεπανάληπτων ευκαιριών που μας άφησαν με το “αχ”, με μπινελίκι για την π€#@&να την μπάλα, την τύχη μας και άλλα, αντίστοιχα. Μια τύχη που δεν πρέπει να την κυνηγάς σε τέτοια ματς. Πρέπει να μάθεις να την διαμορφώνεις, εξαντλώντας τις δυνάμεις σου, σε παιχνίδια όπως αυτά στα οποία χάθηκαν βαθμοί ή σε αγώνες σαν αυτόν που έρχεται την άλλη βδομάδα, με τον Αστέρα Τρίπολης στο Χαριλάου.
Όταν και αν μάθεις να κάνεις σωστά κάτι τέτοιο, όλα θα είναι ευκολότερα σε αγώνες όπως ο χθεσινοβραδινός, απέναντι σε ομάδες μεγάλης ποιότητας και πλούσιου ρόστερ.
Η ρίζα της στασιμότητας είναι… μπέρδεμα
Χωρίς αριστερό μπακ στην αποστολή (!!!), ο Χιμένεθ έπραξε το σωστό, αυτή την φορά και δεν “χάλασε” δύο πλευρές. Κράτησε τον Τεχέρο δεξιά, με τον Φατιγκά αριστερά. Το δίδυμο Σούντμπεργκ, Άλβαρο έπαιξε πρώτη φορά μαζί και άρεσε. Το ίδιο άρεσε ο αρχοντικός Ράτσιτς και ο Μόντσου. Μαζί με τον Γένσεν, που ξεκίνησε δυνατά αλλά έπεσε ελαφρώς στην πορεία και τον Γαλανόπουλο, ο οποίος συνεχίζει τις σταθερά καλές εμφανίσεις, συνέθεταν την τετράδα των χαφ, σε μεικτούς ρόλους, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά.
Στην θεωρία, κάπου γύρω απ’ τον προωθημένο Μορόν, θα κινούνταν ο Πιόνε Σίστο!! Μια συνήθεια που φτάνει τα όρια της εμμονής. Κλείνει η μικρή παρένθεση. Κάτι σαν 4-4-2, ας το πούμε, για αρχή. Είναι έξω απ’ την φιλοσοφία μου η στοχοποίηση παιχτών. Όλοι, μαζί, κερδίζουν . Όλοι, μαζί, χάνουν. Παρόλα αυτά, η ζωή σου δίνει ευκαιρίες, τις οποίες μόνο όταν αρπάζεις απ’ τα μαλλιά και εκμεταλλεύεσαι, εξελίσσεσαι. Τόσο ατομικά, όσο και συλλογικά.
Ο… Δανός, όταν βρέθηκε σε ανεπανάληπτο τετ α τετ, κινήθηκε σαν σε ριπλέι καθυστέρησης. Έτσι, κάπως, όχι μόνο δεν κατάφερε καν να σουτάρει, αλλά ανακόπηκε απ’ τον πλαϊνό μπακ. Ο δε Έλληνας χαφ, βρέθηκε στο πέναλτι με εξουδετερωμένο τον τερματοφύλακα, από πάσα του Αλφαρέλα. Στο 88′, περιπου. Πριν την γραμμή, η μπάλα βρήκε στο σώμα του αμυντικού και έφυγε. Μπερδεμένα μυαλά, μπερδεμένα παιδιά.
Στο πρόσφατο παρελθόν, μπορούμε να βρούμε παίχτες που βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση και πέταξαν αντίστοιχης ή ακόμα και μεγαλύτερης ευκαιρίας, φάσεις. Πλέον χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα των Καμάτσο και Ιντέγε, με Μακάμπι και Μόλντε. Σίγουρα ξεχνάω κι άλλα. Να, θυμήθηκα μια κεφαλιά του Φαμπιάνο, εξ επαφής, στο Βουκουρέστι μόλις. Μαζί με κάτι άλλα “έργα” που είναι ψυχοφθόρο να αναφερθούν και που ζήσαμε, βγαίνει το συμπέρασμα πως δεν προκύπτουν τυχαία αυτές οι στιγμές ούτε και σπαταλώνται, επίσης τυχαία και… μοιραία οι στιγμές. Είναι βαθύτερο πρόβλημα, η ρίζα δηλαδή, της στασιμότητας. Είναι νοοτροπία, μη σταθερότητα. Πάνω και κάτω, σε απόδοση, σε συμπεριφορά, απ’ την μία αγωνιστική στην άλλη. Αυτό φέρνει ανασφάλεια. Θολό μυαλό. Εδώ, αναζητούμε τα ακριβώς αντίθετα, όμως. Δεν είναι τα πρόσωπα, λοιπόν. Είναι η λειτουργία. Η εκπαίδευση. Η επανάληψη σε αυτήν, μέχρι να παραχθεί αποτέλεσμα. Η απαίτηση.
