Σαρακοστή. Περίοδος κατάνυξης, νηστείας σώματος και πνεύματος. Ταπεινότητος!
Με τέτοια πράγματα στο μυαλό, το Κίτρινο Βέλος άναψε μια φωτιά και κάλεσε γύρω του δύο ινδιάνους για να δούνε το παιχνίδι της περασμένης Κυριακής, κάπου στα βουνά της Πίνδου. Στα ελάχιστα ματς του χρόνου που δεν βλέπει από κοντά, όχι λόγω αποχής καθώς αυτή δεν υπάρχει στο ινδιάνικο λεξιλόγιο, αλλά λόγω κακού προγραμματισμού που έπρεπε να το κρατήσουν μακριά απ’ το Χαριλάου, ο Ζήσης και ο Νιόνιος κάθισαν κοντά του για να δούνε Άρη. Τελικά, συμφώνησαν για άλλη μια φορά πως είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί ο δρόμος της γαλήνης και της ηρεμίας σε ό,τι έχει κίτρινο και μαύρο χρώμα στην ζωή τους.
Με την λήξη του αγώνα, επέστρεψα στα βουνά, εκεί που ζει ένα περίεργο πτηνό, με σιδερένιο ράμφος. Στην όψη, δείχνει ευγενικό, ακίνδυνο. Δεν είναι. Με προσοχή και μαεστρία τράβηξα ένα απ’ τα φτερά του και με αυτό, το λάφυρο από το σιδηρόπουλο(!!), ξεκίνησα να γράφω τα παρακάτω, σε έναν πάπυρο.
Άξιος της μοίρας του
Πριν φτάσουμε στα κλασικά, χιλιογραμμένα και χιλιοειπωμένα περί ιδιοκτήτη, ανάγκης αλλαγής, ουρλιαχτών διανθισμένα με “μπ#€ο, πούλα και φύγε” και τα σχετικά, ας σταθούμε στο τι είδαμε για 90+4 του ημιχρόνου +8 ακόμα στο φινάλε, λεπτών. Στην σούμα, παρακολούθηση 102 λεπτών για έναν μέτριο Άρη, που ήθελε αλλά δεν μπορούσε. Ο χαρακτηρισμός αυτός, μέτριος, είναι ο σωστός, για όσους έχουν δει την εκτρωματική εκδοχή της ομάδα μας, απέναντι σε Βόλο ΕφΣί και Α.Ε.Λ.. εκεί δηλαδή που έλεγες πως δεν γίνεται να συνεχίσει άλλο ο προπονητής.
Απέναντι στην, χωρίς Παντελίδη και Τεττέη πλέον, Κηφισιά του Λέττο, με έναν Μπόμπο μόνο αξιόλογο σημείο αναφοράς, η ομάδα μας πήρε πολλή κατοχή με ελάχιστες ευκαιρίες για γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Σε μια από αυτές, προϊόν ατομικής ενέργειας, ο Γκαρέ έκλεψε την μπάλα στο αράουτ, μπήκε εντός περιοχής και πριν προλάβω να ολοκληρώσω το μπινελίκι που έφτανε στα χείλη, επειδή δεν “έσπαγε” την μπάλα σε δύο αφύλακτα φορ, με μια ζωγραφιά έστειλε την μπάλα στο “παράθυρο”! Γκολ, χαρές και πανηγύρια και αναμονή λίγων λεπτών, να φύγει το ημίχρονο, όμορφα και ωραία.
