Υπάρχουν αυτές οι στιγμές που οι εκφράσεις ενός οποιουδήποτε Αρειανού, κάλλιστα, θα μπορούσαν να είναι καθολικό σύνθημα ή ουρλιαχτό. Γύρω στο 96′ του Σαββατιάτικου αγώνα μας, κόντρα στην ομάδα του Αχιλλέα του Μπέου, μιας θλιβερής προσωπικότητας γεμάτη αλαζονεία και έπαρση, έβλεπα σαν σε αργή κίνηση την μπάλα να κατευθύνεται στην γωνία της εστίας, τον Αθανασιάδη να τεντώνεται και να την αποκρούει, αυτή να σκάει στο δοκάρι, να γυρίζει πίσω και να απομακρύνεται.
“Λυπηθείτε μας ρε μ#€@εεεες” φώναξε ο, συνήθως, ψύχραιμος αδερφός, δευτερόλεπτα πριν λήξει τον αγώνα ο Πολυχρόνης.
Του στραβού, καιρού, το δίκιο
Αν η καλή μέρα φαίνεται απ’ το πρωί, το Σάββατο είχε κάμποση και σταθερή βροχή στην πόλη, μαζί με πολλή συννεφιά. Σκέφτηκα πως θα πάμε να δούμε έναν Άρη με μετρημένα 200 άτομα στην κερκίδα. “Ούτε που με νοιάζει”, διέκοψα απότομα τα όσα πήγαν να περάσουν απ’ το μυαλό μου, σαφώς επηρεασμένο από σοσιαλμιντιακά σχόλια. Η “Σαν Λορέντζο κουλτούρα”, που μας θύμισε το Σοφό Πνεύμα και που περιγράφεται από την “χάσω, κερδίσω εγώ θέλω να είμαι δίπλα στην ομάδα” φράση, είναι αυτή που έχω ως τατουάζ μέσα μου. Δίπλα στον Άρη.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτός έχει κάνει οτιδήποτε μπορούσε ούτως ώστε να αποσυσπειρώσει την μεγάλη μάζα οπαδών και φιλάθλων του, με κύρια ευθύνη στις διοικητικές αποφάσεις και ενέργειες, που έχουν αναφερθεί από αυτή την γωνία πολλές φορές και που, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, γράφονται και ας έχουν ενοχλήσει τα “υψηλά κλιμάκια”.
Η ομάδα, εναρμονισμένη με τον άστατο καιρό του “μαύρα σύννεφα και βροχή και καπάκι ηλιοφάνεια”, μπήκε στο χορτάρι με πάθος, αποφασιστικότητα και για δεύτερη σερί αγωνιστική με σταθερό κορμό στα 10/11 της. Μία αλλαγή, μόνο, στα στόπερ. Φαινομενικά σωστή, καθώς ο Σούντμπεργκ είχε ευθύνη στην Λιβαδειά, όμως ο, ελάχιστος, Τεχέρο που είχε μεγαλύτερη κράτησε την θέση του στην εντεκάδα. Εδώ δεν “σταυρώνουμε” παίχτες, όποιος φοράει την φανέλα και το σήμα στηρίζεται, αλλά και κριτικάρεται. Εκτός τόπου και χρόνου, ξανά ο Ισπανός. Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία, προφανώς, περίπτωση ποδοσφαιριστή με παραστάσεις ο οποίος έρχεται αλλά δείχνει κατώτερος των προσδοκιών. Στο τάκλιν στον… εαυτό του, που περιγράφεται γλαφυρά το πρόβλημα λειτουργίας του ποδοσφαιρικού Άρη εδώ και λίγα χρόνια, κλήθηκε άμεσα ο Φαντιγκά, από τον Γρηγορίου.