Η αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας ήταν, πέρα του αναμενόμενου, καλή. Αποστάσεις, εντάσεις, ευκαιρίες, όμως… ήττα.
Ο Άρης καλείται να βρει τρεις νίκες στον επόμενο ενάμιση μήνα. Είναι τα must win παιχνίδια. Εντός έδρας, με Αστέρα Τρίπολης πριν την διακοπή και με Α.Ε.Λ. δύο βδομάδες μετά. Εκτός έδρας, στην Τρίπολη πάλι, πριν τα Χριστούγεννα. Το πρόγραμμα, φέτος, είναι σαν την λειτουργία του Συλλόγου. Μπερδεμένο. Μπείτε στον κόπο και δείτε πώς αρχίζει ο δεύτερος γύρος και θα το καταλάβετε. Δεν αντιστοιχούν οι αγωνιστικές με του πρώτου.
Πλην των αγώνων που προαναφέρονται,
τα υπόλοιπα παιχνίδια, ντέρμπι στον χαρακτηρισμό τους όπως το χτεσινό, με τους δύο δικέφαλους αλλά και την ομάδα του Μεντιλίμπαρ εντός αυτή την φορά, είναι το κερασάκι. Λίγη σημασία θα έχουν, αν αρχίσουμε να συλλέγουμε πόντους, νίκες και αυτοπεποίθηση από εκεί που είναι απαραίτητο, αυτό, να συμβαίνει.
Άλλο “σύνολο”, άλλο “ομάδα”
Πριν τον αγώνα στον Πειραιά, τα όσα (δεν) είδαμε να συμβαίνουν στο Αλεξάνδρειο, έκαναν τον προβληματισμό στεναχώρια. Ένας Άρης που πήρε ανάσα μια βδομάδα πίσω, βγήκε να παίξει χωρίς να είναι ενισχυμένος στο παραμικρό. Πάθος μηδέν, μυαλό απών, ένταση καθόλου, αποφάσεις βιαστικές, λάθη συνεχόμενα, βολές… χαμένες. Λες και τα ματς τα παίρνουν οι φανέλες, ο κόσμος και τα ταβάνια. Αυτά, πρέπει να, είναι το κίνητρο. Το καύσιμο.
Παράλληλα, παρά τις εξαγγελίες, ίδιες συνθήκες, ίδιο ρόστερ. Μικρό και ταλαιπωρημένο. Όπως και η διαχείρισή του. Το γράφουμε από καιρό, τώρα το ομολογούν και οι ιθύνοντες. Ενίσχυση, λέει. Όχι μόνο αυτό. Το βαρύ σου χαρτί, το μεγάλο όνομα, η φίρμα, ο παίχτης αξίας και ποιότητας φαίνεται και συμπεριφέρεται σαν να έχει βαριάς μορφής κατάθλιψη.
Ο Άρης έχει μεγάλη ευθύνη για την εικόνα, τόσο στο παρκέ όσο και στον πάγκο, του Φορμπς, που δείχνει εγκλωβισμένος και απομονωμένος. Σίγουρα, αγχωμένος. Και εδώ, όπως και στο ποδόσφαιρο, ισχύει το αξίωμα πως “η ομάδα φτιάχνει τους παίχτες και όχι το αντίθετο”. Τα αποδυτήρια, που λέμε. Κατόπιν αυτών ακολουθεί η ποιότητα, να προστεθεί στην λειτουργία και να δώσει τον έξτρα τόνο. Στον, γεμάτο προβληματικά παιδιά, μπασκετικό Άρη όταν βγαίνει εκτός ο Μπράις Τζόουνς, είτε λόγω φάουλ είτε για τις απαραίτητες ανάσες, έρχεται κατάρρευση. Έτσι συνέβη και στο σημείο που επανήλθαμε, προς στιγμήν και φέραμε τον αγώνα στα ίσα.
