Μου αρέσει να με εκθέτουν παίχτες του Άρη. Να γράφω την άποψη πως “προσωπικά, δεν θα τους κρατούσα στην ομάδα, σε ένα πλάνο αναβάθμισης” και να γίνομαι ρόμπα, λίγες μέρες μετά. Δύο τέτοιοι, ήταν χτες στο Παλέ ο Μήτρου Λονγκ και ο Χάρελ….
τρΕλάιζα
Το τηλέφωνό μου χτύπησε γύρω στις 5 παρά κάτι, το απόγευμα του Σαββάτου.
“Μπαμπά, νικάμε 45-39 στο ημίχρονο. Ο ” ψυχοπαθής” κάνει μεγάλο παιχνίδι. Ο Τζόουνς δεν παίζει καλά, είναι σε κακή μέρα. Πού είσαι; Θα έρθεις;;”
Έκλεινα τον υπολογιστή, συμμάζεμα λίγων εγγράφων ακόμα και…
“Είμαι, ήδη, στον δρόμο. Κράτα το σκορ, μικρέ…”
Βλέπαμε το δεύτερο ημίχρονο παρέα με το ινδιανάκι. Η ομάδα, παίζοντας ξανά ως τέτοια, έβρισκε λύσεις, απόντος του Κώστα Αντετοκούμπο, που χρειάστηκε να προστατευτεί, λόγω ενοχλήσεων. Σε μια, ακόμα, επιτομή της ομαδικής δουλειάς, ο κόουτς Μίλισιτς που, ειρήσθω εν παρόδω όπως θα έλεγε και ο Βασίλης Σκουντής, επίσης αμφισβητείται για τις ικανότητές του σε έναν Άρη του μέλλοντος, παρουσίασε ένα σύνολο το οποίο ήξερε τι ζητούσε και πώς θα το βρει. Σε όλο αυτό, πάντα παίζει ρόλο η ατομική διάκριση, η “μέρα” που θα βρεθεί κάποιος παίχτης και η εκμετάλλευση αυτής απ’ τον προπονητή. Ο Έλληνας περιφερειακός, ο ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο στο ίδιο ματς, αλλά και στην ίδια φάση, που έχουμε βαφτίσει “ψυχοπαθή”, με όρους μπασκετικούς, με τον γιο μου, αποτέλεσε το κλειδί για την νίκη, αυτή την φορά.
Η Α.Ε.Κ. του Ντράγκαν Σάκοτα είναι μια ακριβή και καλοδουλεμένη ομάδα. Στο διάστημα που εγώ παρακολουθούσα, τόσο ο Νάναλι όσο και ο Μπάρτλει βγήκαν εκτός ρυθμού, αν και ο δεύτερος έδειξε σπουδαία πράγματα στο πρώτο μέρος, από τα λίγα που παρακολούθησα αργότερα. Ανοίγω παρένθεση: Θα ήθελα να δω τον Αμερικανό να ανεβαίνει εκ νέου στην Θεσσαλονίκη, φορώντας την… σωστή φανέλα, την φορά αυτή, μιας και συνηθίζει τα χρώματα, έστω, στην Αθήνα. Κλείνω την παρένθεση!
Κάπου, στην τέταρτη περίοδο, το +14 εξανεμίστηκε, έγινε το 70-70 και καπάκι 70-71. Ο πιτσιρικάς έβγαλε εκνευρισμό, του συνέστησα να ενεργεί ψύχραιμα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Στην επόμενη επίθεσή μας, ο Μήτρου Λονγκ που κινούνταν σε πιο ήρεμους ρυθμούς έως τότε, σηκώθηκε για “τρεις”. Η μπάλα έκανε μια γύρα στην στεφάνη, βγήκε και μετά μπήκε!!
Εκστασιασμένος ο μπόμπιρας, δίπλα μου, έκανε πως περιγράφει και με έπιασαν τα γέλια:
“τρΕλάιζα Μήτρου Λονγκ, κυρίες και κύριοι”!!
Στην αμέσως επόμενη φάση, διείσδυση, δίποντο και μαξιλαράκι 4 πόντων. Το μομέντουμ υπέρ μας. Η εκμετάλλευση της στιγμής. Η αντίπαλος, αν και προσπάθησε να επανέλθει, παραδόθηκε. Είχε και αγώνα μεσοβδόμαδα, ξέμεινε από δυνάμεις. Έπαιξε για να σώσει την διαφορά. Το κατάφερε για λίγο, αλλά η 8η σερί νίκη μας ήταν το ζητούμενο. Ένα λιθαράκι ακόμα, στο χτίσιμο νοοτροπίας. Απαραίτητο συστατικό για την ομάδα του “αύριο”.