Ποδοσφαιρικές κολώνες
Εκεί που όλα έδειχναν να κυλούν αρμονικά, ο συνδυασμός του… πολυχρονεμένου διαιτητή, που αρνήθηκε πέναλτι για μας και υπέδειξε κόρνερ το άουτ, με την αμέριστη συνεργασία του Τζήλου στο VAR, αλλά και η οπισθοχώρηση, οι αμυντικές αδυναμίες και οι ομαδικές αδράνειες, έφεραν την ομάδα του σωσία του Ινιέστα, Μπράτσου, ο οποίος κάθεται στον πάγκο του ΕφΣί Βόλος και κάνει τον καμπόσο για να του λέει μπράβο ο δήμαρχος-μεταφραστής-κλόουν πίσω του, να προηγείται με 1-2 στο ημίχρονο. Χρειάστηκαν 5′, μόλις, για να αναγουλιάσουμε και τα σύννεφα να μπούνε στο κεφάλι μας.
Με την έναρξη της επανάληψης ο ηγετικός Ράτσιτς (που προβλέπω να φοράει σύντομα και περοβραχιόνιο) σκόραρε ξανά από το ύψος της περιοχής, ζευγαρώνοντας την γκολάρα του Χόνγκλα του, με διαφορά, κορυφαίου παίχτη του Άρη ως το 80′. Δύο ποδοσφαιρικές κολώνες, για να βασιστεί η δόμηση του συνόλου στην επόμενη μέρα. Από κοντά και μαζί με τον Σέρβο, ο Καντεβέρε με κάνει ρόμπα ξεκούμπωτη για δεύτερο σερί ματς και χαίρομαι. Μετά την ασίστ στην Βοιωτία, δίνει άλλη μία στο πρώτο γκολ και φυσικά πιστώνεται απόλυτα το τρίτο. Κλέψιμο, κουβάλημα μπάλας, ιδανικό τελείωμα. Δίκαια αφήνει στον πάγκο τον Μορόν, ευχή να είναι υγιής, να βγάλει προετοιμασία και να αποτελέσει σημείο αναφοράς στην θέση (αφού φέρει και το νούμερο) 9 της εντεκάδας.
Μετά από τα τέλη Νοέμβρη με την Α.Ε.Λ. (που ειρήσθω εν παρόδω πάει για φούντο, με τον Πανσερραϊκό να κάνει πορεία τρένου και να την καβαλάει), κοντά 5 μήνες (!!!) αργότερα, ο Άρης νικάει ξανά στο Χαριλάου, στο πρωτάθλημα. Κανονικά, εδώ σταματάει το κείμενο, περιγράφοντας την ποδοσφαιρική μας πραγματικότητα για φέτος.
Παρόλα αυτά, ας σημειωθεί πως ο Φαμπιάνο συνεχίζει να αποτελεί σταθερά σε μια ομάδα που δεν έγινε ποτέ τέτοια φέτος, ο Ρόουζ ξεκίνησε ως 5ο σέντερ μπακ και γίνεται βασικός, εκθέτοντας τις μεταγραφικές επιλογές, ο Μεντίλ είναι ένας κανονικός αριστερός οπισθοφύλακας, με αδυναμίες στην άμυνα μεν, αλλά πολύ πιο ουσιαστικός, τόσο στην επίθεση, όσο και σε σχέση με τα πειράματα άλλων παιχτών στην θέση αυτή, ο Πέρεθ δείχνει χρήσιμος στο “10”, παραμένοντας όμως με μηδενικά νούμερα στην στατιστική ασίστ/γκολ, ενώ ο Γκαρέ δικαιούται, ας πούμε, μια κακή βραδιά. Εξίσου κακός ήταν και ο Γιαννιώτας, αλλά αυτό το παιδί ήρθε ενισχυτικά και όχι για να είναι πρωταγωνιστής.
Το ερώτημα είναι για τον Αθανασιάδη. Ένας πολύτιμος τερματοφύλακας, δίνει ξανά βαθμούς με την απόκρουση στην τελευταία φάση και κρατάει τις καρδιές μας στην θέση τους, αλλά δεν έχει κληθεί για ανανέωση. Ο μόνος, λογικός, λόγος που βρίσκω ως προς αυτό είναι να συμβαίνουν διοικητικές εξελίξεις που δεν γνωρίζουμε ακόμα και να πηγαίνουν τέτοια ζητήματα παραπίσω, αλλά και πάλι κρίνω ως λάθος το να μην έχει ανανεωθεί το συμβόλαιό του. Η κίτρινη κάρτα που δέχεται για διαμαρτυρία είναι δείγμα ενός, υποβόσκοντα, εκνευρισμού του που, πιστεύω πως, έχει σχέση με τα παραπάνω.