Αν δεν βρεθούν, ταυτόχρονα με τον Αμερικανό, σε μεγάλη μέρα οι Μήτρου Λονγκ, Κουλμπόκα, Ίνοχ ή ακόμα και ο Φόρεστερ με τον Πουλιανίτη και τον Γκιουζέλη ως ρολίστες, έρχεται ήττα, συνήθως. Δείγμα πως δεν έχει δημιουργηθεί “ομάδα”, αλλά “σύνολο” . Για τον Φορμπς τα είπαμε, οι μικροί δεν είναι σε θέση να σηκώσουν παραπάνω πράγματα από όσα, ίσως, θα ζητούσαμε. Στο μπάσκετ συμβαίνει να κερδίζουν οι καλύτερες ομάδες και η δικιά μας εμφανίζεται ως μια εκ των χειρότερων, έως τώρα και θερίζει ό,τι και όσα σπέρνει.
Τούτων δοθέντων, δίκαια χάσαμε από τον συμπολίτη με όσα πρόλαβα να δω. Μάλιστα, πολύ πιο άνετα και εύκολα απ’ όσο δείχνει το σκορ. Ακόμα χειρότερα, αυτό συνέβη από μια ομάδα με μικρή δυναμική,.κάτι που μεγαλώνει το πρόβλημα και την ανάγκη για πολύ δραστικές αποφάσεις. Πρέπει να βλέπεις την πραγματικότητα και όχι τις φαντασιώσεις.
Κι εδώ, στην πορτοκαλί γωνιά, εύκολα μπορούμε να μιλήσουμε για θολωμένα μυαλά, παίχτες που χάνουν λέι απ ή βγάζουν την μπάλα απ’ το καλάθι των αντιπάλων. Μπορούμε να συνοψίσουμε την εικόνα του αγώνα σε μία μόνο φάση, ενός παίχτη μας. Σε κάποιο σημείο του αγώνα, επί εικοσιτέσσερα δευτερόλεπτα στην επίθεσή μας, ο Μήτρου Λονγκ ντριπλάρει, διεισδύει, μπαίνει και βγαίνει από την ρακέτα, μέχρι να πάει σε μια “σκοτωμένη” προσπάθεια “ένας με έναν”. Φυσικά, αστοχεί…
Κι εδώ, όπως και στο Κλεάνθης Βικελίδης, οι “απαιτήσεις” που έχω αρχίζουν και τελειώνουν στον αγώνα του Σαββάτου 8 Νοεμβρίου. Εντός έδρας. Με την Μύκονο. Παιχνίδι πολλαπλής και τεράστιας σημασίας. Πρώτα να μάθεις να κερδίζεις αυτούς τους αντιπάλους. Τα όνειρα, τα οράματα, τα μεγαλεία, χρειάζεται να χτιστούν σε τέτοιας αξίας παιχνίδια. Μετά θα έρθουν και τα υπόλοιπα. Κάθε πράγμα στον καιρό του.
Αντί επιλόγου
Ο Άρης, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, είναι καθρέφτης της συμπεριφοράς των παιχτών του. Όπως δύο προβληματικά παιδιά, ένα σε σάλες και ένα σε χορτάρια, οι ναυαρχίδες του Συλλόγου αγωνίζονται με βιασύνη, απαιτήσεις στα λόγια και λίγες πράξεις. Η επιμονή μας, η στήριξη (ξανά) στα δύσκολα και “εδώ” και “εκεί”, η εγρήγορση και η δράση όσων έχουν την ευθύνη, θα είναι οι καταλύτες για τη ανάκαμψη. Δεν υπάρχουν περιθώρια για κλάψες, μιζέριες και ηττοπάθειες.
ΥΓ Ρε συ Νίκο Χατζηνικολάου, ήμαρτον. Δεν ξεπλένεται τόσο εύκολα ο… εραστής του ρατσισμού.
Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
