Ένα αξίωμα, στο μπάσκετ, λέει πως “στις 100 φορές, τις 99,5 θα κερδίσει η καλύτερη ομάδα. Στο κλειστό του Ελληνικού, χτες το απόγευμα, ο Άρης ήταν μια τέτοια, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τρία παιχνίδια για το πρωτάθλημα, όπου ηττήθηκε δικαιώνοντας την παραπάνω ρήση.
Αρχικά, υπήρξε “ομάδα” και δεύτερον, παρουσιάστηκε εμφανώς καλύτερος του Πανιωνίου. Σε ένα άκρως κομπλεξικό περιβάλλον, όπως και αυτό που θα συναντήσει η ποδοσφαιρική ομάδα στην Λιβαδειά σήμερα το απόγευμα, έκανε τα απλά. Αυτό είναι το ζητούμενο.
Αυτό, εξάλλου, είναι και το δύσκολο!!
Υπήρξε συγκεντρωμένος, αποφασιστικός, είχε παίχτες με δυναμική συμπεριφορά, γνώση και ενέργεια, είχε πολυφωνία και στην κατάλληλη στιγμή πάτησε, απλά, το γκάζι.
Πάμε να τα βάλουμε σε μια σειρά…
Στοχευμένος, ψύχραιμος γνώστης
Ο προηγούμενος προπονητής, αφού διδάχτηκε συμπεριφορές απ’ τον αντιπαθητικό σε μένα δάσκαλό του, κοουτσάριζε όντας στην τσίτα. Θεωρώ πως το παιχνίδι άλλαξε. Το ίδιο και οι συμπεριφορές των πρωταγωνιστών. Τον Κάραϊτσιτς δεν τον χωρούσε ο τόπος, έβγαζε σακάκια, ίδρωνε, μετέδιδε εκνευρισμό. Εύκολα το αντιλαμβανόταν ο θεατής, στους παίχτες και τις αντιδράσεις τους. Είναι άλλο πράγμα το νεύρο, η ένταση και εντελώς διαφορετικό η νευρικότητα, η περιττή πίεση που χαλάει μυαλό και αποφάσεις.
Ο Αγγέλου που, σαν υπηρεσιακός, ανέλαβε να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα, αρχικά για να αναπνεύσουμε, να πάρουμε αυτοπεποίθηση μέσω μιας σημαντικής νίκης και εν συνεχεία να πάμε με καθαρό μυαλό και όχι θολούρα στο κεφάλι στα παιχνίδι της επόμενης βδομάδας, σε Ευρώπη και Ελλάδα, έκανε τα εξής, απλά:
– Υπήρξε ήρεμος, δίνοντας συγκεκριμένες κατευθύνσεις με τους συνεργάτες του υπόλοιπου staff . Οι αποφάσεις του ήταν στοχευμένες και με συγκεκριμένη χρονική σειρά. Όχι τουρλουμπούκι και πανικός. Οι παίχτες έδειξαν να ξέρουν τι, πώς και πού θα ενεργήσουν, εντός παρκέ. Γνώστες της κατάστασης, κοινώς.
– Χαρακτηριστικό, επίσης πως και ο πάγκος δεν “τσίμπησε”, δεν δέχτηκε τεχνική ποινή. Δύο μέτρησα στον απέναντι. Επιβεβαίωση των προαναφερθέντων
– Ένα αγωνιστικό παράδειγμα είναι πως, έκανε συχνές (εν)αλλαγές δημιουργώντας και δρώντας με δίδυμα ψηλών ανά 2-3 λεπτά. Ο Ίνοχ με τον Κουλμπόκα, ο Φόρεστερ με τον Χάρελ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τόσο το να μην φθαρούν με φάουλ, όσο και να μείνουν συγκεντρωμένοι στο παιχνίδι και στους ρόλους, νιώθοντας σημαντικοί όλοι τους. Το να “βρεθεί σε καλή μέρα” ένας παίχτης είναι και ευθύνη της ομάδας. Αυτή τον βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.
– Διαβλέποντας την κακή βραδιά του Φορμπς, έδωσε αρχηγικό ρόλο στον Μπράις Τζόουνς. Αυτός τον δικαίωσε. Εν συνεχεία, η… μπαγκέτα δόθηκε στον Μήτρου Λονγκ. Σπουδαία εμφάνιση απ’ τον ομογενή γκαρντ. Μεγάλο παιχνίδι. Ηγετικό. Το είχε ανάγκη ο ίδιος. Περισσότερο, ο Άρης. Ο Κουλμπόκα και ο Ίνοχ υπήρξαν οι υπόλοιποι στυλοβάτες.
– Στο δεύτερο ημίχρονο ο Αμερικανός περιφερειακός κλήθηκε ξανά. Ανταπεξήλθε. Αθόρυβα, έβαλε πάνω από 10-12 πόντους. Γράφω χωρίς να δω στατιστικά. Εσκεμμένη επιλογή. Κρίνω με βάση όσα είδα και θυμάμαι. Θα μελετήσω, με ήρεμο μυαλό, το πρωί, αλλά κάποια πράγματα ήταν εμφανή. Για παράδειγμα, σαν να υπήρχε μεγαλύτερη λογική και ισορροπία στις επιθέσεις μας. Οι προσπάθειες για τρίποντο, χαρακτηριστικά, δεν πιστεύω πως ήταν περισσότερες από αυτές εντός της ρακέτας. Να ένα στοιχείο αλλαγής συμπεριφοράς, ακόμα. Να μια εξήγηση της πολυφωνίας σε επίθεση και λύσεις, επίσης.