Συντονισμός ιδιοσυγκρασίας, συνδρομή, παρουσία και επιστροφή!
Ένα φιλί στο κεφάλι του Πουλιανίτη, για μια πίεση και κερδισμένη μπάλα από λάθος αντιπάλου, μια τάπα του “Τσάι”, ηγετικές άμυνες του “Μπόχω”, ένα τρίποντο και κάμποσα ακόμα απ’ τον Ρόνι Χάρελ. Το χαμόγελό μας είχε πολλές αιτίες. Ο Αρειανός ζει να βλέπει τους παίχτες της ομάδας του να αφήνουν στο γήπεδο κάθε ικμάδα της δύναμής τους. Σωματικής και ψυχικής. Τρελαίνεται, εκστασιάζεται, παραληρεί. Όπως ο ίδιος δεν χαμπαριάζει και χοροπηδάει και βραχνιάζει, όταν η ομάδα ανταποδίδει συμπεριφορά και συντονίζεται με την ιδιοσυγκρασία του, τότε ολοκληρώνεται ο ψυχισμός του.
Το τρίποντο, από την γωνία, του Αμερικανού αποτέλεσε το κερασάκι στην τούρτα που προσφέρθηκε στα μούτρα μου, λίγες μέρες αφού “του την είπα”! Οι αποφάσεις για την δομή του συνόλου της “επόμενης μέρας”, βέβαια, ανήκουν εκεί που πρέπει, όμως εγώ θα βγάλω το καπέλο τόσο στους δύο που προαναφέρω, στον τρΕλάιζα και στον Χάρελ, αλλά και στους ρολίστες Έλληνες, που επίσης αναγράφονται παραπάνω. Προσπαθώντας να ματσάρω την ατάκα, γύρισα και είπα:
“Είδες; Φίλησε το κεφάλι Πουλιανίτη. Τον… φίλισιτς”! Οριακά δεν με μούτζωσε το παιδί.
Κάμποση ώρα αργότερα, η είδηση την επιστροφής, μετά από μια δεκαετία, του βόλεϊ, με έκανε να γυρίσω την μνήμη 30 χρόνια πίσω, περίπου. Μίκρα, αντίπαλος η Ορεστιάδα, 19 Απριλίου του 1997 και η ομάδα που έσπασε τον πρασινοκόκκινο… δικομματισμό, το κατεστημένο. Οι Χαριτωνίδης (κόουτς), Μέλκας, Χατζηαντωνίου, Μητρούδης, Παπακοσμάς, Αλεξανδρόπουλος Γκάνεφ “το θωρηκτό” , Κωσνταντίνοφ! Ο πρωταθλητής Άρης!
Από 2-0 σετ, πλήρης ανατροπή, νίκη με 2-3 μέσα στο Κατσάνειο επί του Ηρακλή, επιστροφή στο 2026 και εκεί που ανήκεις. Αυτή την φορά, με προοπτική.
Η δικαίωση της νέας διοίκησης του Α.Σ. η αφορμή για συσπείρωση, το γυναικείο μπάσκετ, το πόλο, όλα τα κιτρινόμαυρα τμήματα που καλούν τον Αρειανό, για συνδρομή και παρουσία.
Αχ, να ‘ταν η ζωή μου, Σαββατόβραδο…
Σήμερα, Κυριακή, πλέον και γύρω στις 3 το πρωί που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι “των Βαΐων”. Πρώτα “Ωσαννά” και λίγες μέρες αργότερα “Σταύρωσον Αυτόν”. Χαρακτηριστικό πολλών οπαδών ομάδων, πολύ οικείο φυσικά και σε μας. Σάββατο του Λαζάρου, η μέρα που πέρασε. “Δεύρο έξω” ποδοσφαιρικέ Άρη” θα μπορούσε να λέει μια φωνή, σε ένα τμήμα μας που αντί να βασιστεί σε δουλειά και πρόοδο που αυτήν επιφέρει όταν γίνεται όπως πρέπει, αυτό παρακαλάει για θαύματα! Για επιστροφή απ’ τον άλλον κόσμο. Σημαδιακές οι μέρες, σε θρησκευτικό επίπεδο, αλλά και γύρω από την ομάδα μας, καθώς έχει βιώσει παρόμοιες μεταφυσικές πραγματικότητες. Η σημερινή ημέρα έχει αγώνα, με έναν Άρη που πορεύεται στην ποδοσφαιρική έρημο, σαν ασκητής, όλο τον χρόνο.
