Ο Άρης θα μπορούσε να είχε κερδίσει το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ εάν η κεφαλιά του Φαμπιάνο στις καθυστερήσεις έβρισκε δίχτυα, αλλά με βάση την εικόνα συνολικά, θα μπορούσε να είχε χάσει το παιχνίδι.
Κομβική η παρουσία του Γιώργου Αθανασιάδη, αλλά όταν η συζήτηση φτάνει να έχεις πολυτιμότερο παίκτη τον τερματοφύλακα σου, τότε κάτι δεν πάει σωστά. Βρισκόμαστε στην 20η αγωνιστική, ακολουθούν άλλες έξι “στροφές” μέχρι το φινάλε της κανονικής περιόδου και ο Άρης ακόμη ψάχνεται στο γήπεδο, έχοντας απωλέσει στόχους (Ευρώπη με το… καλησπέρα και κύπελλο) και απλά επιχειρεί να παλέψει μέχρι τέλους για την 5η θέση, αν και οι πιθανότητες δεν δείχνουν να είναι με το μέρος του. Όχι γιατί οι άλλοι αντίπαλοι είναι το απόλυτο φόβητρο, αλλά επειδή πολύ απλά ο Άρης είναι τόσο αγωνιστικά…ανορθόγραφος.
Είναι ξεκάθαρο ότι φέτος ο Άρης δεν έχει βρει αγωνιστική σταθερότητα, ούτε έχει μια αγωνιστική ταυτότητα που να τον χαρακτηρίζει…
Ναι μεν είχε αρκετούς, τους περισσότερους, τραυματισμούς των τελευταίων χρόνων, αλλά η ψυχρή εικόνα δείχνει μια ομάδα που μοιάζει αδούλευτη σε αρκετούς τομείς του παιχνιδιού της.
Η αδυναμία του γκολ, η έλλειψη πλάνου για να ολοκληρώσει κάποιες αντεπιθέσεις, αλλά και τα… παιδικά λάθη, όπως σε επαναφορά από πλάγιο (π.χ. αγώνας με Λεβαδειακό) ή να… χαρίζει με επιπόλαιες ενέργειες ευκαιρίες στον αντίπαλο είναι χαρακτηριστικά του φετινού Άρη.
Μέσα σε όλο αυτό το κάδρο, ο Άρης καλείται για την τιμή των όπλων να εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες του με νίκες και καλές εμφανίσεις, αρχής γενομένης του αγώνα στο Πανθεσσαλικό με τον Βόλο.
