Το καρντάσι ήρθε, σερί, από συναυλία Metallica και πήγαμε γήπεδο, παρέα. Μαζί μας και ο πιτσιρικάς. Πολλή κουβέντα άνοιξε για αυτούς τους θρύλους της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, εδώ και μέρες και μάλιστα ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά τους στην Ελλάδα του Πυθαγόρα και η διασκευή τους, επί τόπου στο Ο.Α.Κ.Α., σε τραγούδι από τις “Τρύπες”.
Η έμπνευση, στον τίτλο και στο σημερινό κείμενο – σεντόνι, έχει ως βάση ένα άλλο άκουσμα, του ίδιου συγκροτήματος…
🎸
Στάχτες και ουτοπία
Κάπου στο 1993, στον καιρό της εφηβείας, κυκλοφόρησε και πρωτοακούστηκε “το τρένο”. Εποχή κασέτας και ραδιοφώνου. Ένας άλλος κόσμος, πολύ μακρινός απ’ τον σημερινό. Τότε, δύο μόλις χρόνια μετά το τέλος της Αρειανής, μπασκετικής, Αυτοκρατορίας και ένα μετά τον τελευταίο τίτλο που σήκωνε με την φανέλα μας ο Νίκος Γκάλης, δεν γνωρίζαμε τι θα μας επιφύλασσε το μέλλον. Στο κεφάλι μας, όλο αυτό, φάνταζε απλώς σαν μια κακιά παρένθεση, σε εποχές που πιστεύαμε πως, με κάποιον τρόπο, θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς έρχονταν το Κύπελλο Κυπελλούχων στο Τορίνο, εξάλλου.
Στο ποδόσφαιρο, στο (ακόμα επονομαζόμενο ως σκέτο) Χαριλάου, δεν υπήρχαν όνειρα, οράματα και φώτα στην άκρη ενός τούνελ που είχε μπει η ομάδα, μετά το 1981. Δωδέκατος χρόνος, απουσίας από ευρωπαϊκά παιχνίδια, μετριότητας, απαξίωσης, πλήρους έλλειψης στόχων. Κατά έναν παράξενο και περίεργο λόγο, εμείς… εκεί, παρόντες. Μια παράνοια είχε κυριεύσει τις κιτρινόμαυρες φλέβες μας, λες και ψάχναμε να σκαλίσουμε την στάχτη, να βγει φωτιά. Μια σπίθα, έστω. Κάποιος, το είχε περιγράψει με μια, μόνο, φράση όλο αυτό:
“Ο Άρης είναι ουτοπία”!
Ράγες και εκτροχιασμοί
Το τέλος της σαιζόν 1993-94 και αφού είχε σπάσει το κακό σπυρί, σε μια χρονιά παροξυσμού, που σταμάτησε με μπόλικη Αρειανή αφέλεια σε Έδεσσα και Λιβαδειά, έλεγες πως “κάτι καλό γεννιέται, βρε αδερφέ”. Ριγέ φανέλες, ένα πετσί Αρειανάκι στο “10”, δύο Σέρβοι, ένας Βραζιλιάνος. Κοντός. Μάγος. Θέαμα, γκολ και τσίμπλες που έβγαιναν από τα μάτια, επιτέλους.
Τρένα σφύριζαν, σταματούσαν σε σταθμούς και συνέχιζαν. Το δικό μας, σταθερά ακίνητο. Συμπλήρωνε πάνω από δύο δεκαετίες σκουριάς, με λίγες προσπάθειες να ξαναμπεί σε ράγες, που κατέληγαν σε εκτροχιασμό, όμως, όπως το 80, στον Βόλο. Το τέλμα του ποδοσφαίρου κάλυπτε η χρυσόσκονη του μπάσκετ. Θα περνούσαν αρκετά χρόνια, όταν το σύνθημα “Το τρένο του Άρη σφυρίζει και… πάλι κούπα μυρίζει” θα ακούγονταν από την κερκίδα μας και θα έφερνε μνήμες από αήττητα σερί που, πιθανόν να, μας καλόμαθαν!
