Σιγά παιδιά, μη διαλυθείτε κιόλας!

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το κλισέ προπονητών και παικτών πως ένας αγώνας είναι τρεις βαθμοί και τίποτα περισσότερο; Για κάθε… χίλιες φορές που θα το ακούμε, θα έρχεται μια αναμέτρηση όπως η κυριακάτικη στην Τούμπα, για να αποδεικνύει πως σε κάποιους αγώνες δεν διακυβεύονται απλά και μόνο τρεις βαθμοί.  

Γιατί μέσα σε περίπου… τρεις ώρες (μαζί με τη διακοπή των επεισοδίων) ο Άρης του Μαντσίνι και του Εντιαγέ, του Μάντζιου και του Καρυπίδη, κατάφερε όχι μόνο να κερδίσει τρεις βαθμούς, αλλά και να τσαλακώσει και να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τον… πάπυρο με το αφήγημα που χρόνια γράφουν οι συμπολίτες, περισσότερο για να ικανοποιούνται μεταξύ τους βέβαια, αφού όλοι οι υπόλοιποι στη φίλαθλη χώρα γνωρίζουν.

Αυτοί που όπως λένε δεν ασχολούνται με τον Άρη, που τον κατηγορούν πως ζει και αναπνέει κάθε χρόνο μόνο για να κερδίζει τον ΠΑΟΚ, κόντεψαν χθες να διαλυθούν μονάχοι τους μπροστά στο φάσμα της ήττας και τους γλίτωσε η παρέμβαση της Αστυνομίας, που τους συμμάζεψε και άδειασε το γήπεδο και η «by the book» προσέγγιση του κανονισμού για μια τέτοια περίπτωση από τον Σκοτσέζο ρέφερι Μάιντεν.

Δε με απασχολεί ουδόλως να ξεψαχνίσω τι προβλέπει ο κανονισμός για τη διακοπή από τα επεισόδια στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων και ενώ απέμεναν ακόμη δύο λεπτά στο ρολόι. Δε με ενδιαφέρει αν προβλέπει 60λεπτη αναμονή και έλεγχο των προϋποθέσεων για την ομαλή επανέναρξη, ούτε για το αν ο Άρης θα μπορούσε να εξαντλήσει κάθε περιθώριο να επιδιώξει οριστική διακοπή του ματς και όχι αυτή τη μεσοβέζικη λύση να παιχθούν σαν… παρωδία εν τέλει ακόμη 90 δευτερόλεπτα.  

Ο Άρης έπραξε αυτό που έπρεπε να πράξει, βγήκε στο γήπεδο αφού αυτό αποφάσισε ο διαιτητής και μπορεί η εξέλιξη αυτή να μοιάζει πως γλιτώνει τον ΠΑΟΚ από βαρύτερες ποινές, όμως τσαλάκωσε για τα καλά το γόητρο του και αποστέρησε κάθε δικαιολογία για τους οπαδούς του. Ο ΠΑΟΚ δείχνει να γυρίζει χρόνια πίσω με τη χθεσινή μπούκα και κανείς δεν ξέρει ποιες αλυσιδωτές αντιδράσεις μπορεί να προκαλέσει αυτό το… μήνυμα, κατά πολλούς, που στάλθηκε προς την οικογένεια Σαββίδη και τους ιθύνοντες της ΠΑΕ. Φυσικά και δεν μπορεί να γίνεται εν έτη 2021 καμιά συζήτηση για τέτοιες πρακτικές, αλλά αυτά είναι δικά τους προβλήματα, ας τα λύσουν.

Μέχρι να «πεθάνει» ο Χαϊλάντερ! 

Σε νεαρότερη ηλικία, όταν με την παρέα μου θέλαμε να τονίσουμε πως κάτι ήταν αδύνατο να συμβεί ή πως κάποιος ματαιοπονούσε σε μια προσπάθεια του, λέγαμε τη φράση «μέχρι να πεθάνει ο Χαϊλάντερ», μιας και αυτό ήταν… απίθανο να συμβεί, καθώς ο αθάνατος κινηματογραφικός ήρωας, ο σπαθοφόρος Σκοτσέζος, που έδινε μάχες στο πέρασμα των αιώνων με άλλους αθανάτους, μέχρι να αποκεφαλιστούν όλοι και να μείνει ένας, ήταν εκείνος που κέρδιζε πάντα στο τέλος. Απέθαντος, που θα έλεγε και μια ψυχή! Έτσι λοιπόν έμεινε και μνημονεύαμε τον Xαϊλάντερ για να πειράζουμε κάποιον που πάλευε τζάμπα να αλλάξει μια κατάσταση.