Λένε πως, σπεσιαλιτέ του Χιμένεθ ήταν η αμυντική συνοχή και λειτουργία. Αρκούσαν 2-3 λεπτά για να ισοφαρίσει η Αθηναϊκή ομάδα, για να καταρριφθούν μύθοι. Βέβαια, οποίος θέλει, συνεχίζει να λαϊκίζει με επιχείρημα της τέταρτης καλύτερης άμυνας στο πρωτάθλημα. Μια άμυνα από την οποία δεν ξέρω τι πρέπει να συμβεί για να βγει ο Τεχέρο. Μόνιμη πηγή κινδύνων, σε κάθε ματς και φυσικά και στο συγκεκριμένο, ο Ισπανός σημαδεύεται συνεχώς από κάθε αντίπαλο. Ο δεύτερος τραγικός, σχεδόν σε επανάληψη, παίχτης της άμυνας δεν είναι άλλος από τον Σούντμπεργκ. Τεράστια και η δική του ευθύνη στο γκολ.
Ο Ανδαλουσιανός που, λογικά, τώρα που μιλάμε ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την Θεσσαλονίκη μη έχοντας εντός έδρας νίκη όλο τον χειμώνα και μόλις μία το φθινόπωρο, θα αντικατασταθεί από τον Μιχάλη Γρηγορίου!! Αν ο τελευταίος καταφέρει στα δέκα παιχνίδια που απομένουν, κανονικής περιόδου και play off, να κάνει 3+1 νίκες, έχει ξεβρακώσει εντελώς το διαβόητο πλάνο, που είχε πει ο Ρέγες πέρσι, χάριν του οποίου ο Άρης δεν θα θυσίαζε (λέει) την Ευρώπη!!
Στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν αβαβά δύο πέναλτι. Θα μου πεις “αυτό σου φταίει;” και θα απαντήσω πως ΚΑΙ αυτό παίζει τον ρόλο του, εκτός αν ο Άρης πρέπει να αδικείται μόνο απέναντι στους Π. Ο. Κ.+1 για να αναδεικνύονται τα όργια. Το πρώτο πέναλτι ανακαλείται απ’ τον, πάντα σε ετοιμότητα Σιδηρόπουλο στο VAR, το χέρι του Σόουζα ούτε καν το είδε και κάπως έτσι, ο “δεν έχω την τσίπα να δώσω κόκκινη στην καρατιά Μπρινιόλι στο κεφάλι Σουλεϊμάνοφ, ενώ με καλεί ο VAR” έκανε ξανά επίδειξη δύναμης, με έρμαιο την ομάδα μας. Μιας ομάδας η διοίκηση της οποίας δεν έχει καταφέρει από εκείνο το απόγευμα στην Νέα Φιλαδέλφεια να απαιτήσει και να καταφέρει να μην τον ξαναδούμε στα μάτια μας και μάλιστα μας σφυρίζει στα καπάκια, σπάζοντας πλάκα και αλλάζοντας αποφάσεις για παρόμοιες φάσεις από Κυριακή σε Κυριακή.
Ο Τεχέρο έχασε μια ευκαιρία ματς με την έναρξη της επανάληψης, ο Καντεβέρε μια κεφαλιά που έπιασε στο παράθυρο ο αντίπαλος κίπερ, σε κάτι αναμπουμπούλες χάσαμε καναδυό ακόμα φάσεις, μαζί με ένα γεμάτο δοκάρι του Αλφαρέλα στο φινάλε. Είχε προλάβει να ακυρωθεί, σωστά μεν, με τον τραγικό Τεχέρο να πέφτει σαν σακί δε, ένα γκολ των φιλοξενούμενων που θα έκανε το 1-2. Η πρόβλεψή μου περί επικίνδυνου Μπόμπο ευτυχώς έμεινε μισή. Το σήμα του προαστείου της Αθήνας μου θύμισε τον Πλατανιά. Μας πήρε ένα διπλό, εκείνο το χρήσιμο εργαλείο του συστήματος, σε αγώνα στο Κλεάνθης Βικελίδης πάλι, τον οποίο έβλεπα από μια γωνιά του Αιγαίου, τότε. Η διαφορά ήταν στο χρώμα μόνο. Κόκκινο οι Κρητικοί, μπλε οι Αθηναίοι, άξιος της μοίρας του ο Άρης και τότε και τώρα. Διαχρονικά.
Στου… Μανόλο την ταβέρνα!
