“Ένα βράδυ πηγαίνω σε ένα μπαρ με μια πανέμορφη γυναίκα. Μιλάμε για ώρα, της λέω για τη ζωή μου, προσπαθώ να τη γνωρίσω καλύτερα. Της προσφέρω και ένα ποτό. Σε κάποιο σημείο έρχεται ένας γοητευτικός άντρας και κάθεται μαζί μας.
Μιλάνε για πέντε λεπτά. Αυτή ζητάει συγγνώμη, σηκώνεται μαζί του και εξαφανίζονται στην τουαλέτα.
Εκείνο το βράδυ κατάλαβα ένα πράγμα: Μπορείς να έχεις την κατοχή της μπάλας όσο θέλεις, αλλά αν δεν σκοράρεις, χάνεις το παιχνίδι”.
Jorge Sampaoli.
Πηγή: sotto la curva
———————————
Την περασμένη Κυριακή, η παραπάνω ιστορία του απίστευτου Αργεντίνου κόουτς ήρθε και κούμπωσε, με μικρές παραλλαγές, σε ένα ακόμα γήπεδο που καταφέραμε να φύγουμε έχοντας σώας τα φρένα μας, παρακολουθώντας την ομάδα μας, τον Άρη. Ο χώρος που ο νεαρός, γοητευτικός, άντρας άρπαξε την τύπισα, ήταν το γήπεδό μας, ο χρόνος λίγο πολύ προφητικά αναμενόμενος και οι θεατές στο ίδιο έργο όλοι εμείς. Που οι αντοχές μας δοκιμάστηκαν και συνεχίζουν να δοκιμάζονται.
Η όμορφη νίκη και η πόρτα
Πρέπει να κόντευε να δείξει 6 το απόγευμα το ρολόι, το απόγευμα της Κυριακής, προχτές στο Χαριλάου, στο Κλεάνθης Βικελίδης. Ο Άρης την γυρόφερνε την πανέμορφη γυναίκα, περί ” Νίκη” ο λόγος. Αυτό ήταν το όνομά της. Μια νίκη που, εδώ και κάνα τρίμηνο, σχεδόν, αγνοείται. Σίγουρα, δεν φταίει για όλα τα δεινά του κιτρινόμαυρου κόσμου ο Μανόλο Χιμένεθ. Τολμώ να πως πως, ούτε καν ο Ουζουνίδης.
Τα πράγματα είναι απλά. Η διαχρονική φιλοσοφία και λειτουργία της Π.Α.Ε. με επικεφαλής τον Θόδωρο Καρυπίδη είναι η αιτία. Οι αποφάσεις των στελεχών, τεχνικών διευθυντών, προπονητών, παιχτών είναι οι αφορμές. Όλα, μέρη του ίδιου προβλήματος. Σαν κομμάτι του κόσμου κι εγώ, έχω την ευθύνη που μου αναλογεί.
Φτάσαμε στα τέλη Ιανουαρίου του 2026. Γύρω στο ενάμιση λεπτό πριν από την λήξη του αγώνα, στην έδρα μας κόντρα στον Λεβαδειακό, έχουμε πλάγιο στην γραμμή μπροστά στον πάγκο μας. Στο σύντομο στόρι του ματς, έως εκείνη την στιγμή, έχει συμβεί να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία των φιλοξενούμενων στα στημένα και να περιηγηθούμε, αλλά να ισοφαριστούμε σαν να πρωταγωνιστούμε σε ηλεκτρονικό ποδοσφαιράκι, παλιού μπιλιαρδάδικου, μέσα σε δευτερόλεπτα με την σέντρα της επανάληψης. Η προσπάθεια συνεχίστηκε, η ομάδα συνήλθε, η γκολάρα του Ράτσιτς ήρθε σαν επιβράβευση, ακολούθησαν φάσεις να “τελειώσει” το ματς υπέρ μας. Ευσεβείς πόθοι!
Ο Φαντιγκά είναι στους σταθερά καλύτερους αυτού που προσπαθεί να παρουσιάσει ως ομάδα ο Ανδαλουσιανός κόουτς, εδώ και καιρό. Μάλιστα, επειδή λέει πως, δεν υπολογίζει στον έναν διαθέσιμο αριστερό μπακ, τον Φρίντεκ, έχει καθιερώσει αριστερά τον έναν εκ των δεξιών. Όλο αυτό, την ώρα που ο Τεχέρο παίζει συνεχώς με τα νεύρα μας, καλύπτει τα οφσάιντ, βάζει τα χεράκια του, αργεί μόνιμα σε σκέψη και απόφαση, απ’ την απέναντι πλευρά.