Το, ταπεινό, νιαούρισμα του… πάνθηρα
Τα υπόλοιπα, τα ανέλαβαν οι παίχτες. Τόσο οι προσωπικότητες, “τα βαριά χαρτιά”, όσο και οι ρολίστες. Διακρίθηκαν ο Τζόουνς, ο Ίνοχ, ο Κουλμπόκα, ο Μήτρου Λονγκ. Ο Γκιουζέλης και ο Μποχωρίδης, όμως, υπήρξαν κλειδιά στην εξέλιξη του ματς. Το ίδιο και ο Φόρεστερ. Μεγάλη και ουσιαστική συμμετοχή στην νίκη. Μυαλωμένοι, εύστοχοι, ψύχραιμοι. Μια νίκη που ήρθε με 17 πόντους διαφορά. Απόλυτα δίκαια. Από ένα σημείο και μετά, οι Πανιώνιοι της κερκίδας άφησαν στην άκρη τα χαριτωμένα νιαουρίσματα και ασχολήθηκαν, όπως πρέπει, με την ομάδα της… γειτονιάς τους. Κατάλαβαν και αυτοί την αξία της ταπεινότητας.
Είχα καιρό να μείνω τόσο ικανοποιημένος από σταθερή συμπεριφορά και απόδοση σε διάρκεια, του μπασκετικού Άρη, του Αυτοκράτορα. Πάντα με τον πιτσιρικά δίπλα, χαμογελάσαμε και γουστάραμε Άρη!
Συνεχίζω να είμαι της άποψης πως θα χρειαστούν 1-2 προσθήκες, αν και οι αποφασίζοντες είναι άλλοι. Πιστεύω, επιπλέον, αυτό που είπε το καρντάσι, σε συνομιλία μας με την λήξη. Όταν ο (νέος) προπονητής θα βάλει πιο ενεργά και ουσιαστικά τον Φορμπς στο παιχνίδι, τότε η ομάδα θα ανέβει επίπεδο. Ηρεμία, ανάσα και το βλέμμα στο επόμενο παιχνίδι. Ταπεινά και αθόρυβα, να χτίσουμε.
Πάντρεμα ετοιμότητας
Την περασμένη Κυριακή σήκωσε πολλή σκόνη η απόφαση του Χιμένεθ να αλλάξει σχηματισμό και να επιλέξει αρκετά, διαφορετικά, πρόσωπα στο χορτάρι απέναντι στον Παναθηναϊκό.
Άκουσα και διάβασα πολλούς. Εμπιστεύομαι τα μάτια μου, όμως, πρώτα απ’ όλα. Όπως και τις κουβέντες που κάνουμε, στην διάρκεια του αγώνα, προσπαθώντας να κατανοήσουμε τι βλέπουμε.
Το 4-4-2 , με ρόμβο στο κέντρο, ήταν το βασικό σχήμα. Ξεκάθαρα. Με βάση αυτού τον Μόντσου, εσωτερικούς τους Γένσεν δεξιά και Γαλανόπουλο αριστερά και κορυφή, “10” δηλαδή τον… Σίστο (!!) πίσω από Καντεβέρε και Αλφαρέλα. Λόρεν Μορόν εκτός εντεκάδας, όπως και εκτός το καθαρό αριστερό μπακ, Φρίντεκ, για να παίξει εκεί ο Τεχέρο και ο Φαντιγκά στο “2”, χαλώντας δύο θέσεις, ουσιαστικά. Μαζί με Σίστο, αυτά ήταν τα λάθη που εντόπισα. Πολλοί λένε για τον Ρόουζ. Εξαιρώντας την παντελώς λάθος αντίδραση στο γκολ, υπήρξε σταθερός στο υπόλοιπο του αγώνα, για μένα.
Η λογική του να αιφνιδιάσεις τον αντίπαλο, αλλά και να του “κλειδώσεις” τις επιθέσεις απ’ τον άξονα ήταν αυτό που φαίνονταν ως στρατηγική απόφαση. Μια, τραγική, αμυντική συμπεριφορά του Μαυριτανού νωρίς, όμως, άλλαξε τα σχέδια. Παρόλα αυτά, η ομάδα αντέδρασε και έφτιαξε τουλάχιστον 1 μεγάλη ευκαιρία στο υπόλοιπο του πρώτου ημιχρόνου και 2-3 κλασικές, επίσης, στο δεύτερο, πριν το γκολ.
