Ο Άρης έφυγε από το άδειο Πανθεσσαλικό (δεν ήταν κεκλεισμένων, πιστέψτε μας) με την 9η φετινή (!) ισοπαλία, χωρίς τελική (το γκολ μπήκε με αυτογκόλ) και μια εικόνα που Φλεβάρη μήνα, θα έπρεπε για τους εμπνευστές του… πλάνου (sic) και αυτούς που το εφαρμόζουν να αποτελεί αρνητικό σημείο αναφοράς, συνεχίζοντας να απογοητεύει…
Πισωγύρισμα. Όχι το πρώτο. Θα είναι το τελευταίο; Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για μια ομάδα χωρίς ταυτότητα, σχέδιο, νεύρο και ουσία που απογοητεύει και να το πούμε λαϊκά; Ξενερώνει. Πισωγύρισμα με ονοματεπώνυμο: διοίκηση (Καρυπίδης), τεχνικός διευθυντής (Ρέγες), προπονητής (Χιμένεθ, ο οποίος πέντε μήνες μετά τι ψάχνει άραγε; Στέρεψαν και οι δικαιολογίες των τραυματισμών…).
Με παίκτες άτολμους, που δεν είχαν ίσως κάτι να πιαστούν, δεν μπορούσαν να αλλάξουν μια πάσα, χωρίς ευκαιρία σε 94 λεπτά, ο Άρης κατάφερε να μην κερδίσει μια ομάδα που έβαλε αυτογκόλ και ήταν έτοιμη να γονατίσει…
Το μεταγραφικό ιππικό; Ο Χόνγκλα τον οποίο ο Άρης περίμενε μήνες, λειτούργησε σαν παίκτης… τσικό και έσβησε και την τελευταία ελπίδα για νίκη. Ο Κουαμέ, ο Γκαρέ; Άφαντοι, περιμένοντας τον… Κέρκεζ που υπόσχεται τα καλύτερα. Ας μην σχολιάσουμε περισσότερο.
Οι αλλαγές του Χιμένεθ στο δεύτερο ημίχρονο όχι μόνο δεν βοήθησαν αλλά προκάλεσαν… βραχυκύκλωμα μπερδεύοντας την ομάδα, χωρίς κέντρο και παρά μόνο επιθετικούς.
O Άρης είναι στο -12 από την 4η θέση, στο -5 από τον 5ο Παναθηναϊκό που έχει δυο αγώνες λιγότερους και στο +3 από τον 8ο ΟΦΗ που έχει επίσης δυο αγώνες λιγότερους.
Αν ήταν μια μεμονωμένη εμφάνιση θα μπορούσε να είναι ένα ελαφρυντικό… Μια παρηγοριά. Αλλά δεν ήταν. Κι όπως λέει ο σοφός λαός: παρηγοριά στον άρρωστο δεν βοηθάει…
Ζητείται ελπίδα και όραμα…
