“Κρύα χέρια, ζεστή καρδιά”, λέγαμε όταν ήμασταν (πολύ) πιο πιτσιρικάδες και ήταν τέτοια εποχή, χειμώνας και παγωνιά και πιανόμασταν με καμιά κοπελίτσα που φλερτάραμε, ενώ περπατούσαμε. Τι να της λέγαμε; Αμάξια δεν κυκλοφορούσαμε ακόμα, στα σπίτια δεν υπήρχε η σημερινή άνεση να πάμε. Ποντάραμε στην πιασάρικη ατάκα, αφού ο προορισμός θα κατέληγε, συνήθως, σε κάνα παγκάκι πάρκου. Εκεί, χαμούρεμα και Άγιος ο Θεός κι ας παγώναμε. Μύξα και γκ#€λα!
Οι σταθερές, οι αποπομπές, το κλίμα, τα oφέλη
Το απόγευμα του Σαββάτου είχε άλλο ένα παιχνίδι του μπασκετικού Άρη με μπόλικο από τέτοιο, “αγωνιστικό χαμούρεμα” δηλαδή! Χαδάκια, φιλάκια, ευστοχία έξω απ’ τα 6,75 και σταδιακή δημιουργία διαφοράς, που άγγιξε τους 21 πόντους. Δεν αντέχει, όμως, τέτοιες αποστάσεις η φετινή ομάδα και έτσι είπε να ζεστάνει λιγάκι το κλίμα και να φέρει λίγο πιο κοντά το Περιστέρι!
Οι εικοσιένας πόντοι έγιναν οχτώ, τα άποντα λεπτά ήταν περίπου 4′, γεγονός επαναλαμβανόμενα απαράδεκτο κι εκεί αρχίσαμε τα άλλα φλερτ με τα, κλασικά, καρδιακά επεισόδια, αλλά ευτυχώς που οι σταθερές, οι παίχτες με προσωπικότητα και σημαντική βοήθεια σε κάθε παιχνίδι, όπως είναι ο Μπράις Τζόουνς λόγου χάρη, έβαλαν τα πράγματα και τις καρδιές στην θέση τους. Η ικανότητα του Άρη για “το καλύτερο και το χειρότερο”, ακόμα και στο ίδιο παιχνίδι, είναι ακόμα εδώ. Το ζητούμενο είναι να μειωθεί και σε βάθος χρόνου να εξαφανιστεί. Τότε θα μιλάμε για σταθερότητα και οι στόχοι, με τις απαιτήσεις, θα έχει λογική να μεγαλώνουν.
Θεωρώ επίσης πως, αν ο Αμερικανός σκόρερ είχε υποστηριχτεί στο ελάχιστο από τους, προσφάτως αποπεμφέντες, Φορμπς και Ίνοχ, τα βαριά χαρτιά που πόνταρε η επένδυση της διοίκησης με λίγα λόγια , θα ήταν άλλη η θέση μας, σε Ευρώπη και Πρωτάθλημα, καθώς και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Το κλίμα, που λέμε. Ο Κουλμπόκα, ο δεύτερος που ακολουθεί σε απόδοση και συνέπεια, είχε σπουδαία ποσοστά σε αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Στο μακρινό σουτ. Τα κρύα χέρια, που λέγαμε στην αρχή. Αυτά ζέσταναν το απόγευμα, χτες. Κρίθηκαν ως άκρως σημαντικά. Κάπως έτσι αν και ο, επίσης πολύτιμος, Νουά περνάει περίοδο ντεφορμαρίσματος, η ομάδα επανέφερε την διαφορά σε διψήφιο νούμερο, τις καρδιές στην θέση τους και προκρίθηκε στα προημιτελικά. Εκεί, πιθανότατα, αντίπαλος θα είναι ο Προμηθέας, με φόντο τον Ολυμπιακό των ημιτελικών.
