Πρέπει να ήταν Κυριακή της Αποκριάς, στα μέσα των 80’s, όταν παρακολουθούσα κι εγώ, μαζί με τους δικούς μου σε ένα σαλόνι της Θεσσαλονίκης της εποχής, τα κλασικά σόου, τα τηλεοπτικά αφιερώματα εκείνου του καιρού.
Στο “Καλλιτεχνικό καφενείο”, όπως λέγονταν οι εκπομπή, μάθαινα πράγματα για την Πάτρα. Το γνωστό για τους μεγάλους καρναβάλι της, αλλά και τα “παιδιά” της, ένα μουσικό σχήμα που από τότε γουστάρω, αναζητώ τραγούδια τους και ακούω και ας πέρασαν πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
Μέχρι εκείνη την ημέρα, αν και παιδάκι, είχα ακούσει επίσης και την Παναχαϊκή, μαζί με τον Απόλλωνα Πατρών, στο μπάσκετ…
Έκτοτε, “οι μελανόλευκοι” όπως τους έλεγε ο τοπικός σπίκερ, για το κρατικό ραδιόφωνο, Γεωργίου κατρακύλησαν και στην θέση του αναδύθηκε ο Προμηθέας που, ενίοτε, αντί να του τρώνε τα μυθικά όντα, προσπαθεί να φάει τα δικά μας συκώτια, με την παραδοσιακή εύνοιά του στα μεταξύ μας.
Αφιερωμένο εξαιρετικά
Χτες το απόγευμα, στο “κλειστό Τόφαλος”, αν το λέω σωστά, έγιναν συγκλονιστικά πράγματα, σε διαιτητικό επίπεδο, στον αγώνα της ομάδας μας κόντρα στους Πατρινούς. Σφυρίγματα και αποφάσεις που, εκτός του ότι ανατίναξαν το ήρεμο ως τότε μυαλό μου, με αποτέλεσμα να τα ακούω απ’ την γυναίκα γιατί έβριζα, λέει, μπροστά στο παιδί, με γύρισαν σε μνήμες νοσταλγικές! Καλλιτέχνες του είδους, η κυρία και οι κύριοι, οι απαραίτητοι κλόουν, αλλά και συμπεριφορά ιδιοκτητών καφενείου και θλιβερής διακωμώδησης του αθλήματος από όσους τους επέλεξαν.
Για να μην δώσω όλο το κομμάτι της πίτας στην πρωταγωνίστρια των “έργων”, δηλαδή στην Τσαρούχα, να πω πως είχε δίπλα της, σε ρόλο παρεμβατικών κομπάρσων τους πονηρούς Σκανδαλάκη και Αγγελή, πιθανότατα ταλαντούχους και σίγουρα ανερχόμενους, αν και τον βασικό ρόλο ανέλαβε, άλλη μια φορά η κυρία!
Την ώρα που η παραπάνω τριάδα έκανε μνημειώδη όργια εντός παρκέ, με χαρακτηριστικότερα τις… 46 βολές (!!!), τις τρεις αποβολές παιχτών μας με 5 φάουλ και άλλες τόσες τεχνικές ποινές, ανυπόστατες φήμες λένε πως, κάπου, σε ένα καφενείο της χώρας, οι: Λάρι Βορεάδης, Ταβουλαρέας και Κορομηλάς, βλέποντας το παιχνίδι εκνευρίστηκαν και οριακά βγήκαν απ’ τα ρούχα τους! Η αλησμόνητη αυτή σύνθεση πρωταγωνίστησε σε μια απ’ τις μεγαλύτερες κλοπές τίτλων στην ιστορία του αθλήματος. Ο λόγος για τα όργιά τους στον τελικό (γνωστό από τότε και ως “η σφαγή”) του Λίντο!
“Τα παιδιά από την Πάτρα” έκαναν τεράστιες επιτυχίες την δεκαετία του 80 και ο τίτλος του πρώτου τους άλμπουμ λέγονταν:
“Αφιερωμένο εξαιρετικά”. Στο ιερατείο του μπασκετικού χώρου, άξιοι συνεχιστές των Βασιλακόπουλων, στον Λάρι και στην παρέα του, στην Βασούλα και στα άλλα δύο πιόνια με τα γκρι, αφιερώνεται… εξαιρετικά, η χτεσινή νίκη του Άρη, με 97-103. Τα στιγμιότυπα δεν διαφωτίζουν κανέναν. Αντιθέτως, η live παρακολούθηση του αγώνα ήταν ένα ακόμα ισχυρό τεστ αντοχής για εμάς, τους Αρειανούς. Ίσως, να ήταν και ένα δώρο συσπείρωσης, που τόσο έχει ανάγκη η κιτρινόμαυρη οικογένεια.
