Νόμος και δικαίωμα σιωπής… Ήταν κάτι Σάββατα, πριν από καμιά 20αριά χρόνια, που περίμενα να χτυπήσει το τηλέφωνο. Ήμουν στην άκρη του Αιγαίου και ο παιδικός, αδερφικός μου φίλος, κουμπάρος πλέον, έδινε το παρών κάθε βδομάδα στην μπασκετική ιεροτελεστία, που λάμβανε χώρα στο, γειτονικό στο Παλέ, Ιβανώφειο. Συνήθως, με το που σήκωνα, επικρατούσε μια σιωπή, ακούγονταν μάλιστα και κάποια μακρόσυρτα “σσσσσ” και κατόπιν ξεκινούσε η κερκίδα το “Άρη θυμήσου”, με την καρδιά να χοροπηδάει και το σώμα να ανατριχιάζει!
Εκείνη η ομαδάρα του Τσαρλς Μπάρτον, ίσως η τελευταία του Άρη που συνδύασε πλούσιο θέαμα με ουσία (βλέπε Λαμία), ήταν “ξενιτεμένη” και φιλοξενούνταν εκεί, λόγω των έργων της Ολυμπιάδας. Για τα “έργα” εκείνα και τον λογαριασμό τους, είχαμε προλάβει να προφητέψουμε με κάτι συνθήματα στον Πύργο τον Λευκό, μετά την κούπα της Προύσας. Λογαριασμοί που ήρθαν, πληρώθηκαν και φυσικά σκεπάστηκαν από τον νόμο της σιωπής! Μια πάγια λειτουργία ενός (παρα)κράτους νταλαβερτζήδων.
Μεγάλη κουβέντα άνοιξε, τελευταία, με το αντίστοιχο… δικαίωμα σε αυτήν, στην σιωπή, από κάτι ραμολιμέντα, μουστακαλήδες της κακιάς ώρας, που παρελαύνουν μπροστά από εξεταστικές επιτροπές και ανεβάζουν την πίεσή μας. Με αυτήν, την ανεβασμένη πίεση, θα καταπιαστούμε σήμερα, ενώ ο μπασκετικός Άρης έκανε πολύ σπουδαία νίκη απέναντι στον Ηρακλή…
Μικρή εικόνα. Μεγάλη εικόνα
Πέρασε ο, πρώτος, καιρός και τα ουρλιαχτά για τον Νίκο Ζήση, απ’ τους σύγχρονους, ξερόλες, δικαστές των social media. Οι “μπούλοι” μπήκαν στην άκρη των πληκτρολογίων, καθώς η ομάδα διόρθωσε τις ανορθογραφίες. Αυτό συνέβη όχι επειδή κάποιοι φωνάζουν αλλά γιατί υπάρχει πλάνο, στόχευση, γνώση και βήμα βήμα εξέλιξη. Άσχετα αν πολλοί από εμάς ονειρευόμαστε “την στιγμή”, για να έρθει κάτι τέτοιο απαιτείται χειρουργικός τρόπος λειτουργίας. Φυσικά, από αυτούς που έχουν την ευθύνη της λήψης των αποφάσεων, από μια ομάδα στελεχών και όχι έναν.
Στον τελευταίο, σκάρτο, μήνα ήρθε στον μπασκετικό Άρη ένας καινούργιος προπονητής, μαζί με τρεις σημαντικές μονάδες. Τελευταία προσθήκη, αθόρυβα σχεδόν και η επιστροφή ενός Έλληνα. Απ’ τον Μίλισιτς, ως τους Νόα, Άντσουτσιτς και Τσαϊρέλη, υπήρξαν άνθρωποι που ζύγισαν τις λεπτομέρειες και τις ισορροπίες. Τι και πώς θα επηρεάσει το σύνολο, είτε προς τα θετικά, είτε προς τα αρνητικά. Παράλληλα, το ακριβό σου χαρτί, η μεγαλύτερη αγωνιστική σου επένδυση, ο Φορμπς, δεν υπάρχει στο κάδρο. Μάλιστα, είναι τέτοια η δύναμη της “ομάδας” με την πραγματική σημασία της λέξης, της εικόνας βελτίωσης και των αποτελεσμάτων της, που δεν γίνεται κουβέντα καν για τον Αμερικανό σταρ. Με πιεσόμετρα, βέβαια, αγαπημένο εξάρτημα του μέσου Αρειανού, μικρής ή μεγάλης ηλικίας, είδαμε τους Τζόουνς και Νόα να ηγούνται, τους Κουλμπόκα και Πουλιανίτη να βγάζουν άσσους από τα μανίκια τους, είδαμε ξεκάθαρους ρόλους, ξανά και το σύνολο να υπερκαλύπτει κακές μέρες κάποιων. Η νίκη, του Άρη επί του Ηρακλή, δεν ήρθε μαγικά, με λίγα λόγια, άσχετα αν το παιχνίδι παίζονταν σε μια κλωστή.
