Φαίνεται πως η ζωή τρέχει πολύ πιο γρήγορα από αυτό που φαντάζεται ο καθένας μας. Φέρνει στιγμές, γίνονται σημαίες σε κορφές και μετά, παίρνει μαζί της αυτούς που τις τοποθέτησαν στους ιστούς. Μένει μια ενοχλητική αίσθηση απώλειας, σίγουρα μεγαλύτερη και πιο πικρή από αυτήν που άφηνε ο Πορτορικανός Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ με τα μαρκαρίσματα στους αντιπάλους του και τις απώλειες που τους προκαλούσε.
Από αυτή την… αμυντική ενόχληση του κόλλησε το παρατσούκλι “ζιζάνιο”, μια ξεχασμένη λέξη των παιδικών μας χρόνων, άλλου καιρού και εποχής, που πάντα θα γυρνάει γύρω απ’ το ταβάνι του Παλέ, ανάμεσα απ’ τα λάβαρά του, από την 5η Μαΐου του 2026 και μετά…
Παλαβέρντε
Στον Ιταλικό Βορρά, με διανυκτερεύσεις σε Μιλάνο, Βενετία και ενδιάμεσα με τον Άρη στο Τρεβίζο, βρέθηκα περίπου 10 χρόνια μετά “το έπος της Προύσσας”. Είχα “ψήσει” μια κοπέλα,.με την οποία ήμασταν μαζί για χρόνια εκείνη την εποχή και λάτρευε τα ταξίδια πως αυτά μπορούν να συνδυαστούν υπέροχα με τα κιτρινόμαυρα της ομάδας. Κάπως έτσι, σαν φόρος τιμής, σαν προσκυνηματική εκδρομή πιστού, πέρασα την πόρτα του Παλαβέρντε της Μπένετον του Τρεβίζο, ένα βραδάκι σε αγώνα αναμεταξύ μας, για την φάση των ομίλων.
Απ’ τον Πικουλίν Ορτίθ, τον Τσαρλς Σάκλεφορντ, τον Μπόνι, τον Λιαδέλη και τον Σούμποτιτς στον πάγκο, στον Αντρέα Ματσόν, στον Σκάιλς, τον Μάσεϊ, τον Τσαλδάρη. Δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα, στα τάματα. Ούτε τα αποτελέσματα. Πηγαίνεις εκεί που γράφτηκε ιστορία, παίρνεις λίγη από την αύρα, συνομιλείς με αντιπάλους. Σε θυμούνται, γελάτε ανάμεσα σε μπύρες και ιστορίες.
Παλαβέρντε θα μπορούσε να λέγεται η ψυχική μας κατάσταση, την χρονιά του Κόρατς. Οριακά παιχνίδια, ακροβασίες, παλαβές εξελίξεις και ανατροπές. Δύο παιχνίδια με το Περιστέρι καθόλου εύκολα ούτε και ξεχασμένα, στα προημιτελικά. Ο Κάρολος στο… ένα πόδι, ο Πικουλίν να έχει αποβληθεί στην ρεβάνς της Αθήνας, η ομάδα να επιστρέφει απ’ το -19 και τελικά να κρατάει το +10 του πρώτου ματς, σε πρόκριση, με ήττα με 7 πόντους. Συμπτωματικά,.ο Σάκοτα που κάθονταν στον απέναντι πάγκο, θα έρθει ως αντίπαλος σε λίγες μέρες, ξανά!
Καλάθια, μπέιζμπολ, βολές και τάπες
Εκεί που πήγε το “Ζιζάνιο” απ’ το Πουέρτο Ρίκο, ίσως να τσιγκλάει ήδη τον, επίσης αδικοχαμένο, Χένρι Γουίλιαμς που κόντεψε να μας κλείσει το σπίτι μόνος του, στην ρεβάνς της Ιταλίας. Στο Παλέ, στο πρώτο ματς, έμειναν κάνα δίλεπτο άποντοι οι παίκτες του Μάικ Νταντόνι και με δύο καλάθια του παιχταρά Χοσέ Ορτίθ χτίστηκε το +4 με το τελικό σφύριγμα.
Στην παράταση με τους Ιταλούς, του ψυχοβγαλτικού ματς του μακρινού 1997 που έβλεπα σε μια τηλεόραση σε βιτρίνα καταστήματος, λες και ζούσα στα 60’s (ας όψεται μια άλλη κοπελίτσα που τραβιόμουν τότε και που είχαμε κάνει την συμφωνία “βγαίνουμε για μπύρες, αγκαλιές, σέα και μέα αλλά στο τέταρτο δεκάλεπτο ξέχνα με”!), στο κλείσιμο του ματς είχε μια (λεγόμενη και ως) μπέιζμπολ πάσα του Αμερικανού στον Πορτορικανό, 1/2 βολές, εκατέρωθεν φάουλ και μια τάπα στο φινάλε, σε τρίποντο της απελπισίας. Πρωταγωνιστής, φυσικά, ξανά ο Πικουλίν, ανάμεσα σε πανηγυρισμούς σε γήπεδο και πέταλο!
Μια απελπισία με πιάνει όσο θυμάμαι εκείνη την ομάδα, του 1997, την καλύτερη και πιο πλήρη που είχε ο Άρης όσο εγώ θυμάμαι. Μια ομάδα που αν διατηρούνταν ο κορμός και γίνονταν ελάχιστες προσθαφαιρέσεις κάθε χρόνο, θα επέστρεφε στον θρόνο που είχε χάσει απ’ τις αρχές της ίδιας δεκαετίας. Είχε βάθος στον πάγκο, μεγάλες προσωπικότητες στην πεντάδα και φυσικά ήταν παρόντες οι Δίδυμοι Πύργοι κάτω απ’ την ρακέτα, λίγα μόλις χρόνια πριν καταρρεύσουν οι άλλοι, στην Νέα Υόρκη, από τρομοκρατικό χτύπημα που άλλαξε την ιστορία του κόσμου.