Αν και θα έπρεπε να είναι οι πρωταγωνιστές στην σημερινή αναφορά μου, όλοι οι παίχτες, λιγότερο ή περισσότερο επιδραστικοί στην εκτός έδρας νίκη του Αρη, όλο το προπονητικό επιτελείο και φυσικά τα παιδιά στην κερκίδα, έχουν ένα τεράστιο “μπράβο” και άπειρο σεβασμό, για τον τρόπο αντίδρασης, απόδρασης και νίκης!
Κάτι φίλοι μου, απ’ τον Ορχομενό!
Με αφορμή τα “διαιτητικά, γκρι” παιδιά, αλλά και την ξανθιά κυρία, της Πάτρας και την σύνδεση με τις μουσικές του τότε συγκροτήματος, ανέσυρα απ’ το αρχείο της μνήμης ένα αξέχαστο τραγούδι. “Ορχομενός” είναι ο τίτλος. Η απόσταση του χωριού ή κωμόπολης αυτής πες, από την Λιβαδειά, είναι λιγότερο από τα 20-30 χιλιόμετρα.
Με νωπό τον εκνευρισμό απ’ όσα ζήσαμε στον κάμπο, με όσα ακολούθησαν την εβδομάδα που πέρασε, σε επίπεδο ανακοινώσεων, του Α.Σ. και των Συνδέσμων, περί απαραίτητης ενότητας και με κερασάκι στην τούρτα τα Σαββατιάτικα καρναβάλια με τις σφυρίχτρες και το 100-0 κατά του Άρη, σήμερα το απόγευμα περιμένουμε, από την ποδοσφαιρομάνα γη της Βοιωτίας, τον Λεβαδειακό του Παπαδόπουλου και του Κομπότη, στο Χαριλάου.
Οι αγωνιστικές διάφορες και τα έως τώρα στατιστικά των δύο ομάδων, οι αντιστρόφως ανάλογες πορείες, η βαθμολογική τους συγκομιδή αλλά και τα όσα παράγουν στο χορτάρι, μας εκθέτουν. Οι αντιθέσεις στην διάρκεια απόδοσης, στην ποδοσφαιρική λογική μας, σε σχέση με τους… φίλους μας απ’ τον Ορχομενό, προκαλούν στενοχώρια. Το ποδόσφαιρο, λέγεται ότι, αποδίδει δικαιοσύνη σε βάθος χρόνου, σε σχέση με το πώς το προσεγγίζεις και αυτό αποτυπώνεται στα παραπάνω.
Οι αγώνες της ομάδας μας, έχουν μπει στο οριακό επίπεδο. Γύρω στις 6, είναι απαραίτητο να έχουμε εξασφαλίσει τους 3 βαθμούς.
Αντί επιλόγου…
“Έτρεξα να ετοιμαστώ, να πλυθώ, να ντυθώ
έδιωξα απ’ την καρδιά τον καημό…”
(λέει ο στίχος)
Φόρεσα το κασκόλ, στον λαιμό…
(προσθέτω εγώ)
Δεν ξέρω άλλη διαδρομή και επιλογή μου απ’ το να πάω στο γήπεδο, να δω, να φωνάξω συνθήματα, να στηρίξω την ομάδα, τον Άρη. Είναι έξω απ’ την οπαδική μου φιλοσοφία η αποχή, όσο και να κατανοώ και να σέβομαι, στην ηλικία που είμαι πλέον, τις επιλογές του καθένα και της καθεμιάς. Τα συνθήματά μας δεν είναι προϊόν χαβαλέ, αλλά πηγάζουν από την εμπειρία ετών.
“Πως, δεν σ’ άφησα στα δύσκολα”, λοιπόν, δεν είναι κάτι ιστορικό, παρελθοντολογικό, αλλά βαθιά ριζωμένο ως νοοτροπία. Ως κιτρινόμαυρη στάση οπαδικής ζωής.
Συμφωνώντας με το ενωτικό πνεύμα των ανακοινώσεων, την προσπάθεια συσπείρωσης παρά τις παραλείψεις και τα λάθη που έχουν προηγηθεί από κάθε πλευρά, αλλά και βάζοντας το ” πάνω απ’ όλα ο Άρης” συμφέρον, δίνουμε ραντεβού στην κερκίδα.
Από την ομάδα περιμένω να δώσει ό,τι έχει και δεν έχει, απ’ το πρώτο ως το τελικό σφύριγμα.
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2026
“ο Χιούι”