Στον αντίποδα, εκεί που δεν συνέβησαν όσα θα έπρεπε για να διορθωθούν τα κακώς αγωνιστικά κείμενα, παρά αρκέστηκε ο ποδοσφαιρικός Άρης στην απλή, τετριμμένη, αντικατάσταση προπονητή, χωρίς να έχει μελετηθεί το, σε βάθος χρόνου, κέρδος της ομάδας από αυτή την κίνηση, παρά μόνο συνέβη κάτι σαν τζόγος, χωρίς να έχει γίνει και ουσιαστική στήριξή του, υπάρχουν κλυδωνισμοί.
Αυτοί, κάποιες φορές, “κρύβονται” από τις συμπεριφορές του συστήματος, που κάνει επίδειξη δύναμης πάνω σου, φέρνοντας πουλιά από Σερβία και Ιταλία, όπως την Κυριακή που πέρασε. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι η μικρή εικόνα. Για παράδειγμα, μικρή εικόνα στο παρκέ χτες ήταν η ξανθιά, κοτσιδού! Η γνωστή. Πάλι την είδαμε να… προσπαθεί, στο μπασκετικό παιχνίδι. Η μεγάλη εικόνα, όμως, είναι η αγωνιστική συμπεριφορά. Όχι η πνευματική και αγωνιστική κατάρρευση και παράδοση μετά από ένα ή περισσότερα φαλτσοσφυρίγματα.
Τροπολο…γώντας!
Μπαίνουμε στον 2ο γύρο της Super League (τρομάρα της) σήμερα το βραδάκι, με παιχνίδι εντός έδρας απέναντι στον Ολυμπιακό. Είναι περιττό να αναφέρουμε την διαφορά σε μπάτζετ (όπως έλεγαν κάτι πένες ως δικαιολογία για την ήττα από την Κλουζ πχ), σε ποιότητα ή σε βάθος ρόστερ. Είναι περιττό να αναφερθούν και τα κενά μας. Ειδικά μετά τα όσα ευτράπελα συμβαίνουν στο ιατρικό, κιτρινόμαυρο ρεπορτάζ. Παρά τα παραπάνω, η θέση της ομάδας στην βαθμολογία, στο… σύνορο της οχτάδας πλέον, η εικόνα της και ειδικότερα η αγωνιστική καθίζηση, κάνουν το σημερινό παιχνίδι οριακό πραγματικά. Κάθε παιχνίδι είναι τέτοιο, από δω και στο εξής. Μόνο με πλήρη αλλαγή εικόνας και τρελής συγκομιδής πόντων στον δεύτερο γύρο, αλλάζουν τα δεδομένα.
Παράλληλα, η ομάδα του Κομπότη και του Νίκου Παπαδόπουλου από την Βοιωτία, με την πρωταθληματική της πορεία να συνεχίζεται, βρίσκεται στους +9 βαθμούς. Μιλάμε για το όριο της “τετράδας” και όχι μόνο. Από κοντά στο τρένο της Λιβαδειάς, που έχει στο ρόστερ της 5 βασικούς παίχτες, ως και πέρσι περιουσιακά στοιχεία της ομάδας της Λεωφόρου, ακολουθεί ο ΕφΣί Βόλος του Μπέου, με τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου να αγκομαχάει να τους φτάσει. Σε μια ισοπαλία, χθεσινοβραδινή δε στην Κηφισιά, η ομώνυμη ομάδα πέρασε έναν πόντο την δική μας.
