Αντίθετο της λήθης είναι η α-λήθεια και όχι του ψέματος, όπως νομίζετε. Ενάντια στην λήθη, λοιπόν, στην διαστρέβλωση και στην καπηλεία, είναι μέρα επιστροφών. Την ίδια ώρα και ο Άρης καλείται να επιστρέψει, στην διεκδίκηση των ελάχιστων κεκτημένων. Είναι υποχρεωμένος να μεταμορφωθεί. Για αυτά και για κάμποσα ακόμα, θα διαβάσετε παρακάτω…
Προπαγάνδα και κουλτούρα συμμορίας
Έναν Δεκέμβρη, περίπου οχτώ χρόνια πίσω, είχαμε πάει στην Δράμα. Ο Άρης πάλευε με θεούς και δαίμονες για να επιστρέψει και ο αγώνας εκεί ήταν “κλειδί”, κομβικός, για την επίτευξη του αυτονόητου στόχου της επιστροφής που, έως τότε, μόνο ως τέτοιος δεν ήταν, καθώς βρισκόμασταν στον 4ο χρόνο εξορίας.
Στον γυρισμό και αφού είχαμε κερδίσει, με την κερκίδα να είναι πολύ παραπάνω από δυναμική, εμπνεύστηκα μία περσόνα. Θεώρησα πως έπρεπε να επηρεάσω, με τον μικρό ή μεγάλο μου ρόλο, με τον σημαντικό ή ασήμαντο λόγο μου την διαχρονική λάσπη και προπαγάνδα. Η πόλη της Θεσσαλονίκης γαλουχήθηκε με την κλάψα των Μίμηδων, με τα “μουστάκια” και τα εξαπτέρυγά τους, με λόγο δηλητηριώδη, με πρωτοσέλιδα αιματοβαμμένα. Κανονικά, όχι ως σχήμα λόγου. Τα σπορ που… βρωμάν ακόμα στον αέρα του Θερμαϊκού, αποτέλεσαν σχολή ολόκληρη για τους μετέπειτα πρυτάνεις της διαστρέβλωσης.
Ο Άρης είχε φροντίσει, με τα διαχρονικά και απανωτά αυτογκόλ του, ως Σύλλογος, να κάνει ευκολότερο το έργο όσων οραματίζονταν την πόλη ως αποκλειστικό τσιφλίκι. Με τα όσα συνέβησαν και στον Ηρακλή, ο δρόμος φάνηκε να είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα, πλέον. Παρόλα αυτά, δεν τους έφτανε. Δεν αρκούσαν τα παραπάνω. Έπρεπε να μπει σε εφαρμογή και το επόμενο σχέδιο. Τρομοκρατία, βία, μαχαίρια, λοστοί, Σέρβοι, μια κουλτούρα έξω από την ιδιοσυγκρασία όσων γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, έζησαν ή απλά γαλουχήθηκαν στην γη αυτή. Μια κουλτούρα συμμορίας και μπράβων.
Οι Σουρωτές με τα μαχαίρια, τα πεσίματα στα καφενεία έναν Γενάρη, οι ομάδες κρούσης. Τουλάχιστον 15, μπορεί και παραπάνω, αποτελούμενες από 7-8 ή και δέκα άτομα. Το τέρας θέριεψε, μέσα σε μια δεκαετία. Έδειχνε, παντού, χωρίς την παραμικρή ντροπή, το πρόσωπό του. Έμεινε παγωμένη η χώρα να βλέπει χορευτικά με λάμες, σε πεζογέφυρες. Μετά;;;;
Με απόσταση ενός χρόνου, ένα καρτέρι που οργάνωσε μια αγέλη υποστηρικτών του Π.Α.Ο.Κ. και που είχε αποτέλεσμα να ξεψυχήσει Βούλγαρος οπαδός του Άρη κάτω από ρόδες αυτοκινήτου και μια συνάντηση με αμέριμνα παιδιά σε σκαλιά οικοδομής, εκεί που βρέθηκαν χούλιγκαν της ίδιας ομάδας, στυγνοί φονιάδες, εφαρμόζοντας “σιγή ασυρμάτου” νωρίτερα, όπως ανέφερε ο πατέρας του παιδιού, η πόλη γέμισε με μαύρα σύννεφα. Και αίμα…
Πάθος, στιγμές, επιμονή και τακτική
Τα παραπάνω, όλα, δεν έχουν να κάνουν με τον σημερινό ή οποιοδήποτε αγώνα ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε. Εκεί, στο χορτάρι, μέσα στις τέσσερις γραμμές, αναμετράται μια ομάδα ισχυρή οικονομικά, σωστά δομημένη αγωνιστικά εδώ και χρόνια και με πολλαπλάσιο μπάτζετ, από την μία και μια άλλη, η δικιά μας, που ενώ με κόπο και τακτική έφτασε σε ένα σημείο να χωθεί ανάμεσα στα βουβάλια, πολύ εύκολα γκρέμισε όσα είχε χτίσει, μέσα στην τελευταία τριετία.
