Πάμε σε κάποια δεδομένα και τις παραδοχές που προκύπτουν από αυτά:
– Στα βασικά στόπερ, ο ένας ήταν 5ος στην ιεραρχία το καλοκαίρι που πέρασε. Μάλιστα, φήμες έλεγαν πως, οριακά ήταν να αποχωρήσει.
– Ο, αναπληρωματικός, αριστερός μας μπακ έφυγε με ενοχλήσεις από τον αγωνιστικό χώρο, την περασμένη Τετάρτη. Ο, θεωρητικά και στα χαρτιά, βασικός έκανε αρθροσκόπηση και θα λείψει κάνα δίμηνο ακόμα.
– Ο σέντερ φορ έχει μείνει μόνος στην κορυφή της επίθεσης, με τραυματίες τους 2 παίχτες που (θα έπρεπε να) τον αναπληρώνουν. Οι λόγοι διαφορετικοί. Ο Καντεβέρε πρέπει να κοντράρει σε χρόνο συμμετοχής τα… ρεκόρ του Μήτρογλου, ενώ ο Αλφαρέλα θα μπορούσε να είναι στην θέση του Πέρεθ, όταν ο σκύλος του τα δάγκασε! Κοινώς, έχει ένα μαύρο σύννεφο να τον ακολουθεί. Το ίδιο που παλεύει να διώξει η ομάδα, εδώ και λίγα χρόνια…
Ό,τι μας δένει στα παλιά, είναι οι κακές συνήθειες
Στο μακρινό, αλλά “σαν χτες” στο μυαλό μου, 1998 ο Μίλτος Πασχαλίδης είχε γράψει και μελοποιήσει τις “κακές συνήθειες”. Μετά από 27 χρόνια, ένα Σάββατο βράδυ και μια Τετάρτη λίγο πριν τα μεσάνυχτα, σε απόσταση 4-5 σκάρτων ημερών, σε δύο συνεχόμενα εντός έδρας ματς, ο ποδοσφαιρικός Άρης εξήγησε με τον πιο πειστικό τρόπο το γιατί κάποια τραγούδια έχουν διαχρονικό χαρακτήρα!
Απέναντι στην Α.Ε.Λ. η ομάδα μας έκανε όσα έπρεπε για να φέρει το ματς υπό τον έλεγχό της. Έμενε μία μικρή λεπτομέρεια, που δεν συνέβη και κάπως έτσι “βοηθήσαμε τον Λάζαρο να ανοίξει τα μάτια, αλλά τα έκλεισε μόνος του”, όπως μου έγραψε και ο Βαγγελάκης απ’ την Καβάλα!
Στο παιχνίδι της Τετάρτης, κάναμε το… θαύμα μας ολόκληρο!
Η συνθήκη απέναντι στον Π.Α.Ο.Κ. των πολλών και ποιοτικότερων λύσεων (εσκεμμένα το γράφω, καθώς διάβασα μεσοβδόμαδα το επιχείρημα της “ομάδας με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ” ως δικαιολογία για την ήττα από την Κλουζ στο Παλέ και αν είσαι εντάξει δεν πρέπει να έχεις δύο μέτρα και σταθμά, για τα τμήματα του Συλλόγου), της ομάδας με τους μάγους δημοσιογράφους που έχουν κάνει μάστερ στην προπαγάνδα, της ομάδας που μερίδα οπαδών της ξερνάει χολή μόνιμα, ήταν εντελώς διαφορετική.
Στο πρώτο εικοσάλεπτο του αγώνα ο αντίπαλος θα μπορούσε να έχει προηγηθεί, είτε σε κανονική ροή είτε στο πέναλτι που απέκρουσε ο Αθανασιάδης. Από εκεί και μετά, όχι μόνο ισορροπήσαμε και βρήκαμε λύση στην μακρινή μπαλιά που επιχειρούσαν μόνιμα στα αριστερά μας, αλλά φέραμε τα δεδομένα υπέρ μας.
Μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, λόγω λεπτομέρειας δεν μπορέσαμε να είμαστε με δύο γκολ αβάντζο. Ένα οφσάιντ, λίγα εκατοστά για να είναι πέναλτι το φάουλ. Ένα φάουλ που ο αριστερός τους μπακ δεν τιμωρείται με κίτρινη κάρτα. Απόφαση σημαντική στην οικονομία του παιχνιδιού. Ένα παιχνίδι που, φυσικά και παρά τον ικανό αλλά πονηρό διαιτητή, δεν κρίθηκε εξαιτίας του. Ο Παπαπέτρου έπαιξε με τα σπόρια, λίγο υπέρ τους. Ως εκεί. Ειδικά μετά τον ορισμό ενός “γκρόμπαρι” με σφυρίχτρα και ενός κομμένου και ακατάλληλου var σήμερα το βράδυ στην Τούμπα, πιστεύω πως θα φαντάζει ως ιδανικός μπροστά τους.
Μετά το γκολ που δεχτήκαμε, ξανά, στο 95′ γύρισα, χάιδεψα το κεφάλι του δεκάχρονου γιου μου και του είπα “σαν να άσπρισαν λιγάκι τα μαλλάκια σου”! Δεν θα ήταν παράλογο για ένα Αρειανάκι που είδε κόκκινες υπέρ μας, πέναλτι κατά, ευκαιρίες μας, γκολ να βάζουμε, γκολ να δεχόμαστε με μπάζερ μπίτερ, μόνιμα. Μπάζερ… μπείτε(ρ) σκύλοι, αλέστε, σε δεύτερο σερί αγώνα! Σε επίπεδο πνευματικής ετοιμότητας, προετοιμασίας, ικανότητας. Τα είπαμε και στην αρχή. Σχεδιασμός, εφαρμογή,
, επιλογές προσώπων, πλάνο… Ακόμα περιμένω μια απάντηση γι’ αυτό απ’ τον Ρέγιες. Κλείνει η παρένθεση.
Μυαλό, διάρκεια, δύο κόσμοι διαφορετικοί και στοιχειώδης νοημοσύνη
“Ό,τι μας δένει στα παλιά, είναι οι κακές συνήθειες”, έγραψε ο ποιητής και βρίσκει εφαρμογή σε μας. Και απέναντι στον συγκεκριμένο αντίπαλο. Τουλάχιστον σε δύο παιχνίδια που θυμάμαι, στην έδρα τους, έχασες την ευκαιρία να τους φορτώσεις με ένα βουνό προβλήματα. Μάλιστα, μαγικά σχεδόν, τα έφερνες σε εσένα. Μία γάμπα τους γλίτωσε απ’ το 0-3 και τον Πασχαλάκη να είναι ως και σήμερα στην κερκίδα και να δίνει χαστούκια και όχι μόνο αυτό, αλλά κοντέψαμε να χάσουμε και το ματς την πρώτη φορά, ενώ ένα διαγώνιο σουτ και γκολ τους στο 97′, αλλού αγώνα μας εκεί, μάζεψε λιγάκι από την οργή των παιδιών που κάνουν σουλάτσο στο ταρτάν όταν τους σφίγγει ο Άρης. Τώρα, συνέβη επανάληψη παρόμοιων συνηθειών, μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα.
Τα δεδομένα σε κάθε ντέρμπι, είτε παίζουμε σε μας είτε σε αυτούς, μένουν στην άκρη σε ό, τι αφορά τα προγνωστικά. Η εκμετάλλευση της στιγμής, η αποφασιστικότητα, η μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να πάει με αυτόν που κρατάει το μυαλό στο κεφάλι ως το τελευταίο σφύριγμα, παίζουν τον ρόλο τους.
Πάντα, ανάμεσά μας, θα αγωνίζονται δύο εκ διαμέτρου διαφορετικοί κόσμοι. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Δεν είναι η ώρα. Τώρα, ο Άρης επιβάλλεται να μπει και να διεκδικήσει βαθμούς που δεν είχε την στοιχειώδη ποδοσφαιρική νοημοσύνη να έχει πάρει από άλλα παιχνίδια. Ακόμα και το ενδεχόμενο νίκης μας, δεν καλύπτει τα όσα η ομάδα πέταξε. Ίσα ίσα, θα ξυπνάει πάντα εκείνο το “γιατί;”, με κάτι μπινελίκια για συνοδευτικό.
