Όντας νεότερος, τα (αρκετά) παλιότερα χρόνια με έλκυαν οι λαμπερές μεταγραφές. Οι λάμψεις των αστέρων, τα λαμπρά βιογραφικά, τα στατιστικά στο ατομικό… χαρτοφυλάκιο του κάθε αθλητή ο οποίος έρχονταν στον Άρη, στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ή και στο βόλλεϊ, ακόμα, μιλώντας για τα βασικά ομαδικά αθλήματα. Το “βαρύ όνομα”, με όσα αυτό κουβαλούσε ήταν ένας έξτρα λόγος για να τραβήξει στο γήπεδο τον πιτσιρικά.
Τώρα σε άλλη ηλικία, φυσικά, υπάρχει ηρεμία στην σκέψη. Καθαρές οι επιλογές. Τράβηγμα στην κερκίδα, όπως και να ‘χει. Στήριξη σε όσους φοράνε την φανέλα και το σήμα. Ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτούς που καταθέτουν εντός των αγωνιστικών χώρων το μέγιστο των δυνατοτήτων τους, ανεξαρτήτως συμβολαίων. Μεγάλη αδυναμία, δε, στους συνεπείς, στους εργατικούς, σε αυτούς που ήρθαν με την όρεξη για ομαδική διάκριση και μέσω αυτής και της ατομικής εξέλιξης.
Αφορμή για το “σεντόνι” της Κυριακής παίρνω απ’ τις χθεσινές, τις Σαββατιάτικες δηλώσεις του, για ένα ακόμα παιχνίδι του μπασκετικού Άρη, κορυφαίου ή εκ των κορυφαίων, έστω. Η νοοτροπία, η αποτελεσματικότητα, η αντίληψη, το “διάβασμα” των συνθηκών του κάθε αγώνα αλλά και της κουλτούρας της κερκίδας, με βάση όσα ο ίδιος διέγνωσε, με κάνει να θέλω στην ομάδα, στα τμήματα του Συλλόγου, πολλούς “Μπράις Τζόουνς”…
Λέξ…εις ψυχής.
Κουλτούρα ζωής!
Για τους προσεκτικούς παρατηρητές, για όσους πηγαίνουν στο γήπεδο και δεν ασχολούνται μόνο με τα όσα θα συμβούν στο χορτάρι, αλλά συμμετέχουν στην ιεροτελεστία, κοιτάζουν, νοηματοδοτούν ή ψάχνουν να μεταφράσουν όσα επικοινωνούνται, δεν ήταν δύσκολο να εντοπιστεί ένα απ’ τα πιο δυνατά πανιά που έχουν απλωθεί διαχρονικά στην “3”, πέρσι, τέτοιον καιρό, πάνω κάτω. Στον εντός έδρας αγώνα με τον Βόλο, σε ένα ζιγκαρισμένο Χαριλάου, το τότε αποτέλεσμα δεν μας επέτρεψε να μπούμε στην ανάλυση των όσων ανέφερε Μιλάμε για αυτό που δανείζονταν τον τίτλο ενός “άμπλουμ” του Λεξ πριν από μια δεκαετία και συμπύκνωσε, σε 6 μόλις λέξεις, μια φιλοσοφία, μια κουλτούρα κιτρινόμαυρης, οπαδικής, ζωής.
“Ταπεινοί και πεινασμένοι, με τον Άρη τρελαμένοι”, έγραφε.
Με την λήξη του χτεσινού αγώνα, στο Παλέ, ο Μπράις Τζόουνς δήλωσε πως είναι ανάγκη οι παίχτες, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου, προφανώς, να γίνουν πεινασμένοι, όπως ο κόσμος της κερκίδας. Έδωσε το κίνητρο, τον τρόπο, σαν να είχε διαβάσει εκείνη την μέρα όσα επικοινούσε ο “ποιητής του γηπέδου”.
Μουσική για τσόγλανους!
Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να φερθείς φινετσάτα. Στο παρκέ, στο χορτάρι. Τακουνάκια, αγγίγματα της μπάλας μαγικά, no look πάσες και τα ρέστα! Μιλάμε, πάντα, για την αγωνιστικότητα, την εικόνα, την αγωνιστική συμπεριφορά των παιχτών μας, που επιλέγονται για να αγωνιστούν. Το ίδιο ισχύει και για τους προπονητές, τους βοηθούς τους, τους… κατοίκους των πάγκων. Αυτούς που συνηθίζουν να αναφέρονται ως “σταφ”.
Υπάρχουν άλλες φορές, όμως, που ο ήχος που θα βγαίνει σε κάθε κίνηση, σε κάθε απόφαση και επιλογή θα προέρχεται από τις πιο ζόρικες μέρες σου. Αυτές που δημιουργούν την ανάγκη, για επιβίωση και διάκριση σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν ευνοεί. Εκεί που το πάθος και η αποφασιστικότητα είναι πρωταρχικά στοιχεία και βάζουν το ταλέντο να ακολουθεί.
