Είναι μια ιστορία παλιά, με τον κυρ Γιάννη, τον καπετάνιο. Όχι τον ντεμέκ ρε φίλε. Ο γνήσιος κυρ Γιάννης, στα τσιμέντα από παιδί αλλά και στα καράβια χρόνια, ασπρομάλλης πλέον, μου έλεγε:
“Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Μπαίνω στο καφενείο, να και ο Δημητριάδης που έχει έρθει απ’ την Αθήνα, με την πρώτη άδεια.
– Βασιλάκη, εδώ ξεχείλωνες τους γιακάδες και ήσουν με κάρτα κάθε αγωνιστική. Εκεί, τα έκοψες;
– Έλα μωρέ. Τράβα και κλώτσα όσο θες τώρα, μου είπε ο κύριος Δημήτρης!”
Ο ποδοσφαιρικός Άρης, κατά την προσφιλή του τακτική ανά περιόδους, καταφέρνει να εκνευρίσει ακόμα και τον μεγαλύτερο και φανατικότερο υποστηρικτή του. Ο προπονητής της ομάδας δεν έχει την στοιχειώδη νοημοσύνη να χειριστεί μια βράβευση με σεβασμό και ταπεινότητα, ανεμίζοντας κασκόλ μπροστά στο πέταλο, ενώ δηλώνει επιπλέον πως:
“Η κρίσιμη στιγμή του αγώνα ήταν που ο Πέρεθ δεν… έπεσε στην επαφή, αλλά τελείωσε την φάση, χάνοντας ευκαιρία”. Δεν βρέθηκε κάποιος, υπεύθυνος, αρχηγός αποστολής, να έχει προβλέψει και συμβουλέψει, να προνοήσει.
Ο Άρης έχει αρρώστια ή σωστότερα ασθένεια. Δεν έχει σθένος, δηλαδή. Πίστη, φλόγα, όρεξη, πείσμα και εγωισμό. Στο μυαλό μας κυριαρχεί ομίχλη, η ομάδα έχει 13 πόντους σε 11 αγωνιστικές, παράγει ελάχιστα, διαβάζεται πανεύκολα και φυσικά ο Ρέγιες ετοιμάζεται να φέρει τον δικό του κόουτς, όπως είχε προβλεφθεί από αυτή την γωνία το καλοκαίρι, με την φυγή Ουζουνίδη και ερχομό “Μανόλο” .
Τον χτυπημένο, τον πεσμένο δεν τον χτυπάς κι άλλο. Δεν τον κλωτσάς. Ειδικά, αν τον νοιάζεσαι και τον αγαπάς. Του δίνεις το χέρι. Τον στηρίζεις. Η ομάδα μας, όμως, συνεχίζει να χτυπάει μόνη τον εαυτό της. Για αυτό το αυτομαστίγωμα θα μιλήσουμε στο σημερινό σεντόνι…
Αν κατουράς στην θάλασσα!
Το καλοκαίρι, μετά την φυγή Ουζουνίδη, έγραφα πως θα γίνει ο γνωστός κύκλος, μέχρι να φύγει ο Χιμένεθ που μόλις είχε έρθει, να έρθει ο επόμενος που θα είναι “ο εκλεκτός του τεχνικού διευθυντή”, καθώς ο Μαρίνος ήταν επιλογή Καρυπίδη, αλλά το ίδιο ήταν και ο Μανόλο, παρά τα “συμφώνησαν οι 2 ισχυροί άντρες της Π.Α.Ε. για την επιλογή” και τα λοιπά μισόλογα των ρεπορτάζ. Όταν προσλαμβάνεις κάποιον για κουμάντο, οφείλεις να του το προσφέρεις όλο. Αλλιώς, αν κατουράς στην θάλασσα το καλοκαίρι, θα το βρεις στο αλάτι. Τον χειμώνα.
Ο Άρης, από κατούρημα άλλο τίποτα, εδώ και χρόνια. Μπροστά στην ανάγκη, την ανασφάλεια, την ιδιοτροπία του προέδρου του να χώνεται στα πράγματα για να αποδεικνύει, ποιος ξέρει “τι” και σε “ποιον”, πληρώνει συνεχώς το ίδιο πράγμα. Το τίμημα να μένει πίσω, στην εξέλιξη, στην πρόοδο και φυσικά στον ανταγωνισμό. Η λέξη σταθερότητα είναι κάτι ξένο με εμάς. Η εμπιστοσύνη στον ικανό και κατάλληλο εξανεμίζεται, καθώς αυτός δεν αναζητείται ποτέ, επί της ουσίας.
