Συγκέντρωση. Ενέργεια. Σωστές επιλογές ενίσχυσης. Ξεκάθαροι ρόλοι. Αν, σε αυτά, προστεθεί ο παράγοντας έδρα, ένα Παλέ που γέμισε με το καλημέρα της νέας εποχής και υπήρξε ο βασικός πυλώνας στήριξης, από το ξεκίνημα της χρονιάς της αναγέννησης, που ο Αυτοκράτορας Άρης έδειχνε μουδιασμένος και να ψάχνεται προκειμένου να διορθώσει αστοχίες, εύκολα κατανοεί κάποιος πως επανήλθαν βασικές έννοιες στο πορτοκαλί λεξιλόγιο. Πρώτη όλων είναι η λέξη “Ομάδα”. Ένας προπονητής, που ήρθε και που, σε σύντομο χρονικό διάστημα δείχνει να δένει και να ισχυροποιεί το, ενισχυμένο με ουσιαστικές προσθήκες, σύνολο.
Αισιοδοξία και ισορροπία
Σε τρίτο συνεχόμενο αγώνα, εντός συνόρων, μαζί με τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, η ομάδα μας δείχνει στο παρκέ την αξία της λέξης ισορροπία. Ο Νοά και ο λίαν αφιχθής Άντζουσιτς προσθέτουν πολλή ουσία και εμπειρία. Μαζί με την σταθερά που ακούει στο όνομα Μπράις Τζόουνς (ο καλύτερος και κορυφαίος της ομάδας, στα μάτια μου, από το ξεκίνημα), την συνεχή όρεξη και πρόοδο του Χάρελ, την ευφυία και την μπασκετική ποιότητα του Κουλμπόκα (και όχι Κούλμποκα ρε σπικερ, μην μας τρελαίνεις!) και φυσικά την πολλή ενέργεια του φορμαρισμένου Μήτρου Λονγκ, ο Άρης καλύπτει σταδιακά το μικρό έδαφος που φάνηκε να χάνει. Ανακτά νίκες και εμπιστοσύνη. Σίγουρα, αυτοπεποίθηση.
Από κοντά, οι ρολίστες όπως ο Στέλιος Πουλιανίτης ή ο Γκιουζέλης προσδίδουν αυτό που χρειάζεται όταν καλούνται να αγωνιστούν. Ειδικά ο πρώτος. Μαχητικότητα, σε συνδυασμό με μεγάλη σε χρόνο συμμετοχή, που την διεκδίκησε και κέρδισε επάξια. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι πιτσιρικάδες είναι βέβαιο πως θα αναπτύξουν πολύ καλύτερα και σωστότερα τα προσόντα που μας έδειξαν πως έχουν.
Να σημειωθεί πως, στο χτεσινό παιχνίδι επιλέχτηκε να μείνουν εκτός ο Ίνοχ και ο Φορμπς. Και αν για τον δεύτερο κυριαρχεί ο προβληματισμός σε σχέση με όσα επενδύθηκαν , ο θηριώδης σέντερ “πλήρωσε” την ανάγκη του κοψίματος ενός ξένου. Ο Φόρεστερ, βέβαια, έπαιξε για… δύο! Στις μέρες της απαξίωσης, που η κριτική φυσικά υπήρξε άδικη, έλεγα συνεχώς στις μεταξύ μας συζητήσεις πως ο ρόλος αυτού του παίχτη είναι να σου δίνει 8-10 πόντους, σταθερά, στην επίθεσή και να μαζεύει κάμποσα ριμπάουντ, ειδικά στην άμυνα. Χτες πήρε 5 “σκουπίδια” και έβαλε 14 πόντους εκφράζοντας στην πράξη τομ χαρακτηρισμό ” τίμιος”, αλλά περισσότερο από αυτό ήταν η στάση του, οι κινήσεις, η δύναμη και η εξυπνάδα του. Το scouting του αντιπάλου, σωστά, “διάβασε” πως είναι μια χαμηλή ομάδα σε ύψος και έτσι, κάπως, η επιλογή του προπονητικού team σε πρόσωπα αποδείχτηκε σωστή.
