Την αξία της στιγμής την καταλαβαίνεις, συνήθως, όταν είσαι παρών. Υπάρχει και η στιγμή της αξίας. Αυτό το κατανοείς όταν καλείσαι να πάρεις μικρές, καθόλου ασήμαντες όπως δείχνει το μέλλον, αποφάσεις!
“Βγάλαμε μεγάλο λούκι με την μπάλα, φέτος. Ήμασταν και είμαστε εκεί. Δεν μασάμε. Ας μας κάνουμε ένα πορτοκαλί δωράκι, όμως…”, έλεγα στον μικρό και έκλεινα από δύο ζευγάρια εισιτήρια στο Παλέ, με Καρδίτσα και Πανιώνιο, πριν από ενάμιση μήνα…
Η ανάσα του… Δράκου!
Πολλοί, φίλοι καλοί ανάμεσά τους, υποστηρίζουν την θεωρία που λέει πως οπαδάκια γίνονται από τίτλους. “Ακούω” το επιχείρημα και συμφωνώ σε ό,τι έχει να κάνει με μία μερίδα ανθρώπων, αλλά επιμένω πως “την ένεση” την τρως απ’ το σπίτι, συνήθως απ’ τον πατέρα. Αν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να βρίσκομαι πολλά χιλιόμετρα μακριά απ’ το Χαριλάου και αντίστοιχα να έχω κατασκηνώσει έξω απ’ το Παλέ, από το μακρινό 1985.
Κάπου τότε, μας είχε πιάσει απ’ το χέρι, με τον αδερφό, ο πατέρας και πλησιάζαμε στο Αλεξάνδρειο. Βρισκόμασταν στο parking, ακόμα όταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης περπατούσε προς τον προαύλιο χώρο, με έναν σάκο στον ώμο. Παίζαμε με τον Πανιώνιο και πρέπει να ήταν κάνα τρίωρο πριν το τζάμπολ, την ώρα που φτάναμε. Προφανώς κάτι είπε στον, άρτι αφιχθέντα στην ομάδα, “Δράκο” ο πατέρας μας και αυτός πλησίασε, μας χαιρέτησε, χαμογέλασε και χάιδεψε τα κεφάλια μας.
Από τότε έως χτες το απόγευμα πέρασαν 41 ολόκληρα χρόνια. Ήμουν χαμηλά, εκεί που “σβήνει” το πέταλο και “έκανε” συνήθως κερκίδα ο Πέρι (που μας πετούσε και καμιά… μπαγκέτα απ’ το νταούλι, όταν δεν φωνάζαμε) όταν ο αρχηγός ξανασήκωνε την κούπα του Τορίνο, σε ένα ματς με την Α.Ε.Κ. κάποια χρόνια μετά. Αυτονομημένοι, πλέον, είχαμε βρει τον δρόμο και τον τρόπο για να πηγαίνουμε μόνοι μας στο γήπεδο και του μπάσκετ, αλλά και του ποδοσφαίρου…
Το, ευλογημένο Σάββατο, 25 Απριλίου του 2026, καθόμουν με τον γιο μου ψηλά, στα παράθυρα στο όριο της 8 και της 9. Κάπου εκεί ήμασταν με τον παππού του, τέσσερεις δεκαετίες και κάτι, πριν. Δεν ήθελα να κουράσω το εκστασιασμένο μυαλουδάκι του με διηγήσεις και οικογενειακές, κιτρινόμαυρες, ιστορίες, αφού αυτό είχε έννοια να δει τον υπερπαίχτη Γιάννη, τον Θανάση, την κυρία Βερόνικα, τον μύθο Γκάλη, ξανά, να συντονίζεται με τα συνθήματα του πέταλου, να έρθει η στιγμή με τα χαρτάκια. Βρίσκουμε τον χρόνο να συζητάμε πολλά, ανάμεσά τους και της ομάδας μας, στο σπίτι ή σε καμιά βόλτα.
Στην πρώτη ευκαιρία θα του πω πως το τότε δικό μας χάδι ήταν η δική του ανάσα χτες. Επίσης, περί συμβολισμών μιλώντας, θα του πω πως θέλει κι άλλα κομμάτια αυτό το παζλ. Ένα από αυτά, θα ήθελα να είναι μπρούτζινο κατά προτίμηση, άγαλμα Ξανθού, Γκάνκστερ και Δράκου, αγκαλιά, έξω απ’ το Παλέ του μέλλοντος. Εκεί που πρέπει και το “5” να πάει δίπλα στο “6”, ανάμεσα στα λάβαρα της οροφής.