Ο ορθολογισμός σε πρόσωπα και η επιστροφή στο 4-2-3-1 στο δεύτερο ημίχρονο έδωσε νέα ώθηση, παρά την κομβική απουσία Φαμπιάνο που προέκυψε στην διάρκεια. Η νοοτροπία και αντιμετώπιση των συνθηκών από παίχτες τύπου Γιαννιώτα υπήρξε καταλυτική. Παιδιά που ανεβάζουν την αξία τους, με την συμπεριφορά τους και που συμπαρασύρουν το σύνολο. Σπουδαίο σαν μάθημα, αν και δεν αρκεί η ψυχή. Απαιτείται η ποιότητα. Ιδανικά; Το πάντρεμα αυτών των 2.
Σε αμυντικό επίπεδο, ο Άρης δεν έδωσε δικαιώματα ως το 80′ περίπου. Από εκεί και μετά, όμως, η ανταπόκριση του συνόλου αλλά και ατομικά υπήρξε πολύ άσχημη. Κάποια στιγμή, νόμισα πως παίζαμε με 10 παίχτες. Συμφώνησα με την επιλογή να ξεκινήσεις με άλλο σύστημα. Διαφώνησα στα πρόσωπα.
Τέλος, η μη ανταπόκριση πολλών παιχτών μας στο να μπορέσουν να “βγάλουν 90λεπτο” ανάγκασε τον πάγκο σε αλλαγές, κλείνοντάς τες νωρίς. Λάθος, στα δικά μου μάτια, κάτι τέτοιο. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μην μπορείς να έχεις επιλογή “ένεσης” όταν το είχε ανάγκη η ομάδα. Είναι απαραίτητο να ξεκινάνε όσοι είναι απόλυτα έτοιμοι για αυτό. Σωματικά και πνευματικά.
Κατανοώ το ψάξιμο σε επιλογές και σχήματα απ’ τον Μανόλο Χιμένεθ. Επικροτώ την πλειοψηφία των αποφάσεών του. Όμως, χειρίστηκε λάθος τα εργαλεία που είχε διαθέσιμα. Αυτό, αδίκησε την ομάδα, με βάση την εικόνα που είχε στο κλείσιμο του ματς.
Διαμορφώνοντας την τύχη σου
Σήμερα, παίζουμε στην Λιβαδειά. Αν και ψήναμε κάθοδο, δεν ταίριασαν τα προγράμματα. Συμβαίνει. Πολλοί συνοπαδοί θα δώσουν το χρώμα που πρέπει στην κερκίδα. Χρώμα, ουσιαστικό, απαιτείται να δώσουν και παίχτες, με πάγκο. Προπονητές, δηλαδή.
Σε έδρα όπου σκοτεινές δυνάμεις ενώνονται, συχνά, σε περιβάλλον με πολλή πονηριά, ο Άρης πρέπει να παρουσιαστεί με στοιχεία που είχε το μπάσκετ το Σάββατο και που αναλύθηκαν παραπάνω. Η νίκη θα έχει πολλαπλά οφέλη. Θα φύγουμε από ένα “ενοχλητικό” γκρουπ ομάδων που, με ευθύνη μας, μπλέξαμε. Θα πάρουμε ανάσα. Θα δούμε με πιο καθαρό μάτι και μυαλό τα παιχνίδια που έρχονται. Μεσοβδόμαδα σε Καρδίτσα, με το Αιγάλεω για το κύπελλο, την επόμενη Κυριακή στον Πειραιά για πρωτάθλημα.
Είναι σημαντική η απουσία του Φαμπιάνο. Ο Καντεβέρε τραυματίστηκε και θα λείψει καιρό. Ο Παναγίδης επίσης και καλούμαστε να βρούμε λύση με πιτσιρικά την Τετάρτη, ενώ ο Μιχάλης Βοριαζίδης δίνει μάχη σε άλλο επίπεδο, στα σημαντικά της ζωής αυτής και οι σκέψεις και οι προσευχές μου είναι πάντα και πρώτα δίπλα σε αυτό το παλικάρι.
Στα αριστερά της άμυνας έχουμε θέμα, επίσης. Παρόλα τα συνεχή προβλήματα, αν οι επιλογές είναι στοχευμένες, όπως και οι παρεμβάσεις στην ροή του ματς, οι λύση του γρίφου δεν θα είναι τόσο δύσκολη, όπως θέλω να πιστεύω. Αγωνιστική απάντηση και ακτίνα αισιοδοξίας, κόντρα σε όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στο Χαριλάου και πέριξ αυτού, είναι το… άγγιγμα του Δώνη!
Το καλοκαίρι είδα αυτό το παιδί να κάνει γκολ την πρώτη του επαφή. Τις προάλλες, συνέβη το ίδιο. Έχουμε ανάγκη το να είναι υγιής, χρειαζόμαστε πολύ “άγγιγμα του Μίδα”, το “κοκκαλάκι της νυχτερίδας”, την τύχη, πες το όπως θες. Σίγουρα, πάντως, αυτήν, την τύχη σου δηλαδή, εσύ είσαι αυτός που την κυνηγάς και την διαμορφώνεις.
ΥΓ Αϊ Δημήτρης σήμερα. Άρη, γιορτάζει η πόλη σου.
Χρόνια πολλά Θεσσαλονίκη!
Χρόνια πολλά σε όλο τον κόσμο.
Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2025
“ο Χιούι”