Αν στα παραπάνω προστεθούν οι τεταμένες, όπως φαίνεται, σχέσεις του κόουτς Μανόλο με κάποιους παίχτες που ο ρόλος και ο χρόνος συμμετοχής τους έχει περιοριστεί και έχουν παραγκωνιστεί, όπως ο Ρουμάνος Μορουτσάν ή ο Μιζεχούι, εύκολα καταλαβαίνεις τι παίζει. Τελευταία παραφωνία, στα δικά μου μάτια η, ολιγόλεπτη στο φινάλε πρακτικά σχεδόν καθόλου δηλαδή, συμμετοχή του Γιαννιώτα στην Τούμπα. Με λίγα λόγια, αν το σημερινό βράδυ δεν βρει την ομάδας μας να υπερβαίνει εαυτόν, να συνεργάζεται βάζοντας μπροστά το κοινό συμφέρον και αφήνοντας το ατομικό, να προσπερνάει εξωτερικούς και εσωτερικούς αντιπάλους, να εμπνέονται (κάπως!) οι παίχτες και να παίρνει τους 3 πόντους, θεωρώ πως θα προκύψουν αλλαγές. Η προφανής; Στον πάγκο.
Τα παραπάνω, αποτελούν προσωπική αίσθηση και όχι προϊόν ρεπορτάζ, καθώς δεν είμαι δημοσιογράφος αφ’ ενός και αφ’ ετέρου και τέτοιος να ήμουν, διακρίνω από την Π.Α.Ε. μια τάση για χρήση της 5ης τροπολογίας!
Αυτό δεν γράφεται επειδή ο Θόδωρος και η Ειρήνη Καρυπίδου ανάρτησαν φωτογραφίες από τις Η.Π.Α. αλλά για ένα κείμενο ιστορικό της Αμερικής, που αναφέρει πως κάποιος προστατεύεται, από το Σύνταγμα, με το δικαίωμα να μην μιλήσει και έτσι ενοχοποιήσει την θέση του, όταν κατηγορείται. Την γνωστή και ως “5η τροπολογία”, που φαίνεται πως ανακάλυψαν και επικαλούνται ως και τα βλήτα που εισέπρατταν τις τεράστιες επιδοτήσεις, τα λαμόγια, μιλώντας σε επιτροπές, σε πανελλήνια θέα.
Προσωπικά, παρά τις συχνές, γραπτές, κρίσεις μου από εδώ, δεν στοχεύω στην ενοχοποίηση κάποιου προσώπου, παρά στο καλό του Άρη, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι με το φτωχό μου το μυαλό. Με την Π.Α.Ε. , όμως, να μην εξωτερικεύει “σκέψεις”, πλάνα, σχέδια αγωνιστικά ή μη, να μην περιγράφει αστοχίες σε αρκετά επίπεδα και σε συνδυασμό με όσα αναγράφονται παραπάνω, πιστεύω πως θα κληθούμε σύντομα να συζητάμε για νέα πρόσωπα που θα πρέπει να ηγούνται του αγωνιστικού.
Σκέτος, με παγάκια!
Λυπάμαι για το δυσοίωνο του σκεπτικού μου και εύχομαι, φυσικά, να συμβούν πράγματα ώστε να μην προκύψει κάτι τέτοιο. Βασικά, ζητάω να έρθει μια νίκη το βράδυ και μετά να απομένει ένα παιχνίδι ακόμα, να κλείσει η χρονιά και να δείξεις πραγματική αντίδραση και διάθεση για ανατροπή των δεδομένων.
Στην αρχή όσων σκέφτηκα να γράψω και που μόλις διαβάσατε, είπα μήπως είναι καλό να γίνω… φραπές. Σκέτος, χωρίς ζάχαρες, με παγάκια. Να ασκήσω δικαιώματα σιωπής, σαν την 5η τροπολογία, που λέει πως “έχω το δικαίωμα να μην μιλήσω και πως οτιδήποτε κι αν πω μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου”, όμως εγώ δεν νιώθω ένοχος για κάτι, ρε φίλε!
Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