Αυτή η φράση μου ήρθε που λέτε στο μυαλό το βράδυ της Κυριακής, όταν ο Άρης ξεπέρασε ένα σχετικά πιεστικό 20λεπτο από το 60΄ ως το 80΄ και φάνηκε πως δεν γίνεται να χάσει μια πέρα για πέρα δίκαιη νίκη μέσα στην Τούμπα, που του έπρεπε και τις δύο προηγούμενες παρουσίες του εκεί, αλλά δεν πήρε, όλοι θυμόμαστε πως! 

Ο Άρης έδειξε νομίζω ξεκάθαρα, πως με πενηνταρίσια διαιτησία, όπως αυτή του… συμπατριώτη του Χαϊλάντερ, Σκοτσέζου ρέφερι, ο ΠΑΟΚ δεν είχε τύχη στην αναμέτρηση και μοιραία δημιούργησε συνειρμούς τι θα συνέβαινε αν υπήρχε ξένος διαιτητής και στο παιχνίδι του ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ, που υποχρεώθηκε με το έτσι θέλω σε ήττα. Λέτε να μη ξαναδούμε ξένο διαιτητή σε ματς του Άρη;

Εντιαγέ όπως… Ναγκόλι! 

Στα καθαρά αγωνιστικά, η σοφή επιλογή του Μάντζιου, που έδειξε ότι μελέτησε σωστά το παιχνίδι, εν αντιθέσει με τον Λουτσέσκου, να παρατάξει τον Άρη με τρεις κεντρικούς μέσους, Σάσα, Τζέκο και Εντιαγέ, χωρίς επιτελικό χαφ, ήταν το κλειδί της αναμέτρησης. Ο Άρης είχε τον έλεγχο του κέντρου, έκλεισε τους διαδρόμους στον άξονα, και έκλεψε πολλές μπάλες στο ύψος της μεσαίας γραμμής, εκεί που κατέληγαν πολλές διεκδικούμενες μπάλες από το πρέσινγκ που ασκούνταν ψηλά από την τριάδα Καμαρά-Μαντσίνι και Ματέο Γκαρσία. Από μια τέτοια φάση μπήκε το γκολ με την επέλαση του Ναγκόλ…, ε του Εντιαγέ ήθελα να πω (αλήθεια, σε πόσους δεν ξύπνησαν μνήμες από τον Ναγκόλι Κένεντι του 1-4 στη χθεσινή ενέργεια του Σενεγαλέζου;). Και από τέτοιες δημιουργήθηκαν πολλές ακόμη επικίνδυνες καταστάσεις.

Ο Άρης απειλήθηκε ουσιαστικά, με εξαίρεση το δοκάρι στο φάουλ του Κούρτιτς στο πρώτο ημίχρονο, μόνο στο διάστημα από το 60΄ως το 80΄, όταν ο Άρης έχασε την ισορροπία του, εμφάνισε σημάδια κόπωσης, δεν μπορούσε να μαρκάρει το ίδιο αποτελεσματικά και οπισθοχώρησε, δίνοντας γήπεδο στον ΠΑΟΚ, με τον Λουτσέσκου να επιστρατεύει από τον πάγκο ότι είχε διαθέσιμο. Οι αλλαγές του Μάντζιου, που φρέσκαρε την ενδεκάδα του, έδωσαν το αντίδοτο στην πίεση και φάνηκε από το 80’ και μετά πως όλοι στην Τούμπα περίμεναν το… μοιραίο (και δεν αναφέρομαι στην μπούκα!).

Αυτή η διάταξη με τα τρία χαφ πιθανόν να τη δούμε να δοκιμάζεται και σε άλλα παιχνίδια, απέναντι σε θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους, ακόμη και στο «Κλεάνθης Βικελίδης».

Ίσως εκεί να κρύβεται το γιατρικό για τις αγωνιστικές αδυναμίες που εμφάνισε ως στιγμής σε αγώνες του ο Άρης. Η υπεροπλία στη μεσαία γραμμή, που θα φέρει ισορροπία στην ομάδα, θα αποτρέψει το να δέχεται εύκολα γκολ όπως με τα Γιάννινα και θα της δώσει τη δυνατότητα να μεταφέρει το παιχνίδι στο μισό γήπεδο του αντιπάλου, σε μέτρα κοντινά προς τα αντίπαλα γκολπόστ, εκεί που μια ενέργεια των ποιοτικών μεσοεπιθετικών του θα είναι πιο απειλητική. Άλλωστε Σάσα, Τζέκο και κυρίως Εντιαγέ, έχουν τη δυνατότητα να τρέξουν την μπάλα, να την πασάρουν και να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για τους τρεις μπροστά.