Αν, όπως λένε κάμποσοι insiders και opinion makers, δεν χρειάζεται προπονητής, πάγκος και σταφ για να πάρει την εντολή ο πλαϊνός μπακ να εκτελέσει το αράουτ μακριά, στην γραμμή, τότε καλύτερα να αφαιρέσουμε από τον πάγκο όλους αυτούς. Τόσο στο Χαριλάου, όσο και στο Παλέ, εντός αλλά και εκτός έδρας, όπου παίζει ο Άρης. Να αποφασίζουν οι παίχτες, να κατηγορούνται μετά πως “επειδή αμοίβονται με υψηλά συμβόλαια” πρέπει να ξέρουν. Να ακυρώσουμε, δηλαδή, τον κομβικό ρόλο παραγόντων του αγώνα που (θα έπρεπε να) είναι επιδραστικοί και σημαντικοί, στην λεπτομέρεια. Αυτού πού θα κάνει την αντίστοιχη ανακατωσούρα, όπως σωστά έπραξε ο Αθανασιάδης λίγο πριν και κάπου εκεί να ξεθολώσει το μυαλό του παίχτη μας, δίνοντας σαφή οδηγία. Αράουτ στην γραμμή και μακριά.
Η αλληλουχία των γεγονότων απάντησε στον φίλο Άκη, έναν μάστερ της Αρειανής αυτοκριτικής με αιχμηρό χιούμορ, που με ρωτάει συχνά για τον τρόπο που θα βρει η ομάδα για να μας ασπρίσει καμιά τρίχα παραπάνω! Εκ των σταθερών και πολύ καλών ο Χόγκλα, πλησιάζει να πάρει την μπάλα. Ακολουθεί μια σειρά αποφάσεων των μαμουνιών της Βοιωτικής ομάδας και μη αποφάσεων των δικών μας, που καταλήγει η μπάλα στα δίχτυα μας.
Ο γοητευτικός άντρας της ιστορίας του Σαμπάολι φορούσε άσπρα και πράσινα. Ένα σύνολο δομημένο από τον Νίκο Παπαδόπουλο, υπό την ηγεσία του (άκρως αντιπαθητικού σε μένα, και πιστεύω όχι μόνο) Κομπότη. Παρόλα αυτά, ο νεαρός πήρε την κοπέλα απ’ το χέρι, την πήγε εκεί που ήθελε, έκλεισε στα μούτρα μας την πόρτα και έμεινε ο Μανόλο ακίνητος, ο Γκουγκουλιάς να δείχνει το χέρι που “πήρε την μπάλα”, ο μικρός μου παγωμένος, ο συνήθως ψύχραιμος αδερφός να κρύβει το πρόσωπο στο κιτρινόμαυρο φουλάρι κι εγώ να εκρήγνυμαι κατά δικαίων και αδίκων. Κυρίως κατά του προπονητή μας.
Βρες νέο τρόπο να χάσεις. Μπορείς…
Σε έναν αγώνα, πριν από 12-13 χρόνια στο γήπεδο του Λεβαδειακού, κόντεψε να μου στραβώσει το στόμα. Οριακό εγκεφαλικό, με το σκορ να είναι 1-3 στο 81′ και 14 λεπτά μετά το “ταμπλό” να δείχνει 4-3! Έχω το χούι να μην ξεχνώ, οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Άρη. Έναν Σύλλογο που λατρεύω και ακολουθώ από παιδάκι, αλλά που έχει φροντίσει να αρρωστήσει τα κύτταρά του, εδώ και δεκαετίες. Αν απαριθμήσουμε αντίστοιχες ποδοσφαιρικές τραγωδίες δεν θα φτάσει ο χώρος. Στον αντίποδα, οι στιγμές υπέρ μας, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ακριβώς το ανάποδο συμβαίνει στο μπασκετικό τμήμα και όλο αυτό κάτι δείχνει.
Η συνήθεια όλης της, ποδοσφαιρικής κυρίως, οικογένειάς μας είναι να χρησιμοποιεί τα χέρια για να βγάζει τα μάτια της τα ίδια. Αυτό συμβαίνει με διάφορους τρόπους, σε διάφορους χρόνους. Εντός γηπέδων και εκτός αυτών. Όσοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις των ημερών και έχουμε φάει με το κουτάλι τα χρόνια μας πέριξ του Συλλόγου, το καταλαβαίνουμε.
