Πάνε χρόνια, περίπου είκοσι, όταν γνώρισα τον κυρ Κώστα. Σε ένα καφενεδάκι της οδού Φιλίππου, έπινε τον ελληνικό του, ήσυχα. Κοίταζε έξω από το τζάμι, στωικά, ήρεμα.
“Πήγαινε να τον γνωρίσεις, να του μιλήσεις, να δεις τι πάει να πει Άρης”, μου είπε ο Παναγιώτης, φίλος καλός αλλά οπαδικός αντίπαλος αν και με πατέρα Αρειανό, που είχε το μαγαζί.
Όντως, πλησίασα. Συστήθηκα. Μου έδειξε την θέση, να καθίσω.
“Θα μου επιτρέψετε να σας κεράσω τον καφέ;”, του είπα.
Χαμογέλασε.
“Θα σου πω, τότε κι εγώ μια ιστορία…”
Και με τους φίλους τους παλιούς!
“Ήταν το 1932. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, έτσι δεν είναι; Έχεις ακούσει ποτέ για ταξίδι από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με πλοίο; Έγινε εκείνη την χρονιά. Ήμουν μέσα κι εγώ. Περισσότεροι από 1500 άνθρωποι. Πού λεωφορεία και τρένα; Επιλέξαμε καράβι, να πάμε κάτω με την Α.Ε.Κ. αντίπαλο, να πάρουμε το πρωτάθλημα. Μια μέρα στην θάλασσα!
Ήμουνα παλικάρι, 20 χρονών. Ταγμένος, στο πλευρό του Άρη μας. Έχεις ακούσει το τραγούδι που λέει:
” Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς”, σίγουρα. Κάπως έτσι γράφεται η ιστορία και περνάει απ’ τις παρέες, στην μνήμη την καρδιά.
Σας χαίρομαι, εσάς, τα νέα παιδιά. Αγαπάτε τον Άρη. Τον στηρίζετε. Τον ακολουθάτε. Μην σταματήσετε να το κάνετε, ποτέ. Με βλέπεις, κοντά 95 χρονών είμαι. Γέροντας! Κοιτάζω από την τζαμαρία ενός καφενείου, πίνω το πρωινό καφεδάκι μου. Με δυσκολία μετακινούμαι, πλέον. Όμως, κάποιες φορές φυσάει λίγος Βαρδάρης και κουβαλάει μαζί του τα βήματά μου από εκείνα τα χρόνια και αυτά δίνουν κίνηση στα γέρικα πόδια μου, ακόμα και τώρα. Άρης, παιδί μου. Μόνο Άρης…”
Βελόνι και φωτιά
Δεν έζησε να φτάσει τα 100 του χρόνια ο μπάρμπα Κώστας, να δει έναν Απρίλιο τον λαό του Άρη, το κιτρινόμαυρο τσουνάμι να κατεβαίνει, 30.000 κόσμος, για να σταθεί δίπλα στην ομάδα. Έζησε, όμως, νέος να καμαρώνει την ομάδα που αγαπά που διεξήγαγε τα πρώτα διεθνή φιλικά. Που έφερε στην πόλη της Θεσσαλονίκης την Μπεογκράτσκι Σπορτ Κλουμπ, την μετέπειτα Ο.Φ.Κ. Βελιγραδίου. Που πέρασε πρώτος τα σύνορα, για να παίξει στο Μοναστήρι, στα Μπίτολα. Αντίπαλος η Ομλαντίνα, που μετονομάστηκε σε Πελιστέρ.