Στο Χαριλάου, το βράδυ, έρχεται ένα από τα πάμπολα Άρης – Π.Α.Ο.Κ. που έχω/ουμε δει στην ζωή μου/μας. Άλλοτε ήταν φαβορί ο ένας, άλλοτε ο άλλος, άλλοτε υπήρχε ισορροπία. Σε τέτοιου είδους παιχνίδια, συνηθίζεται να λέγεται και το πιστεύω πως παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Τα τοπικά ντέρμπι κρίνονται από πάθος, συγκέντρωση, μαχητικότητα που αρκετές φορές κέρδισε την ποιότητα.
Σημαντικό είναι το να εκμεταλλευτείς τις στιγμές, να είσαι έτοιμος και έξυπνος, επίσης. Καλά και χρήσιμα τα 4-2-3-1, τα 4-3-3 κλπ κλπ, πάντα σημαντικός ο διαιτητικός παράγοντας με τις αποφάσεις του, αλλά τα δύο τελευταία γκολ στο ιστορικό ντόρτι της Τούμπας πχ τα βάλαμε παίζοντας με 10 παίχτες. Με 10 παίχτες έπαιζαν και αυτοί στο Κλεάνθης Βικελίδης και το εκμεταλλεύτηκαν οι παίχτες μας, όταν είδαμε ως και τον Κολτσίδα να σκοράρει, αφού ξάπλωνε τον Τοχούρογλου. Σε ένα πρόσφατο ντόρτι, ξανά, το γόνατο του Κουέστα μας γλίτωσε απ’ το 0-2 νωρίς και μετά το γήπεδο έγειρε. Λάρσον, Ρόουζ, Βέλεθ, Σάσα…
Τι θέλω να πω; Τίποτα περισσότερο από όσα αναφέρονται. Τα ντέρμπι έχουν την δικιά τους ιστορία, που γράφεται με την επιμονή. Πόσοι δεν θυμάστε τον Κάμπορα να χάνει πέναλτι στο 0-0 και λίγες στιγμές μετά να χορεύει το αντίπαλο στόπερ και να την κολλάει στα δίχτυα, οριακά εκτός περιοχής; Με 2,5 κανονικούς (!) παίχτες μόνο να απαρτίζουν την ομάδα μας, σε άλλο τέτοιο παιχνίδι, ήρθαμε 2-2.
Ο Άρης καλείται να παίξει με τον αιώνιο αντίπαλό του έχοντας μείνει πολύ πίσω από τους στόχους που, στα χαρτιά τουλάχιστον, είχαν τεθεί. Στον αντίποδα, με πολλαπλάσιο μπάτζετ, συνεχή αγωνιστική πρόοδο και εντός όλων των δικών του στόχων, έρχεται στην έδρα μας η ομάδα της καρδιάς του προέδρου της Ε.Π.Ο.
Αυτή ενός άκρως αντιπαθητικού κόουτς, ο οποίος όμως δημιούργησε ικανότατο σύνολο. Ο οποίος, ξέρει πότε θα μπαχαλέψει ένα παιχνίδι. Ευφυής, σε αντίθεση με πολλούς παράγοντές μας, έχει εκπαιδεύσει έναν αριθμό ατόμων κυρίως γύρω του, στον πάγκο, να παρεμβαίνουν, να επεμβαίνουν, να δημιουργούν καταστάσεις. Και αυτό, ο περίγυρος, μέρος της τακτικής, της πνευματικής και όχι μόνο προετοιμασίας.
Μεταμόρφωση
Δεν πέρασαν παρά λίγες ημέρες που εφτά άνθρωποι, οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ. άφησαν τις ζωές τους πηγαίνοντας να δούνε την ομάδα που αγαπάνε. Στον θάνατο μπροστά σιωπάς. Σκύβεις το κεφάλι. Αποτίεις φόρο τιμής. Έτσι θα συμβεί την Κυριακή το βράδυ. Ο Αρειανός σέβεται, γονατίζει στο μνημείο, στα Τέμπη του 99 και αφήνει το κασκόλ του. Ανάβει ένα κερί. Είναι οπαδός. Ταξιδεύει και ξέρει τις παγίδες. Του δρόμου, της κούρασης, της προσμονής. Έμαθε πως αυτοί που πάμε πρέπει να γυρνάμε.
Όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα σε αυτή την πόλη αν μπορούσε η επίσημη Π.Α.Ε. τους και οι συν αυτώ, τα “χερουβείμ και σεραφείμ” της δημοσιογραφίας και επικοινωνίας τριγύρω της, να ψελλίσουν ένα ελάχιστο συγνώμη. Ακόμα κι αν δεν το πίστευαν, θα σήμαινε πολλά το να προβούν στο ελάχιστο, σε μια ανάρτηση, έστω, παραδοχής της ευθύνης, μερίδας των οπαδών τους. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο να μην έκαναν. Μόνο να έδιναν την απλή εντολή, να κατέβουν εν ριπή οφθαλμού πανιά συμπαράστασης “στα αδέρφια”, στα κάγκελά τους. Μάταιο, όλο το παραπάνω. Μας χωρίζει χάος…
Για κάτι τέτοιους λόγους και για πολλούς ακόμα, ένα χειμωνιάτικο βραδάκι που επιστρέφαμε από την Δράμα, γεννήθηκε το Κίτρινο Βέλος! Αν και οι λογαριασμοί στα social media δεν ήταν το φόρτε μου, επιλέχτηκε τότε το Twitter μέχρι να κλείσει ο κύκλος (όλοι οι κύκλοι κλείνουν, αργά ή γρήγορα) πολλή αρθρογραφία, κάμποσο ραδιόφωνο, μαζί με ένα… Σοφό Πνεύμα. Στόχος; Η εσωτερική παρατήρηση, η αυτοκριτική και η δικιά μας βελτίωση. Ποτέ δεν μπορείς να αλλάξεις τον άλλον, στο κάτω κάτω, παρά μόνο εσένα.
Σε μια χρονική στιγμή που ο Άρης χρειάζεται μεταμόρφωση, σε αγωνιστική φιλοσοφία, σε πνευματική προσέγγιση παιχνιδιών, στην προσπάθειά του να γίνει ομάδα επιτέλους, ο Χιούι κλείνει έναν κύκλο αντικατάστασης. Αλλάζει εκ νέου. Μεταμορφώνεται! Οι Ινδιάνοι επιστρέφουν. Μαζί με την φιλοσοφία τους, το πνεύμα, την κουλτούρα. Έχοντας και κάποια βότανα, γιατροσόφια, μαζί τους. Αν και αυτό είναι μια κουβέντα που δεν απασχολεί τόσο την σημερινή ημέρα μα όλη την σαιζόν και που πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά όλους, με τόσες περιπτώσεις παικτών να παίζουν 1 και να κάθονται 5 ματς, είναι απαραίτητα τα ξόρκια!
Αντί επιλόγου…
«Είμαι η μητέρα του Άλκη. Κοιτάξτε με, σηκώστε το κεφάλι!
Τί σας έφταιξε ο λεβέντης μου… Ήταν 1.90
Αν είχατε μια σταγόνα αλήθειας, θα με κοιτούσατε κατάματα
Στα μάτια μου θα βλέπατε τον Άλκη
Δεν ήταν δολοφονία
Ήταν μια κτηνωδία
30 χτυπήματα στο παιδί μου
Δεν το έκανε κανένας;
Μόνος του το έκανε;
Πολτοποιήσατε το κρανίο του.
Κατακρεουργήσατε το παιδί μου.
Ξέρετε ποιόν σκοτώσατε;
Έμπαινε σπίτι κ όταν μας άκουγε να τσακωνόμαστε με τον μπαμπά του μας έλεγε “βρείτε τρόπο να λύσετε τα προβλήματα σας στην ηλικία που είστε”
Κλείσατε τα κινητά σας α πριορι, πήρατε μαχαίρια κ δρεπάνια
Κ εκτελέσατε το παιδί μου, δε τον ξέρατε.
Δεν ήταν οπαδός, δεν κλείστηκε ραντεβού ξεκαθαρίσματος.
Αυτό είναι εγκληματική οργάνωση με δομή κ σχέδιο.
Πείτε μου το γιατί.
Ποιός σας έστειλε, ποιός ειναι ο ηθικός αυτουργός;
Ποιός σας χρηματοδοτεί;
Δεν συναντιούνται τυχαία 12 άνθρωποι κ αποφασίζουν να δολοφονήσουν.
Συγνώμη;
Στο μνήμα του να τη ζητήσετε….στο μάρμαρο
Αυτό μου άφησατε από εκείνον.
Από τις 12 μάνες σας δεν άκουσα ούτε μια συγνώμη
Τώρα καταλαβαίνω γιατί γίνατε δολοφόνοι.»
(Μελίνα Κακουλίδου – Μητέρα Άλκη Καμπανού, στο δικαστήριο για τη δολοφονία του γιου της, την 1η Φεβρουαρίου 2022 )
Άλκη ζεις και δεν θα ξεχαστείς…
Τόσκο, αδερφέ, δεν έφυγες ποτέ…
💛🖤
Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
