Αυτό που διαδραματίστηκε χθες στο Κλεάνθης Βικελίδης με την ήττα “άνευ όρων” του Άρη από τον ΟΦΗ δεν ήταν απλώς ντροπή, ήταν μια ήττα… ασέβεια προς τον κόσμο και την ίδια την έννοια του συλλόγου.
Ο Άρης συνέχισε το αρνητικό σερί, την ώρα που όλοι ξεκάθαρα συνειδητοποιούν ότι η ομάδα συνεχίζει έναν αγωνιστικό κατήφορο χωρίς προοπτική… Ακόμη κι αν τερματίσει 5ος. Ακόμη κι αν βγει στην Ευρώπη, όλα δείχνουν ότι η κατάσταση είναι ασθενής!
Το πεδίο είναι τόσο ξεκάθαρο πια:
Διοικητικά; Καμία στρατηγική, καμία σοβαρότητα, μόνο πρόχειρες λύσεις και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Αγωνιστικά; Μια ομάδα που παρά την αλλαγή τριών προπονητών (!) δεν έχει αρχή και τέλος. Παίκτες χωρίς ενέργεια, σχέδιο, ποιότητα. Ένας άφαντος τεχνικός διευθυντής.
Μια ομάδα άοσμη, άψυχη, άνευρη. Σαν να κατέβηκαν χθες για αγγαρεία. Ο ΟΦΗ μπήκε μέσα στο Χαριλάου και έφυγε… σβηστά με τη νίκη.
Παίκτες και ομάδα χωρίς νεύρο, ούτε ένταση, ούτε εγωισμός. Τίποτα… Δεν γίνεται να παίζεις στον Άρη και να θυμίζεις ομάδα… άλλης κατηγορίας. Δεν γίνεται να μην ιδρώνει η φανέλα. Δεν γίνεται να μην “πονάς” όταν χάνεις μέσα στο σπίτι σου.
Είναι βαριά φανέλα, είναι απαίτηση, είναι ευθύνη… Αλλά ποιος θα δώσει το όραμα και την έμπνευση;
Αυτό που παρουσίασε χθες ο Άρης δεν ήταν ομάδα. Ήταν μια κακή απομίμηση. Και το χειρότερο; Δεν έδειξε καν να πειράζει παίκτες και διοίκηση, πλην του κόσμου, ο οποίος αποδοκίμασε για τα όσα έβλεπε.
Στις 15 Ιανουαρίου γράφαμε τα εξής:
“Αυτό που υποσχέθηκε ο Θόδωρος Καρυπίδης, αυτό που περίμενε με ηρωική (πλέον) υπομονή ο φίλαθλος κόσμος, αυτό το… σκαλοπάτι που δεν ανέβηκε τελικά προς τα πάνω ο Άρης.
Είναι εκ των γεγονότων πια ξεκάθαρο ότι κάνοντας κάθε χρόνο το ίδιο και το ίδιο, πώς θα έρθει το διαφορετικό αποτέλεσμα;
Ακόμη μια χαμένη χρονιά για τον Άρη χωρίς τίτλο, στόχους και όραμα! Ως πότε;
Αναζητείται ένα… άλλος δρόμος. Είναι φανερό, τόσο εύγλωττο.
Με τόλμη, όραμα και τομές που να μπορεί να κάνει την ομάδα ισχυρή αγωνιστικά, οργανωμένη και… ενοχλητική στους αντιπάλους και στα κέντρα αποφάσεων…
Μια ομάδα που θα έχει έναν διοικητικό ηγέτη που θα εμπνέει τον κόσμο της και την ίδια ώρα το ποδοσφαιρικό περιβάλλον να την “αισθάνεται” ότι διεκδικεί και έχει Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με σχέδιο και στόχους”.
Άλλαξε κάτι;