Μην μακρυγορούμε, πέρασαν ακόμα περισσότερα χρόνια από τότε. Αντί για ξέφωτα, για σταθμούς όμορφων ταξιδιών, φτάσαμε να παλεύουμε με την Σκύλλα και την Χάρυβδη, να μας παρασέρνουν Σειρήνες “κοντών (Μηνάδων) και σίγουρων”, να φλερτάρουμε με την απόλυτη καταστροφή και αφανισμό. Στην μπάλα, κάθε φορά χειρότερα απ’ την προηγούμενη. Ακόμα και στο μπάσκετ, αν έχεις τον Θεό σου, με κάτι Μίλωνες και παύσεις πρωταθλημάτων από ιούς, βγάλαμε το κεφάλι απ’ την φουρτουνιασμένη θάλασσα. Σε μας, στην γενιά μας έκατσε η κέντα να αντιμετωπίσουμε κάθε εξωτερικό και εσωτερικό δαίμονα.
Ο ίδιος άνθρωπος, ο Δρ. Τζέκιλ και ο κύριος Χάιντ!
Μέχρι η λέξη τρένο να γίνει συνώνυμο του συνολικού πένθους και των εγκλημάτων ασύλληπτης αδιαφορίας, αβλεψίας και λαμογιάς, όσων διαφεντεύουν την μοίρα των ανθρώπων από θέσεις εξουσίας (sic!) στην χώρα αυτή, θα περνούσαν πολλά ακόμα έτη. Μέσα σε αυτά, δίπλα στον Άρη, κάναμε φιλίες, μείναμε πιστοί, πεισμωμένοι, οργισμένοι ή ρομαντικοί. Διαλέγεις και παίρνεις.
Υπήρξαμε λογιστές, δικηγόροι, αναλυτές προσφυγών, συμμέτοχοι σε εγχειρήματα που στο τέλος τους μας άφηναν όπως τα ζώα, στην φάρμα του Όργουελ, να κοιτάζουμε από θολωμένο τζάμι. Ξαναψάχναμε την άκρη του νήματος, πιάναμε ο ένας το χέρι ή μια κουβέντα αισιοδοξίας του άλλου και συνεχίζαμε.
Ο Αύγουστος του 2018 ήταν μια νέα αφετηρία. Ελπίδα στο χορτάρι, τραγούδι στην βροχή, κιτρινόμαυρη λάβα σε ένα ηφαίστειο που παλεύει δεκαετίες να ξυπνήσει και να μείνει, σταθερά, ενεργό. Σε μια σειρά συγκλονιστικών κερκίδων, μετά από ένα 20χίλιαρο, στο Καυτατζόγλειο με την Α.Ε.Λ., με ένα “αλήτικο” γκολ, κερασάκι στην τούρτα ενθουσιασμού, το “Έτσι εσείς; Έτσι κι εγώ” , σαν υπόσχεση ανταπόδοσης και δώρου, ήταν το πρώτο ανησυχητικό καμπανάκι, για όσους ήθελαν και θέλουν μια σταθερή πορεία προόδου και όχι πυροτεχνήματα. Από την έλευση του Μαβράι, μέχρι αυτή (την διπλή, μάλιστα!) του Κέρκεζ, μεσολάβησαν 8 χρόνια, που φαίνονται αιώνες.
“Ο ίδιος άνθρωπος που με γοήτευσε, ο ίδιος άνθρωπος μ’ απογοήτευσε”, ακούγεται να λέει ο λαϊκός βάρδος και αυτός, κάλλιστα, θα ήταν ο Θόδωρος Καρυπίδης. Ατελείωτες ιστορίες που, ο ιστορικός του κιτρινόμαυρου μέλλοντος, θα μπορεί να γράψει και να διηγούμαστε στα εγγόνια μας, σαν παραμύθι. Δίπλα σε έναν πρίγκιπα, Γκάμα, Ματέο, Σάσα, Μανού ή Μορόν, πάντα εμφανίζονταν ένας δράκος Ντουάρτε, Μήτρογλου, Χαΐροβιτς και Αλφαρέλα. Στην μία σελίδα ήταν ο μαχητής Δέλη και στην επόμενη ο περαστικός Άλβαρο ή ο Σούντμπεγκ, με πόδι σαν να είναι από playmobil! Η μία αράδα έγραφε έλευση Φαμπιάνο, Μπράμπετς , Σούντγκρεν και Κόρχουτ και ακριβώς μετά έβλεπες Λούμορ, Αηδόνηδες και λοιπά, ωδικά, πτηνά. Για κάθε Κουέστα υπήρχε ένας Ντένις, ρε φίλε! Ο αόρατος άνθρωπος, που ένα βράδυ Ιουλίου λες και πέρασε η μπάλα από μέσα του!
