Τα συναισθήματα του Σωκράτη Διούδη με τον Άρη είναι διαφορετικά. Πρώτη φορά ο πατέρας του τον πήρε από το χέρι και σε ηλικία 3 ετών τον πήγε στο γήπεδο, ενώ τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ακαδημία των κιτρινόμαυρων.
Ο πορτιέρο του Άρη μιλάει από την Ιταλία για τη φετινή προετοιμασία, τους στόχους, τη δίψα που υπάρχει για έναν τίτλο και… καταλαβαίνει τον κόσμο της ομάδας.
Αναλυτικά όσα υποστήριξε:
-Ακόμη μία προετοιμασία με τον Άρη και δεν ξέρω αν σου φαίνεται ίδια με την πρώτη του προετοιμασία με τον Άρη.
«Οχι, εντάξει καμία σχέση. Και εγώ είμαι πολύ διαφορετικός, πολύ πιο έμπειρος. Έχει αλλάξει επίπεδο και η ομάδα. Οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες πλέον. Για μένα είναι όμορφο που κάνω προετοιμασία. Πέρυσι ήρθα πολύ αργά. Για έναν ποδοσφαιριστή δίχως προετοιμασία, είναι πολύ δύσκολο. Το βρήκα μπροστά μου με τραυματισμούς. Είναι πολύ σημαντικό ότι ξεκινάω υγιής, για να παρουσιαστώ όπως πρέπει μέσα στη χρόνια».
-Επειδή το ανέφερες και έχει μεγάλη σημασία. οι περισσότεροι από εσάς δεν κάνατε πέρυσι ολόκληρη την προετοιμασία με την ομάδα.
«Είναι πολύ σημαντικό, δεν αποτελεί δικαιολογία. Και άλλα παιδιά ήρθαν και μπήκαν απότομα λόγω των ευρωπαϊκών αγώνων. Δεν είναι καλό αυτό. Χρειάζεται και η προετοιμασία.Έχει καταπόνηση, αλλά σε κρατάει υγιή μέσα στη σεζόν».
-Θα πούμε για την ομάδα, αλλά φεύγοντας για την Ιταλία, φορούσες ένα καπέλο που έκανε θραύση…
«Γενικά μου αρέσουν τα καπέλα. Έχω μία αγάπη. Τα φτιάχνω μόνος μου. Το συγκεκριμένο το σχεδίαζα καιρό πριν και ήταν μία στιγμή που ονειρευόμουν. Να μπαίνω στον αγωνιστικό χώρο με τα παιδιά μου. Το αποτύπωσα στο καπέλο για να το έχω πάντα μαζί μου. Είναι κάποια παιδικά όνειρα που έρχεται η στιγμή να τα ζήσεις. Οταν κράτησα τα παιδιά μου στο γήπεδο, δεν το πίστευα».
-Έχεις αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο, έχεις παραστάσεις αλλά όταν μπαίνει ο Άρης υπερισχύει το συναίσθημα…
«Ξεκάθαρα, ας μην κρυβόμαστε. Μεγάλωσα μέσα στο γήπεδο. Ο πατέρας μου με πήρε και με πήγε στο γήπεδο τριών ετών. Πρώτη φορά έπαιξα μπάλα στις ακαδημίες του Άρη. Το συναίσθημα παίζει μεγάλο ρόλο στις αποφάσεις μου και είμαι σε μία ηλικία που υπερισχύει το συναίσθημα. Οι στόχοι μου με την ομάδα, είναι όνειρα ενός παιδιού που κάποια στιγμή θέλει να τα πραγματοποιήσει. Η ομάδα έχει πλέον μία βάση και μία δυναμική ώστε να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου».
-Με βάση όλα αυτά, σίγουρα βιώσες πολύ πιο έντονα τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η περσινή σεζόν.
«Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο. Για όλους, όχι μόνο για μένα. Σίγουρα εγώ που είμαι μέσα από την ομάδα, πονάω ακόμα περισσότερο. Ολα τα παιδιά, όμως,αισθάνονται πολύ άσχημα. Πέρα από επαγγελματίες, έχουμε και μία τεράστια ευθύνη απέναντι στον κόσμο που ζει και αναπνέει για την ομάδα του. Ολοι νιώθαμε αυτό το βάρος στις πλάτες μας».
-Αυτή τη στιγμή, στο τέρμα υπάρχεις εσύ και ο Μάικιτς.
«Γνωριζόμαστε και από πέρυσι. Έχουμε πολύ καλή σχέση μεταξύ μας. Βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Είναι πολύ καλός τερματοφύλακας και καλός χαρακτήρας. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας και προσπαθούμε να είμαστε έτοιμοι όταν ξεκινήσουν οι επίσημοι αγώνες».
-Μίλησες για συναίσθημα πριν… Συναίσθημα είχες και όταν έφυγες από τον Άρη. Σε δύο περιπτώσεις, δεν το ξέρουν πολλοί, κοίταξες να φέρεις λεφτά στον Άρη για να φύγεις, ενώ θα μπορούσες να φύγεις δίχως να πάρει ευρώ.
«Μου είναι δύσκολο να μιλάω για αυτά. Χαίρομαι που το αναφέρεις πάντως. Καλό είναι ο κόσμος να γνωρίζει κάποια πράγματα. Τώρα είμαι εγώ. κάποια στιγμή θα είναι άλλος και ο κόσμος να ταυτίζεται με τα παιδιά της ομάδας. Την πρώτη φορά που έφυγα υπήρχαν πολλά οικονομικά προβλήματα στην ομάδα. Θα μπορούσα ανά πάσα στιγμή να κάνω προσφυγή και να μείνω ελεύθερος. Είχα και πρόταση από τον Παναθηναϊκό, που ζητούσε να μείνω ελεύθερος για να με πάρει. Επέλεξα τελικά έναν άλλο δρόμο για να βοηθήσω την ομάδα. Χρειαζόταν τα χρήματα από τη μεταγραφή μου. Αν είχα μείνει ελεύθερος, θα είχα περισσότερες επιλογές. Πάλι την ίδια απόφαση θα έπαιρνα».