Ο Χιμένεθ δεν είδε φως και μπήκε. Μην κοροϊδευόμαστε. Αντικατέστησε έναν Ουζουνίδη, για τον οποίο είχε συμφωνήσει ο Ρέγες, όπως λένε, να παραμείνει στις αρχές καλοκαιριού. Τόσο για τον Ισπανό όσο και για τον Γρηγορίου, η λογική λέει πως, δεν αποφάσισε ο τεχνικός διευθυντής. Οι ενέργειες του τελευταίου, όσο διάστημα είναι στην ομάδα, περιορίζονται στο να λύνει συμβόλαια πετώντας βάρη, είτε αγωνιστικά (βλέπε Σίστο) είτε οικονομικά (Μόντσου και Άλβαρο, που ο ίδιος έφερε!!) και πιο πολύ μοιάζει να κρατάει σκούπα, παρά μυστρί στο διάστημα που ο Θόδωρος Καρυπίδης συνεργάζεται μαζί του. Συνεχίζω να πιστεύω πως θα φέρει δικό του προπονητή το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι για το οποίο έχουν να ειπωθούν πολλά, αλλά κάθε πράγμα στον καιρό του.
Ο Μανόλο Χιμένεθ παρουσίασε μια ομάδα με οικτρό αγωνιστικό πρόσωπο. Με μηδενική ανάπτυξη, με σωρεία αλλαγών από αγώνα σε αγώνα. Με ακατανόητες αποφάσεις (βλέπε 30′ χωρίς φορ σε Λάρισα με Α. Ε. Λ .) , με συνεχόμενες λάθος αλλαγές. Όπως προχτές, την Κυριακή. Βγάζει τον Δώνη, βγάζει τον Γκαρέ, έχει εκτός αποστολής το εξτρέμ που του δίνει νούμερα, δηλαδή τον Ντουντού, παίζει εμμονικά με 2 φορ σε ματς που φώναζε πως θες 10ρι ή έστω έναν περιφερειακό πίσω από ένα σέντερ φορ σε 4-2-3-1, βγάζει τον πιο επικίνδυνο απ’ τους δυο κυνηγούς και κρατάει μέσα τον μακρινό ξάδερφο του Ρεγκέιρο, που χαμογελούσε συνεχώς ανεξάρτητα του το γίνονταν στο ματς.
Μια βδομάδα πίσω, δε, παρεμβαίνει καταλυτικά στο ημίχρονο ώστε να γυρίσει κατά της ομάδας μας το ελάχιστο πλεονέκτημα που πήραμε στο πρώτο σαρανταπεντάλεπτο. Με όλα αυτά, εγώ αναρρωτιέμαι ακόμα αν έφταιξαν, στα αλήθεια, όλα αυτά τα χρόνια οι: Πάρντιου, Τερζής, Ουζουνίδης, Παντελίδης και λοιποί. Οριακά έχω ανάγκη να τους ζητήσω συγνώμη. Να συγχωρεθούμε βρε αδερφέ, μέρες που είναι! Εξαιρώ Πάκο, Άκη Μάντζιο και Μπούργος. Εκεί, μιλάνε ξεκάθαρα οι ποιοτικές προσθήκες για τον πρώτο και οι αριθμοί για τους άλλους δύο, όσο και να κράζουν διάφοροι.
Στου Μανώλη την ταβέρνα έπεσε μια τουφεκιά, λέει το άσμα. Αν ο Μανόλο ανοίξει ποτέ ταβέρνα δεν πιστεύω πως θα έχει τέτοια ταβερνιάρικη προσέγγιση όσο στον Άρη, πάντως. Μέσα σε άλλη μια από τις μυστικές αποστολές που επέλεξε, είχε τρία (!!!) αριστερά μπακ στον πάγκο, επιλέγοντας να παίξει με δεξί στην θέση αυτή!
Ήμαρτον, πραγματικά!