Ενωμένη φαμίλια, ευχή παιδιού
Με τους Θεσσαλούς βρήκαμε την τελευταία διαθέσιμη θέση parking, μόλις έστριψα από την Εγνατία. Χτες, κάνουμε την ίδια διαδρομή γύρω στις 16:20 και πριν βγούμε ξανά στην Καυτατζόγλου, έχει κενή θέση για παρκάρισμα, μόλις περάσαμε το γήπεδο. Για έναν Αρειανό που γαλουχήθηκε με “ξανθά γούρια” κάτι τέτοια σημάδια δεν είναι τυχαία γεγονότα, αλλά οιωνοί. Όχι απλής νίκης στα ματς που θα έρχονταν, αλλά αλλαγής εποχής.
“Σε αγαπάω μπαμπά. Είσαι κ#€@φαρδος”, μου είπε ενώ γελούσα. Λίγο μετά, μπαίναμε στην γιορτινή, κιτρινόμαυρη αυλή, βρίσκαμε φιλαράκια παλιά, τον Τάσο, τον Ηλία, τον Χάρη, φαμίλιες ολόκληρες, παιδιά και γονείς να λάμπουν από χαρά και προσμονή. Γιορτή από αυτές που δεν θέλουν θλιμμένους, κατά το τραγούδι, αλλά ούτε και μίζερους, γκρινιάρηδες, κακομοίρηδες που στέκονται στο “η ομάδα έχασε το DNA της και δεν κυνήγησε την νίκη στο Περιστέρι” επιχείρημα ή άλλους, συνοπαδούς διαδικτυακούς φιλόσοφους, που χαρακτηρίζουν “πανηγυρτζήδες της 5ης θέσης” τους ίδιους τους συνΑρειανούς τους, που θα ήταν παρόντες για τον αγώνα κόντρα στον Πανιώνιο. Εκεί που μια ενωμένη φαμίλια, ανθρώπων που έζησαν φτωχά, πολύ ζόρικα, απαξιωτικά από κοινωνία, βιώνοντας ρατσισμό και χλεύη, αλλά αυτή την στιγμή διαφημίζουν την χώρα στα πέρατα της οικουμένης, ήταν η επίσημη και επίτιμη καλεσμένη. Ακριβώς δίπλα τους, οικοδεσπότης, ο Ρίτσαρντ Σιάο, όλοι τους στο όριο του παρκέ, με τον μπασκετικό θεό Νικ να κάθεται απέναντι ακριβώς.
Η κιτρινόμαυρη οικογένεια έχει μεγάλη ανάγκη από όραμα, από βλέμμα στο μέλλον. Δεν μπορεί να ζει με τις ” θυμάσαι, τότε πού…” εξιστορήσεις, αλλά η σημασία των συμβόλων, τα πρόσωπα που συνδέουν εποχές και η παρουσία τους κρίνεται απαραίτητη δίπλα σε αυτούς που σχεδιάζουν το “μετά”, το αύριο.
Για αυτό το αύριο μου έλεγε το ινδιανάκι, ενώ του περιέγραφα το πώς θα πετάξουμε την κίτρινη δεσμίδα και αυτό έλεγε πως “θέλω να ζήσω εκατομμύρια τέτοιες στιγμές”. Μια ευχή ενός παιδιού, μια λαχτάρα, ένα βίωμα. Αν απέχεις της μυσταγωγίας, αν δεν μπολιάζεσαι σε τέτοιες στιγμές, άμα αρνείσαι να ονειρεύεσαι και απλά αναπολείς, είναι επιλογή σου. Σεβαστή μεν, αλλά ξένη σε εμένα νοοτροπία.
Αναγεννήθηκα. Συμμετέχω ακόμα κι ας… μου είπαν να ξεκόψω! Ο Πάνος και ο Βασίλης,.που βρεθήκαμε τυχαία και ήμασταν δίπλα δίπλα στην κερκίδα, έτσι είναι και αυτοί, ακόμα. Στηρίζω και σχεδιάζω να διπλασιάσω τα διαρκείας δοθείσης της οικονομικής ευκαιρίας, βάζοντας και του μπάσκετ δίπλα στου ποδοσφαίρου. Μένουν λίγες συνδρομές στην “μάνα του Συλλόγου”, στον Ερασιτέχνη, για πλήρη τακτοποίηση. Σημαντικές ενέργειες, συμμετοχής.