Μαζί με αυτά, φαντάσματα πίσω από δοκάρια, “γκολ στον θάνατο”, χαμένα πέναλτι, απίθανες ιστορίες για βραδιές καλοκαιριού, φθινοπώρου, χειμώνα ή άνοιξης. Παντός καιρού, ο Άρης και οι αντοχές μας!
Κι έχουνε γίνει… Ρό(ου)ζ!
Άκουσε πολλά ο Λίντσεϊ Ροζ ή και Ρόουζ. Για να δικαιολογηθεί η ανόητη τιμωρία στον Σουηδό, κάποτε, βαφτίστηκε και ως δεξί μπακ. Είχε, λέει, συμμετοχές και εκεί, στο γαλλικό πρωτάθλημα! Συμπλήρωσε 17 αγώνες με την φανέλα του Άρη, φέτος, ο Μαυριτανός. Ξεκίνησε από 5η επιλογή, οριακά στην πόρτα εξόδου, πέρσι το καλοκαίρι. Κλείνει βασικός και αρκετά τίμιος, τηρουμένων των αναλογιών, πριν φύγει από την ομάδα. Ίσως, στο πρόσωπό του να καθρεφτίζεται και όλη η αντιποδοσφαιρική φιλοσοφία που διέπει την διοίκηση από το καλοκαίρι του 2022 και μετά. Πάλι σε τραγούδι, αναρωτιούνται ο Μηλιώκας και η Βόσσου:
“Πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα; (Και καταλήγουν) Ρούχα, μαζί, που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ”!
Έτσι ακριβώς!
Αυτό που μπόρεσε έδωσε, λέω εγώ και ας βρέθηκε στην δίνη του κυκλώνα, με αφορμή επιλογές του που έχουν να κάνουν με το παιδί του. Ακόμα κι έτσι να συνέβη, αυτά όλα θα έπρεπε να ελέγχονται, να προβλέπονται και να παρακολουθούνται από την κεφαλή. Μετά, μπορείς να μιλάς για πλάνα που δεν θυσιάζονται. Βέβαια, μιας και πήγαμε στον Ρέγιες, όπως φάνηκε σε όλη την χρονιά, ο ρόλος του ήταν περισσότερο στην πώληση παιχτών, στην αποσυμφόρηση από συμβόλαια και λιγότερο στο χτίσιμο συνόλου με αρχή, μέση και τέλος.
Ο “ήθελα στην ντουλάπα μου να γίνεται χαμός” στίχος, που έρχεται κόντρα με την ” ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μία τάξη”, ποδοσφαιρική λογική, η οποία και σε σταθεροποιεί, πριν επιχειρήσεις να πας στο πιο πάνω επίπεδο, είναι και η ουσία όλη. Είναι η ρίζα των εμποδίων και των τρικλοποδιών που (επιλέγει να) βάζει μόνη της η παρούσα διοίκηση της ομάδας μας. Εκεί, ακριβώς, έγκειται και το βασικό επιχείρημα στις κουβέντες περί ανάγκης αλλαγής της κατάστασης, περί πίεσης για πώληση στον επόμενο, μεγαλύτερο σε μέγεθος αλλά και νοικοκύρη σε φιλοσοφία, ποδοσφαιρανθρώπου. Αυτός που, ίσως, ξαναβάλει σε ράγες και διώξει πάνω από τον Άρη όλη την σκουριά. Εσωστρέφειας, μηδενισμών και αντιλήψεων που, στα μάτια μου, δεν έχουν να κάνουν με την ουσία παρά με ποστ αυτοπροβολής, στην πλάτη της ομάδας. Πρωτεύον, φυσικά, είναι αυτός να υπάρξει και να εμφανιστεί.