Αρνούμαστε, δίκην ρομαντισμού, άδολης και ρομαντικής αγάπης, να δούμε αλήθειες. Κάποιοι από εμάς. Την ελπίδα, να αρχίσει να λειτουργεί η ομάδα ποδοσφαιρικά, με σεβασμό στο άθλημα που αγαπάμε και που η ίδια συμμετέχει, δηλαδή, την βλέπουμε συχνά τα καταρρέει. Μαζί της, με αφορμή την φετινή πορεία της ομάδας της Βοιωτίας, καταρρέουν και τα αφηγήματα πως “μέχρι εκεί είναι το ταβάνι του Καρυπίδη”. Το σύνολο της Λιβαδειάς, που πλέον είναι σταθερά 13 πόντους μπροστά μας, εντός τετράδας και στα ημιτελικά του κυπέλλου, με επίθεση 48 γκολ, δύο εκ των οποίων εναντίον μας στην έδρα μας, χωρίς μεγάλο κόπο αλλά με περίσσεια κιτρινόμαυρη ανοησία, αποδεικνύει τι δεν κάνουμε σωστά. Αποδεικνύει πως τα μπάτζετ είναι βασικός αλλά όχι μόνος παράγοντας.
Λίγα χρόνια πίσω, όταν λειτουργούσαμε παρόμοια προς την σωστή κατεύθυνση, βέβαια, για κάποιους δεν ήταν επιτυχία η 3η θέση. Έπρεπε να πριονιστεί ο Μάντζιος, καθώς είχε “ταβανιάσει” και αυτός. Ε, αυτές τις γραφικές φωνές επέλεξε να ακούσει και να ακολουθήσει ο επικεφαλής. Μεγαλομανία, βιασύνη, έπαρση, εγωισμός. Διάλεξε την αποδόμηση ενός συνόλου και μία και δύο φορές. Γιατί έπρεπε να επικρατήσει το “εγώ μπορώ”. Τώρα, ίσως κατανοεί πως το πραγματικό ποδόσφαιρο δεν είναι play station, να αγοράζεις παίχτες, να τους πετάς στο χορτάρι και αυτό να το λες ομάδα.
Όλοι φταίνε και όλοι δεν φταίνε. Όπως λέει και ο ποιητής φταίει το κακό το ριζικό μας, ίσως, για μερικούς. Δεν είναι έτσι, ακριβώς. Όπως δεν είναι και πολύ εντάξει το ξέσπασμά μου εναντίον του πάγκου, αλλά ίσως και να είναι! Σε αγωνιστικό επίπεδο, ο Χιμένεθ έχει δώσει ελάχιστα πράγματα, αυτούς τους μήνες στα μέρη μας. Σε στιγμές ακραίας δυσκολίας συσπείρωσε, απέδρασε με νίκες, όπως σε Κηφισιά ή σε Τρίπολη. Μετά, όμως, παραγκώνισε παίχτες που τον στήριξαν, επανέφερε άλλους, μετά τους έθεσε ξανά εκτός. Αψυχολόγητες αποφάσεις. Παντελής έλλειψη σταθερότητας. Μοτίβο δικαιολογίας οι απουσίες.
Σε προσωπικό επίπεδο, είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των Γιαννιώτα, Μιζεχούι, Φρίντεκ και Δώνη. Ναι, παρουσίασε μια καλή ομάδα με σωστό ποδόσφαιρο την Κυριακή. Το πιστώνεται. Παίχτες, με τα σωστά και τα λάθη τους, που είχαν συγκέντρωση και τρόπο για να φτάσουν στο αποτέλεσμα. Παραφωνίες οι Τεχέρο και Σούντμπεργκ, ίσως και ο Φαμπιάνο, αλλά συμβαίνει και είναι λογικό, σε έναν Άρη που Γενάρη μήνα δεν έχει σταθερές. Ούτε ολοκληρωμένες αποδεσμεύσεις και μεταγραφές.
Ίσως να ήμουν επιεικής και λιγότερο εκνευρισμένος αν δεν έβλεπα παίχτες συγκεκριμένους, που δεν θέλω να ονοματίσω, αλλά δεν είναι για τον Άρη. Κάποιος μπαίνει αλλαγή, προχτές, κάποιος ξεκινάει βασικός πριν από 10 μέρες. Ο νοών νοείτω. Σίγουρα, αν δεν προέκυπτε το νέο απίθανο, άλλη μια ιστορία που προστίθεται στο κεφάλαιο “χάσε αγώνες ή βαθμούς όπως μπορείς”, θα ήταν άλλη η κριτική, αλλά συνέβη. Ξανά. Και αυτό, ο προπονητής και οι συνεργάτες του το χρεώνονται, πρωτίστως.