 

Ο Καμαρά, τα ball boys, οι… αλήτες και οι «οικογενειάρχηδες»!

Έχει άτιμο γινάτι τελικά αυτός ο Άρης. Όλο εκεί να τους χαλάει τα σχέδια. Η νίκη μέσα στο Πανθεσσαλικό είναι από αυτές που ατσαλώνουν μια ομάδα. Που αναδεικνύουν τον χαρακτήρα της. Κόντρα σε όλα, ο Άρης δεν έπεσε στην παγίδα και μέσα στο χορτάρι τους χάλασε τη μέρα.  

Θα ήθελα πάρα πολύ να σταθώ στα όσα έγιναν εντός των γραμμών του γηπέδου, έστω και σε μια αναμέτρηση ειδικών συνθηκών, που σχεδόν στο σύνολο της διεξήχθη με λειψές ενδεκάδες, όμως δυστυχώς αυτό δεν είναι εφικτό.

Όσα χρόνια παρακολουθώ τον (ποδοσφαιρικό) Άρη, πραγματικά με τρώει το γιατί αυτή η ομάδα έχει τόσες εστίες αντιπάθειας στον ελληνικό ποδοσφαιρικό χάρτη. Πως και γιατί ξεπήδηξαν τόσοι όψιμοι «εχθροί», μεγέθη που δεν μπορούν να μπουν καν σε σύγκριση με τον Άρη, αλλά τον αντιμάχονται με τόση συνέπεια, που καταντά εμμονή. Οκ, κάποιοι επιχειρούν να πουλήσουν εκδούλευση, αλλά και πάλι, είναι ανεξήγητο.

Ο Άρης ξέρει ότι ο Βόλος είναι αφιλόξενος. Όχι βέβαια η πόλη και οι κάτοικοι της, που μόνο οφέλη προσμέτρησαν από την προσέλευση Αρειανών οπαδών, που άφησαν τα ωραία τους λεφτά στις τοπικές επιχειρήσεις. Αυτούς αν τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι δεν είναι «αλήτες», αλλά… οικογενειάρχηδες και τους θέλουν σε κάθε ευκαιρία στην πόλη και τα καταστήματα τους. Είναι ευλογία για μια επαρχιακή ομάδα να βρίσκεται στην πρώτη εθνική κατηγορία και να φιλοξενεί 5-6 αναμετρήσεις τη σεζόν ομάδες που κουβαλούν κόσμο στο πλευρό τους. Κι αυτό θα έπρεπε να το αντιλαμβάνεται ο Δήμαρχος Βόλου, σεβόμενος τη θεσμική του ιδιότητα.

Θαρρώ πως όλοι ήταν υποψιασμένοι, ότι σε ένα τέτοιο παιχνίδι, υπό τους περιορισμούς μάλιστα που έθεταν τα υγειονομικά πρωτόκολλα -βούτυρο στο ψωμί κι αυτά άθελα τους, σε εκείνους που επιδίωκαν «μπάχαλα» – η παρουσία του κόσμου του Άρη στις κερκίδες θα αποτελούσε στοιχείο της αναμέτρησης.

Η ανεξήγητη χρήση βίας από τη μεριά της Αστυνομίας, τα δακρυγόνα και οι βόμβες κρότου λάμψης παραλίγο να παίξουν το ρόλο τους και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του Αχιλλέα, που από τον χρόνο κιόλας ανάρτησης της ανακοίνωσης που εξέδωσε η ομάδα του, έδειξε σαν έτοιμος από καιρό!  

Αν ο κόσμος του Άρη ήταν ανεπιθύμητος στον Βόλο και στο Πανθεσαλλικό θα έπρεπε να υπάρχει ένα σχέδιο από μεριάς Αστυνομίας, που θα απέτρεπε το ταξίδι στο Βόλο (βάσει ποιου νόμου όμως;) ή πολύ περισσότερο την προσέγγιση στο γήπεδο. Αλλά και πάλι εδώ προκύπτει ένα μεγάλο «γιατί;». Γιατί να απαγορεύσεις την είσοδο στο γήπεδο σε κάποιον που νόμιμα προμηθεύτηκε εισιτήριο και πληρούσε τις προϋποθέσεις βάσει υγειονομικών πρωτοκόλλων, να πάρει θέση στην κερκίδα;  

Ευτυχώς όσα θλιβερά έγιναν έξω από το γήπεδο και στις κερκίδες, όπου ο Αχιλλέας με τα παλικάρια του έδωσαν παράσταση, αλλά κυρίως η κίνηση του παγκίτη Μπαρτόλο (και εν συνεχεία του Νίνη) να επιτεθεί φραστικά αλλά και με τα χέρια του κατά του Μπερτόγλιο στη διακοπή της αναμέτρησης, δεν «φρέναραν» τον Άρη.