Ζήτημα αξιοπρέπειας και σεβασμού
Μέχρι να συμβεί η προσδοκία που αναλύεται στις παραπάνω γραμμές, ζητάω να συμβαίνουν πράγματα από τον παρόντα ιδιοκτήτη και ας έχουν να κάνουν αυτά με αδιάφορα παιχνίδια, προϊόν δικών του κυρίως λαθών. Επιλέγω να πηγαίνω εκεί που παίζει ο Άρης, εκεί που η θέα της φανέλας, λίγα συνθήματα, μια καλή εμφάνιση και μια νίκη, θα μου δώσουν κάμποσο οξυγόνο για να αντέχω σε πολλά παρανοϊκά που συμβαίνουν στην κοινωνία. Κάποιος άλλος απέχει. Κάποιος δεν αντέχει. Σεβαστό. Δεκτό. Στο φινάλε, η στάση μου απέναντι στο μπάσκετ υπήρξε τέτοια, επί μία δεκαετία. Από ελάχιστες έως καθόλου παρουσίες. Εκεί, όμως, συνέχιζαν να είναι παρόντες, σταθερά, κάποιοι άλλοι συνΑρειανοί. Πεντακόσιοι; Οχτακόσιοι; Χίλιοι;
Πάντα, σεβόμουν και θαύμαζα την επιλογή τους. Την επιμονή. Θέλω να πω, με αυτά, πως ο καθένας πράττει κατά συνείδηση αλλά και κρίνεται. Όχι από εμένα, όπως βιάστηκε να μου πει σε μια προσωπική φιλική αντιπαράθεση ο Νίκος, αλλά απ’ την συνείδησή του. Το δικό του μέτρο.
Το απόγευμα της Κυριακής είχε ένα, βαθμολογικά, αδιάφορο παιχνίδι. Έναν Άρη που, σε συνθήκες μη πίεσης, έδειξε στοιχεία που διώχνουν κομμάτι από τα σύννεφα και κάνουν την ομάδα να εναρμονίζεται με τον άκρως ποδοσφαιρικό καιρό που επικρατούσε στο γήπεδο. Η σταθερά που λέγεται Ράτσιτς είναι ένα από αυτά, ο Κουαμέ ήρθε να δώσει νότες αισιοδοξίας, ο Γκαρέ επίσης, όπως και το πείσμα για προσφορά του Γιαννιώτα. Και φωνάξαμε “γκολ” και πανηγυρίσαμε και τραγουδήσαμε και χαμογελάσαμε, άσχετα αν η εικόνα των κερκίδων και η προσέλευση δείχνει πολλά από όσα γράφτηκαν παραπάνω.
Έμειναν δύο βήματα, ακόμα. Την Τετάρτη κόντρα στον γνωστό, Μπέο και την άλλη Κυριακή, ξανά εντός, απέναντι στον Λεβαδειακό. Η αγωνιστική αξιοπρέπεια και η διεκδίκηση καλύτερης θέσης από ομάδες, φαινομενικά, κατώτερης ποιότητας που εμείς επιτρέψαμε να μας προσπεράσουν, είναι ένας λόγος ακόμα για να απαιτείται προσπάθεια για νίκες.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου του 2026, ως ένας Δημήτρης Σπανός του 2017, δείχνει σεβασμό και σώζει πολλή από την αξιοπρέπειά μας. Βάζει και δεκάρι τον Πέρεθ και δείχνει πως, έστω και αργά, μπορούν να συμβαίνουν λογικά πράγματα στο χορτάρι.
Αντί επιλόγου
Αντιπαθώ πολύ τον Αγγελάκα, για λόγους που έχουν να κάνουν με ένα παλιότερο αφιέρωμα και την στάση του, με αφορμή ένα τραγούδι του σε αυτό, πνευματικά δικαιώματα ντεμέκ και εν τέλει απαγόρευσή του. Παρόλα αυτά, καταλήγω πως, τα τραγούδια του είναι πολύ μεγαλύτερα από τον ίδιο και τα ακούω ακομπλεξάριστα.
Στην θέση του, κατ’ αντιστοιχία, μπορεί κάθε συνοπαδός να βάλει τον Καρυπίδη ή όποιον από τους προέδρους που υπήρξαν στον Άρη και να (επιλέξει να) δει πως είναι άλλο πράγμα η ομάδα, η φανέλα, το σήμα, η παρουσία δίπλα και άλλο η στήριξη ή η πολεμική σε πρόσωπα και νοοτροπίες.
Δευτέρα, 11 Μαΐου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