Ο κόουτς, φαίνεται με γυμνό μάτι πως, δουλεύει όλους αυτούς τους παίχτες και πώς έδωσε νέα πνοή. Η συνεχόμενη, από βδομάδα σε βδομάδα και από αγώνα σε αγώνα, εικόνα ομαδικής λειτουργίας και η εμφανής πρόοδος είναι αδιάψευστοι μάρτυρες, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, όπως στο Ο.Α.Κ.Α. με τον Παναθηναϊκό όπου χάθηκε ευκαιρία.
Καταλήγοντας, είναι πολλά τα θετικά σημάδια, σε συνδυασμό με το γεγονός της παρουσίας ισχυρού ιδιοκτήτη, που απαντάει άμεσα στις ανάγκες του συνόλου. Προχωράμε παρακάτω, κρατώντας την αισιόδοξη αγωνιστική συμπεριφορά και πως η ψυχή πιστών στρατιωτών όπως του “Βίκινγκ” Δημήτρη έχει αρκετούς επιπλέον λόγους για να γαληνεύει.
Παραδειγματισμός
Την ίδια ώρα, σήμερα δηλαδή το βραδάκι, η ποδοσφαιρική ομάδα πηγαίνει στην Νέα Φιλαδέλφεια για να παίξει κόντρα σε ένα προβληματικό και πιεσμένο σύνολο. Αν ο Άρης είχε δομηθεί και δουλευτεί σωστά, από το καλοκαίρι, ακόμα και αν δεν είχε συμβεί αυτό αλλά είχε φροντίσει να έχει 5-6 μόλις βαθμούς παραπάνω, θα ήμουν πολύ αισιόδοξος. Εκτός των άλλων, η αθηναϊκή ομάδα, έχει κομβικές απουσίες και ματς υψηλών απαιτήσεων σε Ευρώπη και Ελλάδα να ακολουθούν. Συνθήκες ιδανικές για αιφνιδιασμό, δηλαδή. Εδώ συνέβησαν τα ακριβώς ανάποδα, όμως. Ας το αφήσουμε στην άκρη, ως γεγονός, όμως. Έχω αναφερθεί πολλές φορές. Συνέβη. Δεν έχει ουσία το να επανέρχομαι. Δεν αλλάζει κάτι. Σημασία έχει ο παραδειγματισμός του ενός τμήματος από το άλλο. Σήμερα που μιλάμε, το μπάσκετ θα πρέπει να εμπνέει την μπάλα.
Αν και δεν είμαι προπονητής, ούτε γυμναστής, ερφοφυσιολόγος ή κάτι σχετικό, έχω την ανάγκη να καταθέσω την άποψή μου, που λέει πως:
“Οι παίχτες πρέπει να αγωνίζονται στις θέσεις για τις οποίες αποκτήθηκαν και επενδύθηκαν αρκετά χρήματα”
Το μπακ να είναι μπακ, τα στόπερ στόπερ, τα εξτρέμ, τα χαφ, τα φορ, τα δεκάρια. Κλασικό, τέτοιο, παράδειγμα είναι ο Μορουτσάν (και ο Μιζεχούι). Τον “έφαγε” η γραμμή και ο ασβέστης, σε θέση έξω δεξιά, που έλεγαν και οι παλιότεροι.
Τούτων δοθέντων, αν ήταν στο δικό μου χέρι, πίσω αριστερά θα αγωνίζονταν ο Φρίντεκ και μπροστά του ο Ντουντού. Ακριβώς από απέναντι, Τεχέρο και Πέρεθ. Στο “10” ο Ρουμάνος. Δεν μπορεί κάποιος παίχτης να αποκτήσει ποδοσφαιρική ετοιμότητα ή χημεία και συνεργασίες, αυτοματισμούς δηλαδή, όταν του λείπει ροή αγώνων ή αλλάζουν συχνά σχήματα, πρόσωπα και θέσεις.
Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς!
Ο Μανόλο Χιμένεθ έχει προσφέρει πολλά στην αποψινή αντίπαλό μας και αυτό, όπως και τα συναισθήματα, δεν κρύφτηκαν, εκατέρωθεν ποτέ. Ανθρώπινο. Πιθανόν να τιμηθεί, μάλιστα, σήμερα, Σχέσεις αγάπης! Δεν υπάρχει καλύτερη χρονική συγκυρία για να αιφνιδιάσεις τον αντίπαλο, έχω να πω. Αρκεί, η κατεύθυνσή σου να έχει σωστή επιθετική προσέγγιση, στις στιγμές που θα σου δοθούν.
Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