-Στεναχωρήθηκες με μία ένταση μετά από ένα Άρης-Παναθηναϊκός.
«Εντάξει σίγουρα. Ξέροντας όλος ο κόσμος πόσο αγαπώ αυτή την ομάδα και αυτά που έχω κάνει, ήταν λίγο σοκαριστικό αυτό που βίωσα εκείνη την ημέρα. Πάντα, όμως, σε μία βάση κόσμου υπάρχουν εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να αντιληφθούν. Με πείραξε στιγμιαία επειδή ήταν της στιγμής. Η μεγάλη μερίδα του κόσμου αντιλαμβάνεται και εκτιμά πάρα πολύ πρόσωπα που έχουν προσφέρει και έβαλαν πλάτη σε δύσκολα χρόνια».
-Κλισέ η ερώτηση, αλλά στο τέλος της χρονιάς, με τί πρέπει να είστε ικανοποιημένοι;
«Κλισέ η ερώτηση, κλισέ και η απάντηση. Τη νίκη σε κάθε παιχνίδι και σίγουρα ένας τίτλος που λείπει από τον οργανισμό και τους παίκτες. Και από εμένα προσωπικά. Είναι ένα παιδικό όνειρο, να κατακτήσω έναν τίτλο με την ομάδα που αγαπώ. Το πιο σημαντικό είναι να έχουμε συνέπεια στο γήπεδο και σε αυτά που ζητάει ο προπονητής. Συνέπεια απέναντι στον κόσμο στο να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας όταν φοράμε τη φανέλα. Οταν το κάνουμε αυτό στο μέγιστο βαθμό, θα έρθουν και οι επιτυχίες».
-Κάθεσαι και πίνεις έναν καφέ με έναν φίλο του Άρη. Τί θα του έλεγες;
«Θα του έλεγα ότι γνωρίζω τί έχει περάσει και πόσες δυσκολίες έχει βιώσει με την ομάδα μας. Οτι είναι δύσκολο να συνεχίζεις να στηρίζεις με όλες σου τις δυνάμεις όταν δεν έχεις δει επιτυχίες όλα αυτά τα χρόνια. Θα του θύμιζα ωστόσο ότι όταν αγαπάς μία ομάδα, ουσιαστικά μία ιδέα, είναι αυτοσκοπός να τη στηρίζεις στις κακές και καλές στιγμές. Ο Άρης είναι ο κόσμος του και δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα χωρίς αυτόν. Τον χρειαζόμαστε να είναι δίπλα μας και να μας δίνουν δύναμη».
-Μια που μιλάς για κόσμο, πολλοί λένε ότι ο Διούδης και ο Γιαννιώτας πρέπει να μιλούν στους ξένους για όλα αυτά. Τον αποδέχεστε αυτό τον ρόλο;
«Προφανώς και το κάνουμε, ειδικά με τη δίψα του κόσμου για ένα τίτλο. Τους έχουμε δώσει να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι για το σύλλογο. Και οι ίδιοι όμως, όταν ζουν στην πόλη αντιλαμβάνονται αυτή τη δίψα. Θέλω επίσης να ξέρεις ότι δεν έχω γνωρίσει ποδοσφαιριστή που δεν θέλει να πετύχει, να κερδίσει και να τον αγαπάει ο κόσμος. Ολοι θέλουμε να αφήσουμε κάτι στον σύλλογο που αγωνιζόμαστε».
-Συνεργάζεσαι πλέον με τον Μιχάλη Γρηγορίου… Βλέπεις ομοιότητες ή διαφορές με τους άλλους προπονητές;
«Εγώ ουσιαστικά πρόλαβα μόνο τον κ. Χιμένεθ πέρυσι, καθώς την εβδομάδα που ήρθα αποχώρησε ο κ. Ουζουνίδης. Ο κόουτς έχει πάθος με αυτό που κάνει, προσπαθεί να είναι ειλικρινής και σαφής στη δουλειά του. Προσπαθεί να περάσει συγκεκριμένα πράγματα. Βλέπετε και εσείς ότι προσπαθεί να βάλει περισσότερη ένταση στην ομάδα, με τρεξίματα και πίεση. Να αγωνιζόμαστε όπως αρμόζει σε έναν σύλλογο σαν τον Άρη. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο και μεταξύ μας με τα παιδιά και το τιμ. Είναι πολύ σημαντικό. Το Νο1 είναι να έχεις καλά αποδυτήρια. Ο προπονητής το θεωρεί επίσης πολύ σημαντικό».
-Επειδή η θέση σε βοηθάει να έχεις οπτική του γηπέδου, τον Γένσεν πώς τον βλέπεις;
«Ο Γένσεν είναι ιδιαίτερη περίπτωση επειδή παίζει παντού. Νιώθω μια χαρά μαζί του. Προσαρμόζεται όπου τον βάλεις και δίχως να παραπονιέται. Δίνει πάντα το 100%. Είναι παίκτης ομάδας και πάντα χρειάζονται τέτοια άτομα».
-Ο Γιαννιώτας με τόση ενέργεια, σε βοηθάει ή σε αποσυντονίζει;
«Στη μεγαλύτερη διάρκεια της μέρας βοηθάει, αλλά κάποιες φορές πρέπει να τον σταματήσεις εσύ (σ.σ. γέλια)».