Με κοινή απόφαση των τριών, “από νωρίς” φέτος, αποφασίστηκε και αποκτήθηκαν καμιά 20ριά παίχτες. Άλλοι του τεχνικού διευθυντή, άλλοι του προέδρου, κάποιοι λίγοι και του προπονητή. Συνεντεύξεις, παχιά λόγια, πλάνα που δεν θα θυσιάζονταν για την Ευρώπη και τους ομίλους!!
Νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να ερωτηθεί ο Ισπανός “Ποιο ήταν αυτό το πλάνο και ποιες οι αποφάσεις για να υλοποιηθεί. Ποιος ήταν και είναι ο τρόπος λειτουργίας του ποδοσφαιρικού τμήματος; Με δεδομένη την μη παρουσία του αφεντικού, που μένει στην Γλυφάδα(!), ποιος είναι αυτός που έχει τον πρώτο λόγο, άρα και την ευθύνη;”
Καληνύχτα και καλή τύχη
Από εκεί και μετά, άρχισαν οι γνώμες των εχόντων γνώση περί προσώπων και καταστάσεων πως ” ο Χιμένεθ ξεκινάει καλά και στην πορεία χάνεται” και άλλες τέτοιες γενικότητες. Οι προφήτες δικαιώνονται και ίσως επιχαίρουν κάποιοι από αυτούς, αλλά και εδώ γεννιούνται ερωτήματα.
– Όταν προσέλαβες τον προπονητή γνώριζες τι ποδόσφαιρο ήθελες, αλλά και μπορούσες βάσει υλικού να παίξεις και να παράξεις; Γνώριζες την φιλοσοφία του; Υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός, ώστε η ομάδα να ξέρει τι θέλει να δημιουργήσει και βάσει αυτού να επιλέγει τα πρόσωπα που θα υπηρετήσουν τον ρόλο, προπονητικά; (Ρητορικό το τελευταίο ερώτημα. Φυσικά και όχι, όπως βλέπουν όλοι, εδώ και χρόνια)
– Θα απαντήσει ο επικεφαλής του ιατρικού team για το τι συμβαίνει με τους τραυματισμούς; Δεν μιλάμε για χτυπήματα, δαγκώματα περαστικών σκύλων και άλλα απίθανα, αλλά για θλάσεις, μυϊκούς τραυματισμούς που αφήνουν παίχτες εκτός για 1 και 2 μήνες, με αποτέλεσμα η εντεκάδα να ξεκινάει από τον… Σίστο, που δεν έβγαλε προετοιμασία και που την πρώτη ενέργεια σαν κανονικό εξτρέμ την έκανε Νοέμβριο μήνα, στην δεύτερη σαιζόν του στην ομάδα.
Επί της ευκαιρίας, πραγματικά και μέσα από την καρδιά μου περαστικά ρε Αλφαρέλα. Μάτι; Κατάρα; Γκρίνια; Περαστικά και γρήγορα σιδερένιος να επιστρέψεις. Ήμαρτον, πραγματικά.
– Αφήνονται ξεκάθαρες αιχμές για τα αποδυτήρια και τις εκεί σχέσεις. Δεν συζητάμε καν για εποχές Άκη Μάντζιου και το πώς αυτός είχε δομήσει τον νευραλγικό αυτό χώρο. Το “Α” και το “Ω” κάθε υγιούς Συλλόγου. Ούτε για Μπούργος, που επιχειρήθηκε να απαξιωθεί, ως ιδιότροπος, έχοντας κάνει πρωταθληματική σαιζόν όσο ήταν εδώ. Στο φετινό καλοκαίρι, αυτό με την μεγαλύτερη επένδυση, όπως λέγεται, επιλέχθηκε αυτή να τιναχτεί στον αέρα, μην ορίζοντας ρόλους, με την απειθαρχία να αιωρείται, με την εποχή των φατριών να επανέρχεται. Δεν τα λέω εγώ. Μεταφράζω τον Ανδαλουσιανό κόουτς. Επίσης, για έναν άγνωστο λόγο, αφού δεν εξηγείται με καθαρές κουβέντες, συνεχίζω να πιστεύω πως πολλοί τραυματισμοί και… ενοχλήσεις, είναι προφασιζόμενοι. Ίσως είναι και απόδειξη των λεγόμενων, στην συνέντευξη τύπου της Κυριακής.
Ευγενικά μιλώντας, καθώς σέβομαι, νιώθω και αγαπώ τον τεράστιο αυτόν Σύλλογο, είμαι αφάνταστα… ενοχλημένος, από όλες αυτές τις ενοχλήσεις.
