Η χρονιά του Άρη μετά τον χθεσινό αποκλεισμό, όπου σε έναν ακόμη “τελικό”, σε ένα κομβικής σημασίας παιχνίδι η ομάδα ήταν ασυνεπής στο… ραντεβού της διάκρισης, κρίνεται το λιγότερο απογοητευτική.
Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός από κάποια Αράζ, οι υποσχέσεις του Ρουμπέν Ρέγες για δέσμευση στο πλάνο που θα πετύχει έμειναν στα λόγια και η έλευση 18 μεταγραφών (“αγαπημένη συνήθεια” της εποχής Καρυπίδη) δεν έκανε καμιά διαφορά…
Πλέον ο Άρης συνεχίζει με πολύ λίγες πιθανότητες διάκρισης από το πρωτάθλημα, όπου βρίσκεται πολύ πίσω στην βαθμολογία (10 βαθμούς από τον 4ο Λεβαδειακό και 4 βαθμούς από τον 5ο Παναθηναϊκό που έχει έναν αγώνα λιγότερο) τη στιγμή που ακόμη και η 5η θέση δεν εγγυάται έξοδο στην Ευρώπη…
Ένας Άρης που όπως έχει δείξει ούτε ρυθμό έχει βρει για την αντεπίθεση, ενώ οι μεταγραφές από το “πάνω ράφι” δεν έφτασαν ποτέ στο Κλεάνθης Βικελίδης.
Η χρονιά κρίνεται τόσο απογοητευτική όμως καθαρά λόγω λαθών που προέρχονται από το εσωτερικό. Δίχως εξωγενείς παράγοντες (ακόμη και τα διαιτητικά εμπόδια είναι αδυναμία του ίδιου του οργανισμού να θωρακιστεί) και δικαιολογίες. Λάθη διοικητικά που βαρύνουν τον Καρυπίδη, λάθη στον σχεδιασμό που (προφανώς πρέπει να) φέρει την υπογραφή του Ρέγες, αλλά και λάθη αγωνιστικά με τον Χιμένεθ να μην έχει βρει (σε συνδυασμό με τα πολλά προβλήματα) τον τρόπο να δώσει άλλη ώθηση στην ομάδα.
Ο Άρης ως έχει δείχνει εκ του αποτελέσματος – και παρά τα λόγια και τις εξαγγελίες σε θεωρητικό επίπεδο – ότι δεν μπορεί να ανατρέψει το status που έχει δημιουργηθεί στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου… Καλώς ή κακώς, αυτό φαίνεται πια ξεκάθαρα. Έχει μείνει πίσω στην κομβικής σημασίας ποδοσφαιρική του εξέλιξη σε σχέση με τους αντιπάλους του.
Χρειάζεται μια πραγματική τομή. Μια βαθιά τομή, όπως μπορεί να αφουγκραστεί πλέον η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου…
Συνεχόμενες χρονιές που ξεκινούν χαμένες, με μια απίστευτη επανάληψη. Η χαρακτηριστική… αργοπορία στην έλευση ποδοσφαιριστών, απόλυση προπονητή σχεδόν κάθε χρόνο πριν ή μετά τη… 2η αγωνιστική, αποτυχία για μια στοιχειώδη Ευρωπαϊκή πορεία και την επίτευξη του στόχου συμμετοχής παλιά σε όμιλο, πλέον σε League Phase.
Όπως επίσης η μεγάλη βαθμολογική διαφορά από τις πρώτες θέσεις. Πέρσι ο Άρης ήταν πρώτος μέχρι τον Δεκέμβριο και μετά υποχώρησε θεαματικά, ενώ στα τελευταία επτά χρόνια, οι δύο «καλές» σεζόν που υπήρξαν με την 3η θέση, τώρα πια μοιάζουν σαν πυροτέχνημα και όχι ως σκαλοπάτι για κάτι καλύτερο.
Αυτό που υποσχέθηκε ο Θόδωρος Καρυπίδης, αυτό που περίμενε με ηρωική (πλέον) υπομονή ο φίλαθλος κόσμος, αυτό το… σκαλοπάτι που δεν ανέβηκε τελικά προς τα πάνω ο Άρης.
Είναι εκ των γεγονότων πια ξεκάθαρο ότι κάνοντας κάθε χρόνο το ίδιο και το ίδιο, πώς θα έρθει το διαφορετικό αποτέλεσμα;
Ακόμη μια χαμένη χρονιά για τον Άρη χωρίς τίτλο, στόχους και όραμα! Ως πότε;
Αναζητείται ένα… άλλος δρόμος. Είναι φανερό, τόσο εύγλωττο.
Με τόλμη, όραμα και τομές που να μπορεί να κάνει την ομάδα ισχυρή αγωνιστικά, οργανωμένη και… ενοχλητική στους αντιπάλους και στα κέντρα αποφάσεων…
Μια ομάδα που θα έχει έναν διοικητικό ηγέτη που θα εμπνέει τον κόσμο της και την ίδια ώρα το ποδοσφαιρικό περιβάλλον να την “αισθάνεται” ότι διεκδικεί και έχει Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με σχέδιο και στόχους.