Λίγες, αναλυτικότερες σκέψεις για τον Άρη της επόμενης μέρας και τους παίχτες που πιστεύω και κρίνω πως πρέπει να μείνουν ή να φύγουν, θα γράψω με την λήξη των play off, καλά να είμαστε.
Πορτοκαλί μασονία, γκρι δουλοπρέπεια
Την Κυριακή το μεσημέρι οι σαλτιμπάγκοι με τα γκρι εκνεύρισαν τόσο εμένα όσο και το μικρό ινδιανάκι, που έβλεπε το ματς και τα αθώα μάτια του απορούσαν στο γιατί δεν βαρέσαμε βολή για ένα ημίχρονο και πλέον, στο Σ.Ε.Φ. Επαναλάμβανε πως είναι ευχαριστημένος απ’ την ομάδα, συμφωνούσα μαζί του προσπαθώντας να του εξηγήσω την “πορτοκαλί μασονία” κόκκινων και πράσινων και την δουλοπρέπεια της σφυρίχτρας και περιμένουμε το Σάββατο, για να πάμε να σπρώξουμε λίγο… παρακάτω τον Πανιώνιο των προκλητικών συνθημάτων του παρελθόντος, αν και ο Άρης δεν εκδικείται ομάδες γειτονιάς, των οποίων η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη.
Ο Άρης καλείται και πιστεύω πως ήδη κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, να πάρει αποφάσεις που θα αφορούν στην αναβάθμιση του ρόστερ της νέας περιόδου. Μοιραία, θα χαιρετήσει κάποιους παίχτες που “ως εδώ μπορούν”, αλλά οι “τίμιες λύσεις” δεν αρμόζουν στον πήχυ που μπαίνει ψηλότερα. Παράλληλα, στο πρόγραμμα είναι να τρέξουν και διάφορα, γηπεδικά κυρίως, ζητήματα. Όλα στον καιρό τους, όμως.
Υπόσχεση και αναζήτηση ισορροπίας
Μιλούσα με έναν πολύ καλό φίλο, το βράδυ του Σαββάτου. Πετσί Αρειανάκι, βέρος Αθηναίος, ονόματα δεν χρειάζεται να αναφέρουμε. Μου έλεγε για την σπουδαία δουλειά που γίνεται στην ακαδημία της ομάδας στην Αθήνα, εκεί που επέλεξε να πάει τα παιδιά του. Τα όσα μου περιέγραφε είναι πράγμα περίεργο για έναν Άρη που στην Θεσσαλονίκη είναι λιγότερο δραστήριος σε αυτό το κομμάτι και που η γκρίνια για τα τεκταινόμενα είναι μεγαλύτερη. Επειδή έζησα για χρόνια μακριά από την πόλη του Συλλόγου μας και συνεχίζω να κινούμαι οριακά εντός και εκτός αυτής, έχοντας επαφή με την επαρχία, συμφωνώ με την διαφορετική οπτική που έχει όποιος είναι σε απόσταση.
Υπάρχει μεγαλύτερη ανυπομονησία, περισσότερο συναίσθημα, καθαρότερο μυαλό σε πολλές περιπτώσεις. Του υποσχέθηκα πως θα το γράψω, καθώς στο μυαλό μου αν αναδεικνύεις μονίμως τα στραβά κάνεις κακό στην ομάδα, όπως και αν τα βλέπεις όλα ρόδινα, αντίστοιχα. Μου κάνει εντύπωση πως τα ρεπορτάζ μας λένε από ελάχιστα έως καθόλου νέα για την δουλειά που συμβαίνει στο λεκανοπέδιο, σε κάτι τόσο κομβικό για τον Άρη. Όπως και να έχουν τα πράγματα, συνεχίζει να αναζητείται η ισορροπία. Τόσο στον καιρό όσο και στο κιτρινόμαυρο μυαλό μας…
Τρίτη, 21 Απριλίου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