Ο γνωστός, Σαλονικιός, καλλιτέχνης με τα σπουδαία νοήματα στις δουλειές του, ανάμεσα στα 13 τραγούδια του δίσκου του εκείνον τον καιρό, σε ένα μιλούσε για “απλούς ανθρώπους” και κάπου αλλού τιτλοφορούσε ένα άλλο με το “μουσική για τσόγλανους”. Ψάχνοντας για τέτοιους, στον ποδοσφαιρικό και μπασκετικό Άρη, μπορούμε να εντοπίσουμε κάμποσους, ανά τα χρόνια. Ας μην μπούμε στο τρυπάκι της ονοματολογίας του παρελθόντος. Ο ίδιος ο Αμερικανός γκαρντ δήλωσε, πάλι, πως “το παρελθόν μένει πίσω”. Αυτή είναι η φιλοσοφία του πρωταθλητή και τον ξεχωρίζει απ’ τον αθλητή. Μπαίνεις… πεινάς, το δείχνεις, προχωράς στην επόμενη, αγωνιστική, στιγμή. Και τώρα υπάρχουν αυτές οι φάτσες και οι προσωπικότητες που μπορούν να παίξουν τον αντίστοιχο ρόλο. Με τις μεσοβδόμαδες κακοτεχνίες, που χάλασαν την γενική εικονα αλλά έφεραν νίκη και την χθεσινή επανάληψη νίκης, πιο πειστικά, κάτι τέτοιο έγινε πορτοκάλι πράξη.
Το ίδιο ζητάμε και σήμερα, Κυριακή, το μεσημέρι, στο Κλεάνθης Βικελίδης. Αγώνας απέναντι στον Αστέρα της Τρίπολης, σε ώρα old school ποδοσφαιρική, στις 3! Το ποιοι θα απαρτίζουν την ποδοσφαιρική μπάντα είναι θέμα προπονητή και συνεργατών του. Άποψη έχω, αλλά μικρή σημασία έχει. Η ουσία είναι στα… τσογλανοτράγουδα που θα παιχτούν. Εκεί θα κριθεί η παρτίδα.
Κιτρινόμαυρη λόξα
Πρέπει να έρθει η νίκη. Το πρώτο και τελευταίο ζητούμενο. Αν αυτό γίνει άνετα ή εμφατικά, θα σημαίνει έξτρα ικανοποίηση. Μπορεί να έρθει με σκασίλα. Σημασία έχει να συμβεί. Όχι για όσα ειπώθηκαν και λέγονται, περί χαμένου εδάφους και αδικίας προς τον ίδιο τον εαυτό μας και τα γράφω κάθε βδομάδα, αγγίζοντας τα όρια του γραφικού. Ο Τζόουνς έδωσε το σύνθημα, ηθελημένα ή και άθελά του. Το παρελθόν ανήκει εκεί που είναι. Βλέμμα στο τώρα, στο σήμερα. Και με το σφύριγμα της λήξης, στο αμέσως επόμενο. Μόνο. Στο βήμα βήμα.
Μεσολαβεί, ξανά, διακοπή. Εκνευριστικό για όσους τρέφονται απ’ την θέα της κιτρινόμαυρης φανέλας. Για όσους έχουν την λόξα, την βουλιμία, την λιγούρα να βλέπουν τον Άρη να αγωνίζεται, αν είναι δυνατόν και δύο και τρεις φορές μέσα σε 7 μέρες. Αν γίνονταν και κάθε μέρα. Γι’ αυτό και η παρουσία του Συνδέσμου, των οπαδών, δεν σταματάει στα δύο μεγάλα τμήματα αλλά αυτά του ερασιτέχνη, γυναικείο μπάσκετ, αντρικό βόλλεϊ, πόλο ή οτιδήποτε, έχουν παρανοϊκούς, με κιτρινόμαυρα, να χοροπηδάνε δίπλα τους, στο κάτω κάτω.
Ταπεινοί, καθώς δεν τους αρέσουν τα παχιά λόγια παρά μονάχα η παρουσία, το τραγούδι, η στήριξη.
Πεινασμένοι, αφού χωρίς Άρη δεν χορταίνεται η ζωή.
Τρελαμένοι, γιατί το συναίσθημα της κιτρινόμαυρης γιορτής και της νίκης, σημαίνει παράνοια από μόνο του.
Καταλήγω από εκεί που άρχισα. Οι ομάδες, τα τμήματα, ο Σύλλογος όλος έχει ανάγκη για να στελεχωθεί από πολλούς “Μπράις Τζόουνς” σε επίπεδο σκέψης, νοοτροπίας και φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα θα έρθουν, νομοτελειακά.
ΥΓ Ξανά Αχιλλέα ΝουΠουΣίτη είχε το μενού της ειδησεογραφίας των ημερών, μαζί με Ντάνιελ Σουηδό, με πιρουέτες και γλύκισμα, ακανέ Σερρών στο τραπέζι, αυτή την φορά. Πάρα τα πίσω μπρος, τις μηνύσεις, ντεμέκ και τα γραφικά, σε πιάνει μια αηδία, όπως και να ‘χει.
ΥΓ 2 Λευτεριά στην Σαλονίκη…
Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
