Συνήθως, η νίκη μακιγιάρει τις καταστάσεις. Ηρεμεί μεν, αλλά μπορεί και να παραπλανήσει. Στις ήττες, στις “στραβές” που λέμε και ένα παραπάνω στις βαριές όπως συνηθίζεται να αναφέρονται αυτές που η ομάδα χάνει δεχόμενη πολλά γκολ ή με μεγάλη διαφορά πόντων, σε μπάλα ή σε μπάσκετ αντίστοιχα, είναι εύκολο ακόμα και σε ένα μικρό παιδί να κριτικάρει αυστηρά.
Μετά από συνεχόμενα αποτυχημένα αποτελέσματα στην ομάδα μπάσκετ του Άρη, η σωστή στιγμή για να είναι κάποιος αυστηρός μαζί της, νομίζω πως, είναι τώρα.
Ο τρόπος που εξελίχτηκε το παιχνίδι απέναντι στον συμπολίτη Ηρακλή, η εκνευριστική ευκολία που εξανεμίστηκε διάφορα 17 πόντων, παρακαλώ, με όλα τα δεδομένα υπέρ μας (γήπεδο γεμάτο, αντίπαλος που σχεδόν είχε πετάξει λευκή πετσέτα κλπ), η πολλοστή φορά που πάγκος και παίχτες δείχνουν να μην μπορούν να διαχειριστούν ευνοϊκές συνθήκες υπέρ μας, είναι πράγματα που πρέπει να κουβεντιάζονται πιο έντονα μετά από, τέτοιες ακριβώς, νίκες.
Νοοτροπία, προσωπικότητα και εποχή κοινωνικής δικτύωσης
Στην ζωή υπάρχουν οι γνωστοί και ως “αρνητές ήττας”. Αυτοί που έχουν αλλεργία και μόνο στο άκουσμα της λέξης. Στις άπειρες προσωπικότητες με αυτά τα στοιχεία που έχουν προπονήσει τον Άρη ή φόρεσαν την φανέλα του Αυτοκράτορα ξεχωρίζει ο “Ξανθός”. Αυτός ήταν που μπόλιασε αυτή την φιλοσοφία στα αποδυτήρια. “Το είχε” ως παίχτης μας, το κουβάλησε ως κόουτς. Ακολούθησαν κι άλλοι.
Από κοντά, προεξάρχοντος του Γκάνκστερ Νίκου Γκάλη και του Δράκου Παναγιώτη Γιαννάκη, η φανέλα σφυρηλατήθηκε και βάρυνε, λόγω των στοιχείων που δίνει ένας τέτοιος τρόπος σκέψης. Αυτό, στο παρκέ, μεταφράζεται με κάποια δεδομένα. Κάποια από αυτά είναι: Η διαρκής συγκέντρωση, προσπάθεια για το παραπάνω, η επανάπαυση μόνο όταν ακουστεί η τελευταία “κόρνα της γραμματείας”, όπως συνηθίζεται να λέγεται η λήξη των αγώνων.
Ο τελευταίος Άρης που στάθηκε στο ύψος τέτοιων περιστάσεων “χάνεται” περίπου δύο δεκαετίες πίσω. Οι τελικοί σε Λαμία και Προύσσα είναι οι πλέον ενδεικτικοί. Βέβαια, για να μην εξειδανικεύεται μόνιμα το παρελθόν, πάντα υπήρχαν οι στιγμές ολιγωρίας. Η επανάπαυση, η σιγουριά. Ο πρώτος τελικός απέναντι στους Τούρκους, στο Παλέ. Το μούδιασμα πριν την αντίδραση. Συνέβη ακόμα και στην εποχή της “ομάδας του αιώνα”, όπως χαρακτηρίστηκε ο Αυτοκράτορας Άρης. Η χαρακτηριστικότερη αυτών είναι η ρεβάνς στην Ιταλία, όπου εξανεμίστηκε διάφορα 30+ πόντων απέναντι στην Τρέισερ και ήρθε ένας σκληρός αποκλεισμός.
Ευτυχώς που, τότε, δεν υπήρχαν ούτε σαν σκέψη τα social media, φυσικά. Μαζί με τους δύο χαμένους τελικούς μέσα σε μία βδομάδα, που είχαν προηγηθεί,κάπου στα μέσα των 80’s και ήταν η αφορμή για να πεισμώσει ο Γιάννης Ιωαννίδης και να σχεδιαστεί η απαγωγή του Νικαιώτη Γιαννάκη, θα αρκούσαν, αν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να ανατιναχθεί κάθε σχέδιο που υπήρχε. Αν σε εκείνα τα χρόνια είχαν ανακαλυφθεί το Facebook, το Instagram, το Twitter και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, η ιστορία ίσως να γράφονταν αλλιώς.
Παρόλα αυτά, ο πραγματικά μεγάλος πρέπει να προσαρμόζεται στις συνθήκες και στα δεδομένα της εποχής του. Να αποδέχεται, για παράδειγμα, πως η πλειοψηφία του κόσμου ίσως και να υπερβάλλει στην κριτική. Ίσως και να “επιτεθεί” και να υπερβάλλει σε χαρακτηρισμούς, μέσω των σύγχρονων πλατφορμών και εργαλείων, μια μερίδα του κόσμου. Εκεί ακριβώς ξεχωρίζει και αναδεικνύεται η προσωπικότητα. Παραγόντων, αθλητών και προπονητών. Εκεί ζυγίζεται η νοοτροπία, που προαναφέρθηκε.