Παρόλα αυτά, επιλέγω να είμαι παρών. Άλλη μια μεγάλη κουβέντα, για την οποία επιλέγω να αναφερθώ με σύντομη παρένθεση:
Κανένας δεν θα πει σε κανέναν αν θα είναι κοντά ή μακριά απ’ την ομάδα. Στα μέσα των 90’s, σε μια απόχη του Συνδέσμου, τότε, από ένα ματς στο Καυτατζόγλειο, ήμουν εκεί. Το κίτρινο και το μαύρο στην φανέλα, όπως και το σήμα του Άρη έμαθα, επέλεξα και γουστάρω να το ακολουθώ και να τραγουδάω γι’ αυτό. Δεν θα μου πούνε νεόκοπα καρτούν του YouTube, του facebook και του instagram πώς θα συμπεριφερθώ, αλλά ούτε κι εγώ θα προσπαθήσω να κατευθύνω τον/ην οποιονδήποτε. Καθαρές κουβέντες, τέλος παρένθεσης και επιστροφή στα περί σεβασμού και αντίληψης του “πού” είμαστε.
Ο Μανόλο Χιμένεθ, δεν μπόρεσε να εξελίξει και να παγιώσει την βελτίωση που αρχικά έφερε σε αποτελέσματα. Χάθηκαν αυτά, ενώ η ομάδα εμφάνισε στασιμότητα, αν όχι χειρότερη εικόνα. Την Κυριακή το βράδυ τιμήθηκε από τους Αεκτσήδες. Σεβαστό, λογικό και είχε προβλεφθεί από εδώ. Όφειλε, όμως, ο ίδιος να γνωρίζει και οι ιθύνοντες να του το κάνουν σαφές, πως σε αυτό υπάρχουν όρια και κόκκινες γραμμές. Παράδειγμα είναι ο Γιάννης Γιαννιώτας, πετσί Αρειανάκι, που τιμήθηκε στο εντός με Λιβαδειά πέρσι. Μια φανέλα σε κορνίζα, χειροκρότημα, αξιοπρέπεια, σεβασμός και στον ίδιο και στην ομάδα του, αλλά και ανταπόδοση αυτού στους τόνους που πρέπει. Διακριτικότητα, με λίγα λόγια.
Εδώ, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Κασκόλ της Ορίτζιναλ σφιχτά και ψηλά;; Καπάκι, δήλωση πως ο Πέρεθ έπρεπε να πέσει στην επαφή; Μνήμες από Βασιλάκη Δημητριάδη, Μανωλά και όλο τον συρφετό; Καλή σου νύχτα και καλή τύχη, κύριε Μανόλο.
Ξεκάθαρα όρια και αποφάσεις άμεσες
Τα πράγματα αλλάζουν με πολλούς τρόπους. Βασικός; Τα λεφτά. Επενδύεις ένα τεράστιο ποσό στον μεγάλο προπονητή, ο οποίος (έτσι όπως έχει τώρα η κατάσταση) πρέπει να επιλεγεί από τον τεχνικό διευθυντή. Τους δίνεις τα κλειδιά. Χωρίς να επεμβαίνεις στο παραμικρό. Ενισχύεις το “σταφ”, κάνεις όσα δεν έκανες εδώ και χρόνια. Επικεφαλής τμημάτων, διευθυντές, με αυξημένη αρμοδιότητα, καθημερινότητα για την οποία εσύ ενημερώνεσαι, έχεις τον τελικό λόγο, αλλά διατηρείς την απόσταση. Ανεξάρτητα χιλιομέτρων ή όχι, από όπου μένεις. Όχι μπούκες σε αποδυτήρια, επισκέψεις σε προπονήσεις και άλλα γραφικά και ξεπερασμένα, που τάιζαν τον οπαδό των 90’s. Εναρμονίζεσαι με την εποχή. Βάζεις όριο, που απαγορεύεται να ξεπερνιέται. Ξεκινάς από… εσένα.
Μπορείς;
Όλα αυτά, αν θέλεις να αφήσεις πραγματικά θετικό αποτύπωμα. Κανείς δεν είναι εδώ για πάντα. Προφανώς, ούτε εσύ. Ούτε θα εκδιωχθείς, ούτε θα ξεσπάσει κάποια (τζάμπα) επανάσταση και στα λέω εγώ που βίωσα πολλά απ’ τα παλιά, δεν γουστάρω να γυρίσουν και με πράξεις επιλέγω, όπως και πολλοί ακόμα, να είμαστε κοντά σε μια ομάδα που εδώ και 2-3 χρόνια λειτουργείς σαν να την… φρέναρες!