Για το τέλος άφησα την εκείνη την εικόνα, που μέσα στη μαυρίλα του χθεσινού αγώνα, μας επιτρέπει να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα μπορούμε να μιλάμε μόνο για ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Αναφέρομαι στη μόνη στιγμή που οι γηπεδούχοι κατάφεραν να… μαρκάρουν αποτελεσματικά εκ των πρωταγωνιστών του αγώνα, τον Αμπουμπακάρ Καμαρά.

Αυτό που δεν πέτυχαν οι αμυντικοί του Αχιλλέα, το πέτυχαν οι παιδικές ψυχές και ο ενθουσιασμός για το ποδόσφαιρο των ball boys, που σταμάτησαν τον Μαυριτανό για μια selfie, ενώ οι ομάδες κατευθύνονταν στα αποδυτήρια μετά την απόφαση του Καραντώνη για προσωρινή διακοπή. Εμείς αυτό το ποδόσφαιρο θέλουμε! 

Όταν σου πάνε όλα… δεξιά!

Τι απόγευμα Κυριακής ήταν αυτό! Την χάρηκε η ψυχούλα του κάθε Αρειανού αυτή τη χορταστική νίκη επί του Παναιτωλικού, μαζί κι η δική μου, για έναν επιπρόσθετό μάλιστα λόγο, καθώς μετά από αρκετά είναι η αλήθεια χρόνια, μοιράζομαι ξανά σκέψεις και απόψεις με τους φίλους της ομάδας, από ένα τόσο δημοφιλές μάλιστα Μέσο, όπως το PRESSARIS!  

Ας αφήσουμε όμως τα δικά μου και ας δούμε τι κατάφερε η ομάδα του Άκη Μάντζιου, φτάνοντας στην 4η νίκη της στο Πρωτάθλημα. Ο Άρης πέτυχε με ένα γρήγορο γκολ στο 18’ να ξορκίσει τα “φαντάσματα” και τις άσχημες μνήμες από τα παιχνίδια με ΟΦΗ και Απόλλωνα Σμύρνης.

Για να φτάσει σε αυτό το γκολ και ευρύτερα στο να… σκορπίσει στους πέντε ανέμους τον Παναιτωλικό, ευτύχισε να έχει τη δεξιά του πτέρυγα σε εξαιρετική μέρα, όπως και τους Καμαρά και Μπερτόγλιο, χωρίς φυσικά να είναι αναμέτρηση για να ψάξει κανείς παίκτες που υστέρησαν. Έχει άλλα ματς για… γκρίνια και κριτική! 

Τα ανεβάσματα του Σούντγκρεν, που αλήθεια είναι πως έλειψαν σε ορισμένα προηγούμενα παιχνίδια, στους χώρους που του άφηνε ο Μπρούνο Γκάμα και τα «τρίγωνα» που σχηματίζονταν είτε με τον Μπερτόγλιο, είτε με τον Καμαρα έδωσαν στον Άρη δύο σημαντικές στιγμές με το «καλημέρα». Η πρώτη μόλις στο 2΄ με το τελείωμα του Σουηδού μπακ να σταματάει από τον τερματοφύλακα του Παναιτωλικού και τέσσερα λεπτά μετά όταν ο Γκάμα δεν μπόρεσε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα.  Ήταν φανερό ότι ο Μάντζιος «σημάδεψε» εκείνη την πλευρά και δημιούργησε πολλά ρήγματα στην άμυνα του Παναιτωλικού, στέλνοντας το μήνυμα ότι δεν θα είναι εύκολη αποστολή να μείνει ο Άρης χωρίς γκολ. 

Αφού χρειάστηκε να… κοψοχολιάσουμε στην αντεπίθεση του 13΄ με τον Μόρσεϊ, ήρθε το (ανόητο) πέναλτι του Λουί στον Μπερτόγλιο στο 18΄, δείγμα περισσότερο της πίεσης που ασκήθηκε όλο το προηγούμενο – καταιγιστικό – διάστημα από τους γηπεδούχους, για να ανοίξει ο δρόμος του θριάμβου.