Μιλούσε συνεχώς για απουσίες, που ο θεός του ποδοσφαίρου να τις κάνει τέτοιες δηλαδή, ενώ είχε ρόστερ 33+ παιχτών! Χάθηκε στην μετάφραση; Μπορεί. Αγανάκτησε και επαναπαύτηκε; Ίσως. Δεν τον κατηγορώ. Επέλεγε στην τύχη; Ποιος ξέρει; Εδώ έβαλε τον Νινγκ την Κυριακή και για ένα ημίχρονο φάνταζε Καντέ με τα όσα έκανε, σε αντιδιαστολή με τον Γένσεν του πρώτου. Φοβερά πράγματα! Τι να πει και ο Έ-νινγκ, άλλος ένας κόουτς που τον σταύρωσαν οι κίτρινες πένες, ο οποίος όμως έβγαλε χρονιά χωρίς δικαίωμα μεταγραφής και έπαιξε play off με διαθέσιμους 14 παίχτες;
Προφητεία
Μέρες που είναι, δεν ταιριάζουν πολλές αναλύσεις. Ούτε και αναθέματα σε έναν προπονητή χαμηλής δυναμικής, έναν “κόουτς νηστίσιμο” στο πνεύμα της Σαρακοστής, που ήρθε για 10 αγώνες. Ο Άρης, σαν κάτι ασκητές της Ορθοδοξίας, βαδίζει στην δικιά του έρημο. Αυτήν της στέρησης. Πλάνου, δομών, σοβαρού σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα, εφαρμογής των απλών του ποδοσφαίρου. Τα μεγάλα λόγια με ανακολουθία πράξεων οδηγούν εδώ που βρισκόμαστε. Ξανά και ξανά. Φέτος, μάλιστα, ακόμα πιο πίσω από ένα ελάχιστο πάτωμα που είχαμε καταφέρει να σταθεροποιηθούμε.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου ήταν μια ουδέτερη φυσιογνωμία στα μάτια μου. Ελαφρώς αντιπαθητική, μάλιστα. Ειδικά στην Λαμία. Καλείται ο άνθρωπος αυτός να φορέσει την φόρμα με το σήμα της ομάδας, όμως και αυτό θα το σεβαστώ. Καλείται, σε περίοδο αυστηρής νηστείας, με αλάδωτες συνταγές στο τραπέζι, να φτιάξει ένα φαγητό που να είναι υποφερτό. Έχει να διαχειριστεί έναν Άρη που εδώ και κάμποσο καιρό θυμίζει χαλβά Καθαράς Δευτέρας, αυτόν που τρως ένα κομμάτι, αυτό κολλάει στο στόμα και στον ουρανίσκο και θες πολύ νερό για να μην σε πνίξει! Ένα πράγμα σαν φαγώσιμο τσιμέντο. Αυτόν τον Άρη καλείται να παρουσιάσει σαν ομάδα με αξιοπρέπεια, που θα διεκδικήσει τρίποντα και ίσως ελπίδες για κατάκτηση ελάχιστου στόχου, ξεκινώντας από θέση αουτσάιντερ.
Συγκέντρωσα πνεύματα και προφήτες γύρω απ’ την φωτιά. Εδώ που γράφω με ένα, κλεμμένο από σιδηρόπουλο, φτερό. Κάποιος από αυτούς, μου είπε πως η ομάδα θα κερδίσει σε 10 αγώνες παραπάνω παιχνίδια από ότι σε 4 μήνες. Μου είπε, επίσης, πως αν γίνει κάνα θαύμα και αγγίξει 5η θέση, κάποιοι θα τολμήσουν να γράψουν την φράση “Ε, δώσε μια ευκαιρία στον κόουτς”! Σάμπως δεν έγινε κάτι τέτοιο στο παρελθόν; Γιατί να μην συμβεί με έναν ακόμα, που έρχεται σε περίοδο συγνώμης και συγχώρεσης, θα πω εγώ;
Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026
Κίτρινο Βέλος