Αυτά, είναι αρκετά αργότερα, όμως. Προηγείται η Ευρώπη, η Πολωνική Σλασκ σε πρώτο χρόνο και η, εκ νέου, βήμα βήμα προσπάθεια για να δώσει έναν αισιόδοξο τόνο στον κόσμο η ομάδα. Αν υπάρχει μια “απαίτηση”, από μερίδα συνοπαδών, στην οποία θα συντασσόμουν αυτή δεν θα ήταν άλλη από την μεγαλύτερη, σε χρόνο και ρόλο συμμετοχή των Καζαμία, Λέφα και Χατζηλάμπρου. Παρά τις ανασφάλειες του κόουτς, όταν η διοίκηση έχει επικοινωνήσει την “μεταβατική χρόνια” ως προοπτική του 2025-26, τότε η ανάδειξη και καθιέρωση τέτοιας φουρνιάς παιχτών θα αποδειχθεί πολλαπλά ωφέλιμη για το μέλλον του Αυτοκράτορα. Ντεμπούτο νίκης και για τον Κώστα Αντετοκούμπο. Απομένει να μπει καλύτερα στο πνεύμα του συνόλου και η βελτίωση όλου του Άρη, θέλω να πιστεύω πως, θα φαίνεται αγώνα τον αγώνα.
Και το ελάχιστο θέλει κόπο
Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, λογικά, έχουμε ξεκινήσει με τον πιτσιρικά για τον κάμπο. Έχουν καβαντζωθεί εισιτήρια και θέλαμε να κάνουμε, έστω και οι δυο.μας, μια τέτοια διαδρομή. Νομίζω πως, είναι όμορφο να μεγαλώνεις με το παιδί σου, παρέα, σε τέτοιες οπαδικές καταστάσεις και να επιδιώκεις τέτοιες εμπειρίες. Να βλέπει πχ το πώς προσπαθούν να συνεννοηθούν αντίπαλοι οπαδοί, ούτως ώστε να συνυπάρξουν στο ίδιο γήπεδο, υποστηρίζοντας ο καθένας την ομάδα του. Πράγμα που θα ήταν αυτονόητο σε οποιοδήποτε κράτος σέβεται το “προϊόν” του και φυσικά την ουσία ύπαρξής του. Τον κόσμο.
Από εκεί και πέρα, η ομάδα ορισμός του “καλύτερο και χειρότερο”, ο ποδοσφαιρικός Άρης δηλαδή, μπαίνει στο AEL FC Arena με πίεση. Πίεση, εποικοδομητική όμως, σοφό θα ήταν να υπάρχει από την έναρξη των καλοκαιρινών υποχρεώσεων. Αυτό δεν συνέβη. Ούτε στο Φθινόπωρο και τον Χειμώνα έγινε το πάθημα μάθημα. Δεν εκτονώθηκε η κατάσταση με πράξεις, παρά σε υποσχέσεις και λόγια εφησυχασμού.
Διάβασα, ως προϊόν ρεπορτάζ, την επικοινωνία προέδρου με προπονητή και την δυσαρέσκεια (sic!) του πρώτου με αφορμή, λέει, την χρησιμοποίηση του Ρόουζ στο Ο.Α.Κ.Α. , ύστερα από τα δύο πέναλτι, την ήττα και τον αποκλεισμό. Το ότι εδώ και 2 μήνες έχει επικοινωνήσει η Π.Α.Ε. και οι συνεργάτες της (με… διαρροές!) την έγκαιρη και ποιοτική ενίσχυση στον μήνα που διανύουμε και το ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη, καθώς πήγες να παίξεις κόντρα στον Παναθηναϊκό χωρίς αριστερό μπακ, στόπερ και αριστερό εξτρέμ (Ο.Κ. έπαιξε 5′ ο Μπουσαΐντ στο φινάλε!) πρέπει να εγείρει δυσαρέσκεια από μεριά μας ή θα έχουμε τίποτα μουτράκια και παράπονα;
Ας μην το συνεχίσω. Ο πραγματικά μεγάλος διδάσκεται από τα λάθη του και αντιδρά. Ο Άρης έχει μείνει 10 πόντους πίσω απ’ την 4η θέση και τον Λεβαδειακό. Ενδιάμεσα υπάρχουν άλλες 2 ομάδες. Σήμερα, κόντρα στην Α.Ε.Λ. και την επόμενη εβδομάδα με την ομάδα του Κομπότη εντός έδρας, παρουσιάζεται άλλη μια ευκαιρία, στα δικά μου μάτια. Η “δεν τα παρατάω ποτέ και αγωνίζομαι για την νίκη” φιλοσοφία πρέπει να ισχύει ακόμα και αν δεν διακυβεύεται τίποτα απολύτως. Ένα παραπάνω όταν διεκδικείς στόχους κι ας είναι οι ελάχιστοι. Μόνο όταν θα καταφέρνεις (ή θα μάχεσαι για) το ελάχιστο θα μπορείς να διεκδικείς το μέγιστο.