Επιτομή της διοικητικής νοοτροπίας και κατά συνέπεια όλου του ποδοσφαιρικού κιτρινόμαυρου οργανισμού , μάλιστα, αποτελεί ο “διάλογος” που άνοιξε, πρόσφατα, με τον Χιμένεθ, έστω και με… διαρροές. Δείγμα της “αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι” πραγματικότητας. Αντί να επικρατήσει σιωπή, συγκέντρωση στις αγωνιστικές υποχρεώσεις, αυτές που καλείται η ομάδα να διασώσει με αξιοπρέπεια και να διεκδικήσει τα ελάχιστα, ο Άρης σαμποτάρεται και αποπροσανατολίζεται εκ των έσω. Φοβερά πράγματα. Φοβερότερα απ’ τον πυρετό του Γένσεν, που δεν λέει να πέσει, απ’ την απουσία Φαντιγκά και την (κ#€@φαρδία και εκ νέου) εμφάνιση στο βασικό σχήμα Τεχέρο, απ’ την αλχημεία ως “10” του Πέρεθ μπας και γίνει κάνα ποδοσφαιρικό θαύμα και πάρουμε πράγματα.
Αν δω προσπάθεια, διάρκεια, αγωνιστική θυσία και νίκη, θα νιώσω μεγάλη ικανοποίηση, τηρουμένων των αναλογιών.
Κακά τα ψέματα, πρέπει να είσαι πολύ… Άρης για να ελπίζεις σε κάτι όταν έχεις να σκοράρεις 300+ λεπτά, όταν αγνοείς νίκες επί μήνες, όταν κατάφερες να μπεις ως τελευταίος και καταϊδρωμένος σε αυτή την 5-8 τετράδα, όταν η περσινή σπέκουλα περί διαίρεσης γίνεται η φετινή ελπίδα και ίσως η σανίδα σωτηρίας. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν αποτύχει πλήρως μια χρονιά. Αυτό μπορεί να συμβεί και κάτι τέτοιο δείχνει πως γίνεται φέτος. Το να μην διαγνώσεις και διορθώσεις έγκαιρα τα λάθη σου, όμως, είναι το σημείο που κάνει τη διαφορά και κρίνει την τύχη σου στον χρόνο.
Στην Λιβαδειά κινδυνεύει να επαληθευτεί ο στίχος που λέει:
“Αχ, να ‘ταν η ζωή μας Σαββατόβραδο κι ο χάρος να ‘ρχονταν μια Κυριακή το βράδυ”
Όχι με αυτή την τραγικότητα, βέβαια, αλλά μια ήττα θα αποτελέσει το οριστικό κλείσιμο, το τέλος μιας απολύτως ντροπιαστικής, σε επίπεδο επίτευξης στόχων, δομής, νοοτροπίας και λειτουργίας, χρονιάς. Με νίκη υπάρχει ελάχιστη ελπίδα και αυτό γιατί θα είναι παράλογο να αρχίσει να σφυρίζει σαν τρένο ένα σύνολο που ποτέ δεν έγινε ομάδα, αν και ποτέ δεν ξέρεις με τον Άρη. Η ισοπαλία, διατηρεί το μαρτύριο. Στατιστικά, οι περισσότερες πιθανότητες είναι με το Χ. Προσωπικά, βλέπω γκολ μας από στημένο, την Αχίλλειο πτέρνα των Βοιωτών. Ευχή μου αυτό να έρθει μαζί με νίκη μας. Τα Αρειανάκια που θα τραβηχτούν ως εκεί, το έχουν ανάγκη. Το ίδιο και όλη η οικογένεια του Συλλόγου. Ξεκαθαρίζοντας την θέση μου, για παιδιά και αποπαίδια, από εμένα, δεν θα διαβάσετε ποτέ…
ΥΓ Την ώρα που συμβαίνουν αυτά και άλλα πολλά, στα γήπεδα που καλούνται οι ομάδες μας να αγωνιστούν, προφυλακίστηκε και ο 21χρονος φίλος του ήδη προφυλακισμένου 19χρονου. Μιλάμε για τους εκ των πρωταγωνιστών μιας δολοφονικής ενέδρας, που είχε ως αποτέλεσμα έναν φόνο. Νομίζω πως είναι σαφής ο διαχωρισμός και η σημασία των λέξεων. Δολοφονία, φόνος.
Πολλά ύποπτα sites, παρουσίαζαν πυχιαίους τίτλους, αλλά δεν βρίσκουν να γράψουν δύο αράδες για τους λόγους προφυλάκισης των τύπων αυτών. Περίεργο…
Ανεβαίνω στο άλογο, ταπεινά και ξεκινάω για το βουνό, να μυρίζω καθαρό αέρα, μακριά απ’ το καυσαέριο και το δηλητήριο της πόλης.
Λευτεριά στην Σαλονίκη…
Κυριακή, των Βαΐων, 5 Απριλίου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