Στο πρώτο ματς με τους Τούρκους της Τόφας πάγωσαν οι πάντες, στα μέρη μας, θυμίζοντας θερμοκρασίες του φετινού Μαΐου. Απρίλιος του 1997, οριακά τρεις δεκαετίες πίσω, ήταν όταν η αποστολή πατούσε στην Τουρκία και το εφημεριδάκι του Συνδέσμου, η θρυλική Super Aris, στα περίπτερα κρεμασμένη, έγραφε το αξέχαστο:
“Αν δεν το πάρετε, μην γυρίσετε πίσω”!
Πολεμική ανταπόκριση, Δίδυμοι Πύργοι και ένα λάβαρο
Ελληνικά δεν γνώριζε ο Ορτίθ και δεν ξέρω αν κάποιος του διάβασε το απειλητικό οπαδικό μήνυμα, αλλά τα δύο ματς με την Μπένετον με τους 25 και 26 πόντους του, θα ήταν το προμήνυμα μονάχα της τελευταίας του παράστασης, αυτής που ένιωθε πως μας χρωστούσε. Με συμπαραστάτες τον Λιαδέλη και τον Σιούτη, αλλά και την αυτοθυσία κάθε παίχτη εκείνου του συνόλου, ηγήθηκε ενός “μπασκετικού τρομοκρατικού χτυπήματος” στα βάθη της Ανατολής, εκεί στα μαύρα ξένα που λέει και ο στίχος απ’ το τραγούδι “σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί”! Αυτός που είπε το ” μπιρ Αλάχ” στις 3 Απριλίου, στην Προύσσα!
Θα πειράζει, θα παρενοχλεί και τον Πάρη Καλημερίδη, σε ένα παρκέ του παραδείσου σήμερα που μιλάμε. Πολλές και μεγάλες οι απώλειές μας, είπαμε, στο βάθος του χρόνου κι ας μοιάζει σαν χτες το τότε. Επιφορτισμένος με την πίεση της μετάδοσης του αγώνα αυτός, ο ταπεινός υπηρέτης της ομάδας μας, με την ιδιότητα του δημοσιογράφου σαν σε πολεμική ανταπόκριση, το βράδυ εκείνο.
Οι εποχές είχαν κάμποση από Ελληνοτουρκική ένταση, Ίμια και αρκετά από αυτά διαμόρφωναν την κοινή και κατά συνέπεια και οπαδική γνώμη. Ο τουρκοφάγος του Τορίνο επανέρχονταν σε vol2, που λένε, σε μια πιο γκ@#€ωτική εκδοχή, με σημαίες και κοντάρια να πέφτουν μέσα, με εκκενώσεις και με διχτάκια να κόβονται και κούπες να σηκώνονται κεκλεισμένων των θυρών.
Στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι μας, σηκώστε τα κεφάλια και ρίξτε μια ματιά στο Κύπελλο Κόρατς του 1997, στον 18ο από τους 22 τίτλους του μεγάλου Άρη. Ένα “ζιζάνιο” θα τον περιτριγυρίζει, σαν αεράκι και θα τον κουνάει λίγο.
Δεν ήταν Ρόι, ούτε Τσαρλς. Στα μέρη του μύθος, ένας Γκάλης των Πορτορικανών, αλλά εδώ ένας άνθρωπος που λάτρευε την ησυχία, άσχετα αν γούσταρε και την μποέμικη ζωή της νύχτας. Πρώτα έπαιξε στην Λάρισα, μετά στο Ηράκλειο και έμελλε να βάλει σημαία σε μια κιτρινόμαυρη κορυφή, ως αντιήρωας, όπως ο Τζέι Τζέι το 93.
Αντί επιλόγου
Στο Ηράκλειο, την Κυριακή το απόγευμα αντιήρωες πρωταγωνίστησαν. Ντουντού και συγκλονιστικός Γιάννης Γιαννιώτας έσωσαν αξιοπρέπεια. Έχει ανάγκη από αυτήν ο ποδοσφαιρικός Άρης μέχρι και αν περάσει σε επόμενη εποχή. Έχω ανάγκη, προσωπικά, από νίκες της ομάδας και ας έρχονται αυτές σε παιχνίδια που μια μικρή μερίδα συνοπαδών, κυρίως πληκτρολογούντων των social media, απαξιώνουν και ειρωνεύονται. Θυμός που είτε προέρχεται από την διοικητική κατάσταση, είτε από μια διαχρονική παθογένεια. Σεβαστή η διαφορετική προσέγγιση.
Το “δεν θα σε αφήσω ποτέ” της Πάτρας, η “απαίτησή μου” για νίκες (και καλές εμφανίσεις) ακόμα και σε φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας, η παρουσία μου οπουδήποτε παίζει η φανέλα και το σήμα είναι στάση ζωής, όμως και όχι μόδα. Κατανοητές οι αντοχές και οι επιλογές του καθενός, αλλά συμβουλάτορα, για το αν θα πάω στο γήπεδο ή αν θα αρχίσουν οι διχαστικοί χαρακτηρισμοί, δεν ζήτησα ούτε είχα ανάγκη ποτέ.
Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει, μεγάλε Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ. Ζιζάνιο και θριαμβευτή, που έδωσες κάθε σταγόνα ιδρώτα σου για να γραφτεί Αρειανή ιστορία! Να αναπαυτεί η ψυχή σου…
🙏
Τετάρτη, 6 Μαΐου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