Δικαίωμα στην άποψη, ρέστα και έμπνευση
Μιλώντας σε αγωνιστικό επίπεδο, παρά την ήττα στην Αθήνα, η ομάδα δείχνει να έχει μεγαλύτερη συνοχή και καλύτερη απόδοση σε σχέση με έναν ή δύο μήνες πριν. Λένε πως, παίζουμε απέναντι στην δεύτερη χειρότερη άμυνα του πρωταθλήματος, αλλά εμείς έχουμε την δεύτερη χειρότερη επίθεση! Να, άλλος ένας παράγοντας που βαλτώσαμε και δεν ξεκολλάμε με τίποτα, φέτος.
Αν είχα δικαίωμα στην διαμόρφωση της 11δας αυτή θα είχε τον Φατιγκά στα δεξιά και τον Τεχέρο στον πάγκο. Ακόμα και ως αριστερός μπακ, δείχνει να είναι πολύ καλύτερος ο πρώτος. Απέναντι, θα είχα τον Φρίντεκ. Στα στόπερ θα έβαζα τον Άλβαρο με τον Φαμπιάνο, την ώρα που θα “έτρεχα” την περίπτωση ενίσχυσης στην θέση. Μπροστά από Ράτσιτς και Γαλανόπουλο, που θα ξεκινούσα στα κεντρικά χαφ, θα έπαιζα με δεκάρι, ιδανικά τον Μιζεχούι, αλλά η επιλογή Γένσεν είναι πιο λογική, καθώς ο Ολλανδός έρχεται από λίγες προπονήσεις. Ο Μόντσου, για εμένα, χρειάζεται ανάσες και καθαρό μυαλό. Είναι μεγάλη η παικτική του αξία ώστε να μπαίνουμε σε λογικές μηδενισμού, γιατί “έχασε αυτό που έχασε”, αλλά δεν διανύει και την καλύτερη περίοδο, επίσης. Με κανονικό “10”, πάντως, η ομάδα ίσως παράξει παραπάνω κινδύνους. Αυτούς τους δημιουργεί, σίγουρα, ο Ντουντού. Θα του έδινα θέση βασικού, στα αριστερά. Παράλληλα, θα περίμενα κάποια στιγμή τον Πέρεθ να δώσει και ουσία, δηλαδή σουτ, δηλαδή γκολ. Είναι απαραίτητο να εμφανιστεί ο καλός Ισπανός στην αντεπίθεση που ζητάμε και που απαιτείται να κάνει η ομάδα μας.
Σε έναν Άρη που βρέθηκε σε πολλές καταστάσεις δίνης, απ’ το καλοκαίρι έως σήμερα, συνεχίζει να δίνεται η ευκαιρία ώστε να διεκδικήσει πράγματα. Απομένουν 10 αγωνιστικές. Τώρα, παίζονται τα ρέστα!
Η πρώτη από αυτές θα είναι το απόγευμα στον κάμπο, απέναντι σε μια ομάδα κακή μεν, στριμωγμένη δε. Η υπομονή, το καθαρό μυαλό και η αποτελεσματικότητα θα παίξουν μεγάλο ρόλο. Το ίδιο και η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα.
Για τα δύο τελευταία στοιχεία, αν θέλουν να εμπνευστούν, αρκεί οι παίχτες μας να σηκώσουν το κεφάλι και να κοιτάξουν το κιτρινόμαυρο πέταλο, μόλις μπούνε στο χορτάρι. Ακόμα και σε συνθήκες πολικού ψύχους, η πίστη, η στήριξη στην φανέλα και η φλόγα δεν σβήνει.
Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2026
“ο Χιούι”
