Πριν λίγες μέρες, μετά τον αποκλεισμό του Άρη από τον Παναθηναϊκό τονίσαμε ότι: “η χρονιά κρίνεται τόσο απογοητευτική καθαρά λόγω λαθών που προέρχονται από το εσωτερικό. Δίχως εξωγενείς παράγοντες (ακόμη και τα διαιτητικά εμπόδια είναι αδυναμία του ίδιου του οργανισμού να θωρακιστεί) και δικαιολογίες. Λάθη διοικητικά που βαρύνουν τον Καρυπίδη, λάθη στον σχεδιασμό που (προφανώς πρέπει να) φέρει την υπογραφή του Ρέγες, αλλά και λάθη αγωνιστικά με τον Χιμένεθ να μην έχει βρει (σε συνδυασμό με τα πολλά προβλήματα) τον τρόπο να δώσει άλλη ώθηση στην ομάδα”.
Σε κάποιους μπορεί να μην άρεσε η άποψη αυτή, άλλοι να την θεώρησαν υπερβολική, όμως η γενική εικόνα κερκίδας, γηπέδου σε συνδυασμό με το τελικό αποτέλεσμα δεν δίνει πολλά περιθώρια για το τι συμβαίνει νομοτελειακά τα τελευταία χρόνια στον ποδοσφαιρικό Άρη…
Ο κόσμος του Άρη (χωρίς καμιά διάθεση να φανούμε αρεστοί…) μάζεψε τα “κομμάτια” του, άφησε στην άκρη τις πικρίες και τις απογοητεύσεις του και βρέθηκε στη Λάρισα. Ήταν παρών, ήταν εκεί για την υπερηφάνεια του, την αγαπημένη του ομάδα για τα μηνύματα που έπρεπε να περάσουν σε κάθε γωνιά.
Ανταποκρίθηκε σε όλα τα “καλέσματα”… Η ομάδα; Από το πρώτο λεπτό ήταν απούσα. Έμοιαζε σχεδόν παρατημένη σε ψυχολογία, έμπνευση, διάθεση, ουσία. Μια ομάδα προκλητικά αδιάφορη, χωρίς νεύρο, με τον Μανόλο Χιμένεθ να κάνει αλλαγές που σηκώνουν μεγάλη συζήτηση. Δέχθηκε γκολ μόλις στο 3ο λεπτό, δείχνοντας πως βρίσκεται ακόμη στα αποδυτήρια ή τελικά δεν προετοιμάστηκε όπως θα έπρεπε γι’ αυτό το παιχνίδι.
Ο Άρης έχασε ακόμη περισσότερο έδαφος και συνεχίζει με πολύ λίγες πιθανότητες διάκρισης από το πρωτάθλημα, όπου βρίσκεται πολύ πίσω στην βαθμολογία (10 βαθμούς από τον 4ο Λεβαδειακό και 4 βαθμούς από τον 5ο Παναθηναϊκό που έχουν έναν αγώνα λιγότερο) τη στιγμή που ακόμη και η 5η θέση δεν εγγυάται έξοδο στην Ευρώπη…
Ένας Άρης που όπως έχει δείξει ούτε ρυθμό έχει βρει για την αντεπίθεση, ενώ οι μεταγραφές από το “πάνω ράφι” δεν έφτασαν ποτέ στο Κλεάνθης Βικελίδης.
Το επισημάναμε πολύ πρόσφατα, θα το ξαναδιατυπώσουμε: Ο Άρης δείχνει εκ του αποτελέσματος – και παρά τα λόγια και τις εξαγγελίες σε θεωρητικό επίπεδο – ότι δεν μπορεί να ανατρέψει το status που έχει δημιουργηθεί στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου… Καλώς ή κακώς, αυτό φαίνεται πια ξεκάθαρα. Έχει μείνει πίσω στην κομβικής σημασίας ποδοσφαιρική του εξέλιξη σε σχέση με τους αντιπάλους του.
Ο Άρης απέτυχε φέτος τόσο αγωνιστικά, όσο και σε όλους τους τομείς που υπάρχουν στον μεγαλύτερο βαθμό των τελευταίων χρόνων. Στον οργανωτικό τομέα, στον διοικητικό, όπως και στο μεταγραφικό, αγωνιστικό…
Περιμένουμε αντίδραση της διοίκησης, των ανθρώπων που τρέχουν το ποδοσφαιρικό τμήμα, όπως φυσικά και του Ερασιτέχνη Άρη…
Μπήκαν νέοι άνθρωποι με όρεξη και φιλοδοξίες. Η εικόνα αυτή τους εκφράζει; Τα συνθήματα και οι αποδοκιμασίες κατά της ΠΑΕ και του Καρυπίδη αποτελούν σημεία των καιρών…
Ο Άρης καλείται να αποδράσει, πριν βρεθεί σε αδιέξοδο…
YΓ: Τα δύο τελευταία χρόνια, από τον χαμένο τελικό του Βόλου μέχρι σήμερα η ομάδα έχει φθίνουσα πορεία. Ο ίδιος άνθρωπος που έδωσε ελπίδα και προοπτική στον κόσμο, τώρα μετά από πολλά και επαναλαμβανόμενα λάθη έχει απογοητεύσει και δεν ήταν τυχαίες οι αποδοκιμασίες (και) χθες…