Πέρα απ’ την τραγική και άμυαλη συμπεροφορά μας, σε στιγμές που περιγράφηκαν, υπάρχουν και θετικά στοιχεία. Σε ατομικό επίπεδο, η άνοδος του Πέρεθ που ξεδιπλώνει ποιότητα, ο πολύ καλός Αθανασιάδης, ο Ντουντού (που σαν να πήγε, εσωτερικά, να… φαγωθεί πονηρά το καλοκαίρι και) που έχει σύνδεση με τα αντίπαλα δίχτυα με ποσοστά αξιοζήλευτα, αλλά και κάποιες προσθήκες, όπως του Γιαννιώτα απ’ τον οποίον περιμένω να είναι πρόσωπο κλειδί σήμερα το βράδυ, αφήνουν αχτίδες ηλίου στον ορίζοντα. Συγκρατημένα πάντα, καθώς όποτε ήλπιζα έτρωγα κατραπακιά. Η διάρκεια είναι το πρώτο ζητούμενο.
Βέβαια, το ποδόσφαιρο συνεχίζει να είναι άθλημα ομαδικό. Πέρα από την ικανότητα, την καλή μέρα κάποιων μονάδων ή την ποιότητά τους, η συνολική συμπεριφορά και μυαλωμένη συνεργασία παιχτών και πάγκου θα παίξει μεγάλο ρόλο.
Αντί επιλόγου
Είμαστε στο σημείο που οι χαμένοι βαθμοί “φαίνονται” και πρέπει να διεκδικούνται και σε παιχνίδια που κατεβαίνουμε ως αουτσάιντερ, όπως το σημερινό. Ακολουθεί εντός έδρας με Ολυμπιακό και η χρόνια κλείνει με εκτός, στην Τρίπολη.
Μέχρι τότε, υπάρχει δρόμος πολύς. Λίγο αργότερα, η άποψή μου είναι πως, θα πρέπει να έχουν έρθει στο Κλεάνθης Βικελίδης:
– ένας κεντρικός αμυντικός υψηλού επιπέδου
– ένα αριστερό εξτρέμ αντίστοιχης ποιότητας με τον Πέρεθ
– ένα εξάρι… μανίσιο
– ένα αριστερό μπακ, υγιές
Παράλληλα, θα πρέπει να αποσυμφορηθεί το ρόστερ από παίχτες. Κάποιοι που “δεν βγήκαν”, κάποιοι ωσεί παρόντες ή βαρίδια λόγω ευπάθειας.
Όλες αυτές οι αποφάσεις θα έπρεπε να έχουν ληφθεί και να “τρέχουν”, ήδη, έτσι όπως οραματίζομαι τον Άρη στο δικό μου μυαλό
Επίσης, ίσως θα, πρέπει να γίνει ερώτηση και να αναλυθεί κάποια στιγμή το σε ποιο σημείο εκείνου του καλοκαιρινού… πλάνου είμαστε!
ΥΓ Σπουδαίες εξελίξεις στον ερασιτέχνη και βάρη που φεύγουν. Νέα μέρα, που φαίνεται πως θα δρομολογήσει, ομαλά, εξελίξεις.
Φυσικά, κατά την προσφιλή μας τακτική, δεν αναφέρουμε ποια φυντάνια μας έφτασαν στο σημείο να είμαστε 15 χρόνια όμηροι χρεών. Θυμάμαι έναν, που με τις πλάτες του Αρειανού εκλέγονταν και τοπικός άρχοντας, γεμάτος καμάρι! Τρομάρα του…
ΥΓ 2 Μέχρι να εμφανιστεί ο οποιοσδήποτε σοβαρός, οικονομικά δυνατός παίχτης, που θα επιχειρήσει να αποκτήσει την ομάδα, με την ελπίδα να αλλάξει αυτή επίπεδο, οφείλει η παρούσα διοίκηση να εξαντλεί τις πιθανότητες που θα την ενισχύει, θα την βελτιώνει και θα την κάνει να επανέλθει στα ελάχιστα κεκτημένα, ως πάτωμα.
Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