Είπαμε, η αξία της κάθε απόφασης παίζει τον ρόλο της. Τα αγωνιστικά τμήματα επανέρχονται, χρέη παύουν να μας απασχολούν, θηλιές βγήκαν απ’ τον λαιμό. Φυσικά, υπάρχουν και πισωγυρίσματα, αποτυχίες, βήματα πίσω, όμως εκείνες οι δεκαετίες όπως του 80 (πρέπει να) είναι δίδαγμα και μάθημα. Αυτή την φορά, δεν θα αφεθούν στην τύχη τους τα πράγματα. Δεν θα απαξιωθεί το ένα τμήμα, επειδή το άλλο προοδεύει. Θα συμπαρασυρθεί, θα προκύψουν οι αλλαγές. Όχι γενικά και αόριστα. Ο οργανισμός, η οικογένεια, είναι ζωντανός. Εδώ. Παρών. Κινείται.
Νέμεσις
Στο παρκέ, ο Γιάνναρος κρατούσε αγκαλιά την μικρή του και υπέγραφε συνεχώς αυτόγραφα. Από κοντά και ο Θανάσης. Η κυρία Βερόνικα, εκστασιασμένη, κατέγραφε στιγμές παράνοιας με το κινητό, ο Κώστας μέσα στις τέσσερις γραμμές κατέγραφε την δικιά του πρόοδο και τους ξεσήκωνε, όπως και όλους μας. Εδώ δεν έχει προσβολές, αλλά αγκαλιές. Και γροθιές σφιγμένες, ενωμένες.
Οι “κοντοί”, Μήτρου Λονγκ και Μπράις Τζόουνς έβαλαν 18 και 17 πόντους, ο “κάπτεν Μπόχω” έβγαλε το αγωνιστικό κάρο απ’ την λάσπη όταν πήγε να κολλήσει, ο Νουά μπήκε προς το τέλος στην εξίσωση, έγιναν σωστά και λάθη, αλλά έχουν μικρή σημασία, όμως η ομάδα κέρδισε εν τέλει, με ρελαντί εμφάνιση και έστειλε τον Πανιώνιο στα αλώνια της Α2 αν και υπάρχουν φήμες πως ίσως εκμεταλλευτεί την αδυναμία άλλης ομάδας να παίξει στην πρώτη κατηγορία και παραμείνει.
Ο Γκάνκστερ τιμούσε τον Φάνη που στέκονταν δίπλα του, την ίδια ώρα, σε δηλώσεις του. Τις είδα αργά το βράδυ, φορώντας μπλουζάκι με το παρατσούκλι του Νίκου Γκάλη, αφού πήραμε από ένα, στην μπουτίκ. Έπρεπε να έχει πάρει την σωστή απόφαση, κάποτε, ο “μπέμπης της πλατείας” και να έχει ανηφορίσει, αυτά όμως είναι παρελθόν. Έχει ειδικό βάρος ο αντίπαλος, άσχετα αν μερίδα των οπαδών του προέβει σε ύβρη εδώ και λίγα χρόνια. Η Νέμεσις έρχεται κάτι τέτοια απογεύματα και πιστεύω πως ίσως αποφασίσουν να ταπεινωθούν. Έχει μεγάλη σημασία μια τέτοια στάση ζωής.
Pasillo!!
Βιώνουμε μιας μορφής ταπείνωση, μία Θεία Δίκη, στο ποδόσφαιρο, εξάλλου. Το παιχνίδι της μοίρας είναι τέτοιο που την επόμενη εβδομάδα μας στέλνει στο Ηράκλειο, σε ματς αδιάφορο, πια, απέναντι στον θριαμβευτή και κυπελλούχο Ο.Φ.Η. Ο Π.Α.Ο.Κ. έπαθε αγωνιστικό χουνέρι από τα λίγα στο 2-3 του Βόλου, που κρίθηκε στην παράταση. Οι Κρητικοί είναι μεγάλοι νικητές, σηκώνουν κούπα 39 χρόνια μετά, διασφάλίζουν συμμετοχή τουλάχιστον σε ομίλους Κόνφερενς, παίζοντας και για αυτούς για το Europa πρώτα.