Στήριξη, ψυχολογικά, κριτική και ισοπέδωση
Καθόλου άδικα, θεωρώ πως, γίνεται αυστηρή κριτική από χτες το απόγευμα προς την ομάδα μπάσκετ. Δεν μιλάμε για μαϊντανούς πληκτρολογίων ή για όσους βγάζουν τα ψυχολογικά προβλήματα που έχουν με τις γυναίκες και τις γκόμενες στην ομάδα. Όταν επαναλαμβάνεις μια εικόνα αφέλειας, με αυτοκτονικές αθλητικές τάσεις και όταν όλο αυτό δεν συγκρατείται και δεν γίνεται μάθημα, ξανά και ξανά, θα προκαλέσει προβληματισμό.
Προσωπικά μιλώντας, θα θεωρήσω πως η ομάδα άλλαξε επίπεδο και αγγίζει ξανά πρωταθληματικό τρόπο σκέψης όταν το +17 θα γίνεται +25 και +30 στην διάρκεια αγώνων. Είναι πρόσφατες οι ευρωπαϊκές μας ήττες όπου οι αντίπαλοί μας έκαναν αυτό που δεν κάναμε απέναντι στο Περιστέρι ή στον Ηρακλή, αναφέροντας δύο νικηφόρα υπέρ μας παιχνίδια. Παρά τα παραπάνω, όμως, η στήριξη συνεχίζει να είναι αδιαπραγμάτευτη και συνεχής, όπως και η εμπιστοσύνη σε όσους κρατούν τις τύχες της ομάδας στα χέρια. Αλίμονο αν γίνουν όλα ίσιωμα και ξαφνικά γίνουμε κριτές, ισοπεδωτές, GMs, προπονητές και ειδικοί σε όλα όσα κάποιοι αφιέρωσαν την ζωή τους.
Δώρο γενεθλίων
Σήμερα, αργά το απόγευμα, στην παγωμένη, βροχερή και γεμάτη υγρασία Θεσσαλονίκη έρχεται η πιο φορμαρισμένη ομάδα, πριν την διακοπή των γιορτών. Ο ποδοσφαιρικός Άρης ξεπέρασε με σωστή νοοτροπία το εμπόδιο του Παναιτωλικού, την Τετάρτη πάει σε μόνο ματς κυπέλλου να διεκδικήσει και να πάρει την πρόκριση στην Λεωφόρο, αλλά υποδέχεται την Α.Ε.Κ. μετρώντας, επί τέλους, επιστροφές και παραπάνω επιλογές στο ρόστερ. Ένα ρόστερ που, ακόμα, κολλάει στην πλήρη διαμόρφωσή του, ενώ εκκρεμούν αποχωρήσεις και κάποιες αφίξεις. Η πιο πρόσφατη από τις τελευταίες ήταν του Χόγκλα, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα αριστερό μπακ, ενώ δυσκολίες υπάρχουν στην συμφωνία με το στόπερ. Ίσως, μια επιλογή αιφνιδιασμού να είναι ο Μπουσαΐντ που ήρθε ως “έξω αριστερά”, την ώρα που και η αντίπαλος ενισχύθηκε, αλλά η φόρα καινή φόρμα της κόπηκαν από την διακοπή. Να, ένα καλό timing προς εκμετάλλευση, από εμάς.
Αυτά, βέβαια, είναι ένα μέρος της εικόνας. Ένα άλλο ήταν η συμπεριφορά των παιχτών μας, μετά το πρώτο γκολ απέναντι στους Αγρινιώτες. Όχι τυχαία, όλοι οι παίχτες έτρεξαν στον πάγκο και αγκάλιασαν τον Μανόλο Χιμένεθ, περνώντας το ισχυρότερο και πλέον αισιόδοξο μήνυμα. Αυτή η αγκαλιά πανηγυρισμού ήταν και είναι ο βασικός λόγος για να χαμογελάσει κάποιος από μας. Ήταν μια δήλωση συσπείρωσης. Των παιχτών προς τον αρχηγό των αποδυτηρίων, που κράτησε με νύχια και με δόντια, ειδικά σε σημείο όπως το εκτός έδρας παιχνίδι στην Τρίπολη πριν τις γιορτές. Εκεί που δεν έβγαιναν τα μαθηματικά.
Οι ομάδες γίνονται… τέτοιες, σκληραίνει το γκρουπ όπως γράφεται συχνά, μέσα από τέτοιες καταστάσεις. Η εμπιστοσύνη του ενός προς τον άλλον, η αυταπάρνηση, η σφιγμένη γροθιά.
Είναι πολλά τα παιχνίδια που έχω ζήσει και θυμάμαι απέναντι στην σημερινή αντίπαλο, εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Ήταν στιγμές θριάμβων, ανατροπών, πανηγυρισμών, αλλά και παγωμάρας. Πιάστηκα να αναφέρω λίγα από αυτά στον μικρό μου, χτες το βραδάκι. Σήμερα έχει τα γενέθλιά του και περιμένει πώς και πώς να δέσει το κιτρινόμαυρο κασκόλ στον λαιμό και να κατηφορίσουμε για το Χαριλάου. Αυτό είναι το μεγάλο του δώρο. Να βλέπει και να στηρίζει την ομάδα που αγαπάει. Αν αυτή κερδίζει, τότε η αξία όλου αυτού πολλαπλασιάζεται.
Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2026
“ο Χιούι”
Never give up…