Είδε τον πρώτο μαύρο ποδοσφαιριστή, τον Αιθίοπα Γίλμα Κατάμα, που ο Άρης έφερε στην ομάδα και στην χώρα. Ο Άρης ο Μακεδόνας, ο Άρης ο πρωτοπόρος, ο Σύλλογος που άνοιξε τους ορίζοντες, την οπτική και την αγκαλιά του. Αξίες, αρχές, ήθος περασμένα βαθιά στα κύτταρά του. Αυτός θα ήταν, χρόνια αργότερα με σημείο αναφοράς το 1979 και την κατάκτηση του τίτλου στο μπάσκετ, που είχε ως αποτέλεσμα την έλευση του τιτάνα Νίκου Γκάλη, αρχικά, αλλά και του “Δράκου” Παναγιώτη Γιαννάκη, που θα έκανε γνωστή την χώρα και το άθλημα σε όλη την Ευρώπη. Που έκανε τον παππού στην Χελιδόνα και στην Κακαβιά, την γιαγιά στην Γαύδο και στο Καστελόριζο, να μιλάνε για μπάσκετ και για τον Άρη!
Μιλήσαμε για τον “ξανθό”, τον άνθρωπο που δεν τα παράτησε ποτέ και που όταν αποτύγχανε προσπαθούσε παραπάνω, τον προπονητικό πατέρα και μέντορά του, τον Πεταλίδη.
“Εγώ, είμαι βελονιασμένος με τον Άρη”, είπε ο κυρ Ανέστης, κάποτε! Μια κιτρινόμαυρη εξάρτηση ζωής, που δημιούργησε αδελφικές φιλίες σε τσιμέντα και πέταλα, που έκανε κουμπαριές, που μπέρδεψε, κουβάρι, άγνωστους να ουρλιάζουν και να αγκαλιάζονται σε γκολ. Απέναντι στο μεγαλύτερο θηρίο, στην Περούτζια ή στην Ατλέτικο της Μαδρίτης, στην Θέλτα, στην Ρόζεμποργκ, αλλά και σε κάθε δαίμονα που έμπαινε εμπόδιο, για να σε ρίξει κάτω, ανήμπορο να σηκωθείς. Σε Χαϊδάρια, σε Θρασύβουλους, σε Αγιονέρια και Δόξες Βύρωνα, σε κάθε γωνιά της χώρας, εκεί που τσαλάκωνες την αξιοπρέπεια, αλλά την ίδια στιγμή ατσάλωνες το συναίσθημά σου!
Το “μια ζωή μαζί σου, Άρη… θυμήσου”, που η δικιά μου γενιά ούρλιαζε μέχρι να ματώσει ο λαιμός. Μέχρι να σε χειροκροτήσει ο αντίπαλος, που λίγες στιγμές πριν νόμιζε πως θα ξεμύτιζε απ’ το γήπεδο μιας πόλης στην οποία έχει κυριαρχία κι εσύ θα έκανες πίσω. Ούτε βήμα…
Αντίσταση και σύγκρουση είπαν πως σημαίνει ο Άρης. Και ουτοπία. Να κυνηγάς το ανέφικτο, να λες “θα φτάσω, ήρθε η ώρα”, μα να γυρίζεις πίσω, απ’ την αρχή ξανά. Με κάθε τρόπο να γκρεμίζεται η ελπίδα κι εσύ, εκεί. Στην φωτιά. Στην φλόγα, γεννημένος. Σε αυτήν που δεν θα σβήσει, στην σπίθα που περιμένει να γίνει πυρκαγιά. Αυτό είπες, μια στιγμή, στην κερκίδα, στο αυτί του παιδιού σου. Του γιου ή της κόρης.
Μην φοβάσαι. Συνέχισε. Πείσμωσε κι άλλο. Να καίγεσαι και να γίνεσαι ατσάλι, να κοιτάζεις τον θάνατο στα μάτια όταν σε ρωτάει τι ομάδα είσαι και όπως ένα παιδί στα σκαλιά, να του λες:
“Άρης! Άρης ρε…”
Άντεξε και προχώρα. Μέχρι να έρθει η στιγμή, θα έρθει, ναι, που οι κατάρες μας θα γίνουν ευχές!
Χρόνια πολλά, αγάπη μου γλυκιά!
Μια ζωή όλο Άρης!
Και δύο!! Και όσες χρειαστεί…
112 χρόνια, ως το κιτρινόμαυρο άπειρο…
💛🖤
Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