Σκληρές πραγματικότητες για όποιον Αρειανό θέλει να δει τα γεγονότα ως έχουν και δεν στέκεται στο “να την πει” σε κάναν γνωστό ή φίλο. Μέρες υγιούς προβληματισμού. Εγώ, αν ήμουν διοίκηση θα έβαζα τους παίχτες μας να κάνουν “πασίγιο” στους αντιπάλους, στο Γεντί Κουλέ, το επόμενο Σαββατοκύριακο. Η σημασία της αναγνώρισης, της αποδοχής αλλά και της ταπείνωσης, που προείπαμε. Πολλά ακούγονταν και γράφονταν, ακούγονται και γράφονται, για την επόμενη, ποδοσφαιρική μας, ημέρα. Τα δεδομένα, όμως ,έχουν ως εξής:
– Εκεί που τα ρεπορτάζ έγραφαν για άφιξη ως μεταγραφή του Φούντα, για παράδειγμα, καλό θα ήταν να δούμε μήπως χτυπήσουν οι Κρητικοί την πόρτα μας, ώστε να αγοράσουν κάποιον παίχτη από εδώ. Ποιος βρίσκεται στην θέση δημιουργίας υπεραξίας μονάδων και συνόλου, από τους δυο μας, σήμερα που μιλάμε;
– Ο Κόντης κάνει το 2/2 σε τελικούς, μετά από το μεταξύ μας ματς, στο ίδιο γήπεδο. Αν κάποιος αποφάσιζε να τον φέρει πριν κάποιο καιρό στην ομάδα το τι θα γράφονταν και θα λέγονταν από μερίδα κόσμου ή δημοσιογράφους μας δεν περιγράφεται. Άλλο ένα τέτοιο παράδειγμα προπονητή είναι ο Λέτο.
Τι θα λέγανε οι ίδιοι αν είχαν αποκτηθεί, στον χρόνο που έπρεπε, Καραχάλιος ή Σεγκέλια; Τι θα γράφονταν αν ο Άρης “έβλεπε” στο σωστό timing τον Τετέη, όταν ήρθε ως αντίπαλος με Παναιτωλικό ή με την Athens Kallithea;
Γνωρίζουμε το άθλημα, μελετάμε, ξέρουμε να αναπτύσσουμε επιχειρήματα, να προτείνουμε ιδέες και πρόσωπα ή βγάζουμε απαξίωση και υπεροψία, όντας άσχετοι, κάνοντας κακό στην ομάδα μας, στο φινάλε;
– Δύο τίτλους φτάνει ο Ο.Φ.Η., όσους έχει η Α.Ε.Λ. και ο Πανιώνιος, από το 1979 έως σήμερα. Καλή η χαρά σε κάθε αποτυχία των ασπρόμαυρων “γειτόνων” και συμφωνώ, οπαδικά μιλώντας, πως “κάθε ήττα τους είναι γιορτή για τον αθλητισμό”. Κι άλλη επαρχιακή ομάδα τους παίρνει κύπελλο. Εμείς, όμως, πώς σκεφτόμαστε και πώς λειτουργούμε; Μετρό προόδου μας είναι η αποτυχία του “εχθρού” ή η δουλειά, η σωστή προσέγγιση, η γνώση, η δικιά μας βελτίωση και εξέλιξη;
– Αντέχεις να δικαιώνεις τους “ο Άρης μικραίνει και ο Ο.Φ.Η. μεγαλώνει” δημοσιογραφάκους; Δεν σε ενοχλεί; Δεν θίγεσαι, με σένα τον ίδιο ως κομμάτι του Συλλόγου;
– Τα μέχρι προσφάτως δεδομένα (που ποτέ δεν ήταν τέτοια στον ποδοσφαιρικό Άρη, είναι άλλη μια αλήθεια) και το πάτωμα της εξόδου σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις χάθηκαν. Σε προσπέρασαν οι από κάτω. Αν επιλέξεις να το δεις μίζερα, κομπλεξικά και μοιρολατρικά, τα 33 χρόνια, από το 1970 ως το 2003 που απουσίαζαν οι παρουσίες σε τελικούς (με 2 μόνο σε ημιτελικούς!) είναι η απάντηση.
Αν, πάλι, θελήσεις να κοιτάξεις κατάματα τις ευθύνες αλλά και να βρεις τις λύσεις, η φετινή αποτυχία μπορεί να αποτελέσει και ευκαιρία. Είπαμε, δεν είπαμε; Στο πού και πότε θα δώσεις αξία και οι αποφάσεις αυτής της στιγμής, αλλάζουν τις ζωές, τις μοίρες και τις ιστορίες. Όλα τα παραπάνω περνάνε μέσα από συγκεκριμένο διάδρομο, που οφείλεις να είσαι έτοιμος, είτε να περπατήσεις είτε να σταθείς σε αυτόν. Μέχρι να κάνεις το πρώτο, ξεκίνα από το δεύτερο, αν έχεις άντερα. Στα ισπανικά, ο διάδρομος γράφεται pasillo…
Κυριακή, 26 Απριλίου 2026
Κίτρινο Βέλος