Αόρατος Νόρμαν, Άλτερ και Deja vu
Προλάβαμε να δούμε αντιπάλους να σκοράρουν σε λιγότερο από μισό λεπτό, με την έναρξη της επανάληψης. Ο χαφ διένυσε 30 μέτρα, περνώντας απ’ τους παίχτες μας ανάμεσα και φαίνονταν στα μάτια μου σαν τον Νόρμαν, τον αόρατο εραστή της Εμμανουέλας, στις light τσόντες του παλιού Άλτερ. Τον καταλάβαινες μόνο όταν κουνιόταν τα ρούχα!
Την ώρα που ξεχύνονταν τα άλογα της Βοιωτίας στην αντεπίθεση, μετά το αστείο λάθος στο 92′, εμφανίστηκε και δεύτερος τέτοιος. Κάθε κόντρα και μικρή αντίσταση, φυσικά, πήγε υπέρ του. Στον γυρισμό, κάπου στον περιφερειακό και αφού κάπνιζε το κεφάλι μου ακόμα, ήρθε το “ντεζαβού”, που λένε και οι Γάλλοι! Η ελληνική μετάφραση, η λέξη η βγαλμένη απ’ την ψυχολογία, είναι “προμνησία”. Η αίσθηση πως κάπου, κάπως, έχεις βιώσει ξανά το γεγονός.
Οδηγώντας και περνώντας το τούνελ, ήρθε μια λάμψη, σαν στιγμιαία φώτιση, μπροστά μου. Πόσο σημαδιακά και επαναλαμβανόμενα τα τούνελ της κιτρινόμαυρης ζωής μας, ρε γ@#€το;
Ιούλιος μήνας, Αζερμπαϊτζάν. Έχουμε προηγηθεί στο 66′, αλλά προλάβαμε να ισοφαριστούμε 9′ μετά. Είχαν περάσει άλλα 3′ όταν ο Γιακούμπ Μπράμπετς βρέθηκε να σουλατσάρει αριστερά, στο όριο του πλαγίου άουτ, στον χώρο της μεσαίας γραμμής, λίγο πιο μπροστά απ’ το σημείο του νέου ποδοσφαιρικού εγκλήματος κατά του εαυτού μας, την Κυριακή που πέρασε. Το τότε φτηνό λάθος εκμεταλλεύτηκε ένα εξτρέμ που έφυγε, αέρας, στην αντεπίθεση. Σέντρα, μηδενική αντίσταση, σβάρνα όλοι και όλα, γκολ. Έδειξα γερά νεύρα για να βρω την δύναμη να δω, ξανά, την φάση 6 μήνες μετά. Παίζει να μην την είδα σε επανάληψη ούτε τότε.
Απίθανες ομοιότητες, σημείου στο γήπεδο, ανοησίας, ασυνεννοησίας, έλλειψης ηγεσίας και εντολών, απουσίας προσωπικοτήτων και ενεργειών, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Επανάληψη. Ντεζαβού. Προμνησία…
Είχε προλάβει, ο άρτι προσληφθής τεχνικός διευθυντής να μας ανακοινώσει πως “δεν θα θυσιαστεί το πλάνο, μπροστά στην Ευρώπη”. Δυστυχώς, φαίνεται πως θυσιάστηκε ολόκληρη η σαιζόν. Ίσως και η επόμενη, κανείς δεν ξέρει. Μπορεί και να χρειαστεί να αναλάβει και καμιά ευθύνη παραπάνω, εν καιρώ. Δύσκολο να ξέρει κανένας. Εγώ ξέρω πως δεν θα αφήσω την ομάδα. Απροστάτευτη. Ειδικά τώρα.
ΥΓ Θεωρώ πως έρχεται η ώρα για ακόμα μια προσωπική μεταμόρφωση, ενώ επίκαιρο είναι το ερώτημα για το “τι είναι” και “πώς προκύπτει” η ενότητα, το καθαρό μυαλό και η ησυχία, μέσα στο τούνελ του μυαλού μου.
Επίκαιρη είναι και η απάντηση:
“Μόνο Άρης. Πάνω απ’ όλα ο Άρης…”
(Βαγγέλης Συρόπουλος “τάπας”)
Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2026
“ο Χιούι”