Κάντο όπως η… Παρί! 

Ο Καμαρά εκτέλεσε άψογα, όπως άψογη ήταν και η… ασίστ του στον Γκάμα, για να εκτελέσει εκείνος το δεύτερο κερδισμένο πέναλτι στο 43’, θυμίζοντας… Μέσι και Μπαπέ στο πρόσφατο παιχνίδι της Παρί Σεν Ζερμέν με τη Λειψία! Ωραίο θεματάκι αυτό για ευχάριστο «σκάλισμα» από τα παιδιά στο ρεπορτάζ, σχετικά με την επιλογή αυτή, που πιθανόν φανερώνει ότι το θέμα «πέναλτι» απασχολεί τα αποδυτήρια της ομάδας!  

Η δικαίωση του «Βίκινγκ» 

Πριν φτάσουμε βέβαια στην κουβέντα για τα πέναλτι, ο εξαιρετικός συνδυασμός Γκάμα, Καμαρά και Μπερτόλιο έφερε το 2-0 από τον Αργεντινό στο 35΄, ενώ δύο λεπτά μετά ήρθε το πολύ ωραίο γκολ του Σούντγκρεν, σαν επισφράγισμα της άψογης ανάπτυξης του Άρη από την δεξιά πτέρυγα του, αλλά και της καταλυτικής παρουσίας του Σουηδού στην αναμέτρηση.

Όταν ο Άρης καταφέρνει να ξεδιπλώσει την ποιότητα του με τέτοιο τρόπο στο γήπεδο και παίρνει βοήθειες να επιτεθεί με περισσότερους παίκτες στο μισό γήπεδο του αντιπάλου, είναι πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε να τον περιορίσει.

Και εν προκειμένω αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία, ακόμη και από αυτά τα πέντε γκολ που εν τέλει σημείωσε, είναι η δυνατότητα του στην παραγωγή φάσεων. Ο Άρης όχι μόνο στα παιχνίδι με ΟΦΗ και Απόλλωνα Σμύρνης που έμεινε άσφαιρος στο γήπεδο του, αλλά και σε άλλες φετινές αναμετρήσεις, εμφανίστηκε βραχυκυκλωμένος επιθετικά. Το ζητούμενο είναι να κάνεις ευκαιρίες, αν τις κάνεις, ακόμη και αν είσαι άτυχος και η μπάλα δεν μπαίνει μέσα, όπως συνέβη και φέτος, στο τέλος θα πάρεις αυτό που αξίζεις.

Πρώτο σχόλιο το σημερινό, ας μη μακρηγορήσω και κουράσω. Την υγειά μας να έχουμε και θα τα λέμε τακτικά. Μερικές σκόρπιες σκέψεις από τον αγώνα αντί επιλόγου:

* Πολύ δυνατό το τηλεοπτικό πλάνο μετά το δεύτερο γκολ, που «συλλαμβάνει» τον Άκη Μάντζιο να σκάει ένα μεγάλο χαμόγελο ικανοποίησης (και ανακούφισης)! 

*Στα κέρδη της αναμέτρησης το γκολ που πήρε ο Άρης από στημένη μπάλα (κόρνερ) με τον Έντιαγέ, ένα γκολ που φάνηκε εύκολο σα σε… προπόνηση, γιατί ήταν δουλεμένο σε τέτοια, με την κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι, που αποσυντονίζει την αντίπαλη άμυνα και απλοποιεί τα πράγματα!

*Βάλτο Ιτούρμπε αγόρι μου το πέναλτι, να φτιάξεις και συ την ψυχολογία σου, περιμένουμε τόσα από σένα!

*Αυτό που συμβαίνει με τον Μαντσίνι και τα τελειώματα του αγγίζει τη σφαίρα του… μεταφυσικού! Σε μια αναμέτρηση χωρίς πίεση και άγχος για το τελικό αποτέλεσμα, ειδικά στο διάστημα που ο Αργεντινός αγωνίστηκε, δεν κατάφερε να γράψει το όνομα του στον πίνακα των σκόρερ! Θα μπουν όταν πρέπει!

* Πέρα για πέρα αψυχολόγητη ενέργεια το φάουλ που κάνει ο Ματίγια στο 85’ και βλέπει κίτρινη κάρτα. Δεν χωρά τέτοια ενέργεια σε εκείνο το σημείο του παιχνιδιού… 

To Top