Δεν θα πω τα κλασικά, τα “ως εκεί μπορεί” ή “έχει ταβάνι”. Το πού είναι ικανός κάποιος να πάει ή που βρίσκεται το ταβάνι του, γίνεται με το ταμείο, στο τέλος. Το στοίχημα που απομένει φέτος είναι να λειτουργήσεις έτσι ώστε να κατακτηθεί το ελάχιστο, η ευρωπαϊκή έξοδος δηλαδή και αυτό να γίνει, μάλιστα, διεκδικώντας κάθε πιθανότητα για το ανώτερο. Δεν είναι μακριά μας η εποχή που η περασμένη αντίπαλος κάλυψε διάφορα 13 πόντων από αυτόν που παίζει αυτή την Κυριακή και του άρπαξε τον τίτλο. Άρα; Θα κάνεις τα αδύνατα δυνατά στο πρωτάθλημα, ώστε να επανέλθεις. Παράλληλα, θα κάνεις το ίδιο και στο κύπελλο. Την επόμενη βδομάδα είναι ένας τέτοιος αγώνας.
Θες να μετρηθείς με τον εαυτό σου; Υπάρχει χρόνος και τρόπος. Ιδού η Ρόδος.
“Είσαι το πρόβλημα και η λύση”, όπως έγραψα κάποτε, όχι πολύ πίσω και έμαθα πως ενοχλήθηκες. Λίγη σημασία έχουν τα προσωπικά πείσματα, όταν η μεγάλη εικόνα είναι ο Άρης.
Γιατρειά στην αρρώστια
Οι παίχτες είναι τελευταίοι στην σημερινή αναφορά αλλά όχι σε ευθύνες. Σίγουρα, αν μπεις κάπου και βρεις κ@#€*ανείο θα λειτουργήσεις αντίστοιχα. Όλοι όσοι αναφέρθηκαν, με κύριους υπεύθυνους διοίκηση, τεχνικό διευθυντή και γενικό αρχηγό, οφείλουν να συνεφέρουν τα… παιδιά. Οφείλουν να ενεργοποιήσουν, όμως και τα επαγγελματικά ένστικτα και φυσικά να βγάλουν μπροστά τις προσωπικότητες. Αυτό πρέπει να συμβαίνει κάθε μέρα και στιγμή σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό όπως ο Άρης. Ειδικά όταν δείχνει και είναι άρρωστος. Σωστότερα; Ασθενής. Κακά τα ψέματα, αυτή είναι η λέξη που όταν ειπώθηκε από τον αδερφό, ίσως για πρώτη φορά στα χρόνια που γνωριζόμαστε, συμφωνήσαμε και οι 3 σιωπηλά, μαζί με τον Νίκο. “Η ομάδα είναι άρρωστη, βαθιά”. Η κοινή διαπίστωση.
Δεν νοείται να αγωνίζεται οπουδήποτε και με τον οποιονδήποτε και να φαίνεται πως σου έχουν αποβάλλει έναν και δύο παίχτες, χωρίς να έχει συμβεί αυτό. Δεν νοείται να δέχεσαι ποινή, κόκκινη κάρτα, εντός έδρας με ομάδα χαμηλής δυναμικότητας μάλιστα και να συμπεριφέρεσαι έτσι ώστε να γλιτώσεις την ήττα, αντί να διεκδικείς την νίκη. Δεν γίνεται να δέχεσαι γκολ, πράγμα φυσικό στον αθλητισμό και να πιάνεις την μέση και το κεφάλι σου, δείχνοντας παραίτηση απ’ την ζωή. Δεν γίνεται, όταν εγώ και ο δίπλα, ο μεγάλος ή ο μικρός, αφήνουμε κάθε κομμάτι των κυττάρων μας σε ενέργεια και στήριξη εσύ να τα παρατάς ή να ζητάς να επωφεληθείς με πονηρές τακτικές που διδάχτηκες αλλού. Αν αυτό συμβαίνει, δεν έχεις θέση εδώ, ανάμεσά μας…
ΥΓ Ο πατέρας έκανε την δεύτερη, σε μικρό χρόνο, επέμβαση την Δευτέρα.
“Αν κερδίσουμε, μπαμπά, θα αφιερώσω την νίκη στον παππού”, μου είπε ο μικρός μου πριν το ματς, το βραδάκι της Κυριακής. Συγκινήθηκα πολύ. Περισσότερο για την πίστη. Και την επιμονή. Κι ας του έχω πει για παραδόσεις που παλεύουμε χρόνια να σπάσουμε, για δυσμενή όπως απέναντι στην συγκεκριμένη έδρα. Και ας μιλάμε συχνά οι δυο μας για τα αγωνιστικά προβλήματα της ομάδας μας. Η πίστη του πιτσιρικά, το παιδί στην κερκίδα, ήταν είναι και θα είναι το κιτρινόμαυρο οξυγόνο και η ελπίδα του Άρη!
Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
