Έχει μεγάλη αξία η προσπάθεια να παίρνεις χρόνο για τον εαυτό σου, να τον εκμεταλλεύεσαι ποιοτικά, να παίρνεις απόσταση και ανάσες. Απ’ τα συνηθισμένα, τα καθημερινά, από όσα θολώνουν το πνεύμα και γονατίζουν τις αντοχές του σώματος.
Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, κατέβηκα στην Αθήνα για λίγες μέρες, βρέθηκα με ένα πετσί, ντόπιο Αρειανάκι απ’ τον Βύρωνα, που είχαμε να τα πούμε 25 χρόνια! Ξεκινώντας με καφέ και μετά με μπύρες, με τα κιτρινόμαυρά μας και το σήμα της ομαδάρας μας, παρέα με τον Αντώνη κάπου στο Χαϊδάρι, είδαμε τα ματς της Αρειανάρας σε μπάλα, με Τρίπολη εκτός και μπάσκετ με Περιστέρι, εντός, βγάλαμε σκασίλα, αλλά κάναμε το 2/2, μπορεί για πρώτη φορά μετά από μήνες!
Είχα ανάγκη, σε ώρες και μέρες ραστώνης, να εισπράξω λίγο από τον ρομαντισμό που κρύβουν τα Αρειανάκια που ζουν μακριά απ’ την πόλη. Να βαφτιστώ, ξανά, στο αγνό συναίσθημα, στην λαχτάρα, το διαφορετικό νοιάξιμο! Είπαμε πολλά και ανανεώσαμε την επικοινωνία μας, πλέον.
Σημάδια της επιστροφής…
Καθόμουν στα ΚΤΕΛ του Κηφισού και περίμενα, κάμποση ώρα, για να ξεκινήσει ο γυρισμός. Τα γουστάρω αυτά τα ταξίδια, της ταλαιπώριας. Άρης είμαι, στο φινάλε, δεν μπορούσε να συμβεί αλλιώς!
Θυμήθηκα, γέλασα σαν τον χαζό μόνος μου και πήρα τηλ το καρντάσι. Στο ίδιο σημείο, 16-17 χρόνια πίσω, όταν είχα επιστρέψει από την Γερμανία, του είχα τηλεφωνήσει πάλι. Τότε, ήταν στις κερκίδες, στο Καυτατζόγλειο, στο 1-2 που ακολούθησε την συντριβή του Μονάχου.
“Κάτσε εκεί, ρε γκαντέμη. Μην ξεκινήσεις αν δεν λήξει το ματς, τουλάχιστον”, μου είχε πει τότε!
Ε, κάπως έτσι και τώρα:
“Έπρεπε να πας 504 χιλιόμετρα μακριά για να κάνουμε δύο νίκες σε μπάσκετ, μπάλα; Μείνε!”
Σε εκείνο το ματς με τον Ηρακλή σκόραρε ο κοντοπίθαρος Φελίπε Σανσόν, που λάτρευε να χρησιμοποιεί ο Μπάγεβιτς. Κάπου στα ίδια εκατοστά, λένε πως, είναι ο Μπουσαΐντ, που αποκτήθηκε απ’ την ομάδα μας. Αναμένοντας τον Χόγκλα στα χαφ, αναβαθμίστηκε πιτσιρικάς στην πρώτη ομάδα (Κάμτσης), ενώ αναμένεται αριστερό μπακ άμεσα. Παράλληλα, ακούγεται πως είμαστε κοντά σε απόκτηση στόπερ, με το όνομα του… Μπάρμπα να έχει δημοσιευτεί.
Δεν ξέρω αν αυτοί που αναφέρονται παραπάνω αρκούν για να “επιστρέψει” η ομάδα. Το ρόστερ, με τις ανορθογραφίες του, αριθμεί πολλούς παίχτες, στα μάτια μου. Θυμίζει κάτι από όσους είχε φορτωθεί ο Σάκης Τσιώλης, κάποτε. Θα ήταν 35 τότε. Κάπου πάνω από 32-33 είναι και τώρα. Χρειάζεται και αποσυμφόρηση. Λένε πως, θα συμβεί. Η ισορροπία σε πρόσωπα και ρόλους, αλλά και τα αποτελέσματα που αποτελούν μεγάλη ανάγκη, έχουν μεγάλη σημασία, αρχής γενομένης από σήμερα κιόλας.
Διάλεξα να ελαττώσω την ενημέρωση, για λίγες μέρες. Γύρισα, τραπέζια, φαμίλιες, αδέρφια, ξαδέλφια, γονείς, θείοι, θείες, πολύ δουλεμένο και καλό κλίμα αναμεταξύ μας, γέλια, χαβαλές, τραγούδια, σέα και μέα!
Παρόλα αυτά, δεν έχασα την επαφή, όπως η μπασκετική ομάδα πχ στο σκορ στο ματς με την Τσεντεβίτα. Ένα ακόμα απέναντι στην συγκεκριμένη ομάδα. Ακολούθησε ένας κλασικός Άρης απέναντι στον Ολυμπιακό. Πήγε να ξεφύγει ο αντίπαλος, επανήλθαμε, πιστέψαμε, κοντέψαμε, αλλά κάναμε τα κλασικά, αφελή λάθη στις κρίσιμες στιγμές, έμεινε η προσπάθεια αλλά και τα σημάδια αλλαγής στην συμπεριφορά.
Τα μπασκετικά ρεπορτάζ, επί του πιεστηρίου, αναφέρουν έλευση Κώστα Αντετοκούμπο. Σημαντική προσθήκη, ειδικά αν αγοραστεί το καλοκαίρι. Κι εδώ, άσχετα αν είναι άλλα τα δεδομένα που προέκυψαν από την έλευση Σιάο, αναζητούνται αποτελέσματα, μαζί με την διατήρηση της πρόσφατης αγωνιστικής νοοτροπίας.
Ξέρω, δεν αρκεί αυτό με βάση όσα περιμένουμε. Τα πράγματα, όμως, παρά την “φώτιση” που πολλοί ελπίζουν να έρθει μαγικά, αλλάζουν και διαμορφώνονται με δουλειά. Με συνεχή επαγρύπνηση. Με ενέργεια. Με αποφασιστικότητα που πρέπει να έχουν άπαντες, όπου κι αν βρίσκονται σε σχέση με τον Άρη. Έλεγε η σχωρεμένη η γιαγιά μου:
“Δώσ’ μου Θεέ μου. Κουνήσου, να σε δώσω”!
Τόσο απλά…
Αντί επιλόγου…
Γουστάρω τις τραγουδάρες, που έχουν να πούνε πράγματα μέσα μου. Απ’ την φωνή του τεράστιου Δημήτρη Μητροπάνου έχει ακουστεί:
“Σου έστειλα, με τον νοτιά,
την αγκαλιά μου, ζεστασιά!
Να μην κρυώνεις και να βρεις
σημάδια της επιστροφής”!
Πήγα στον Νότο, έκατσα, ξεθόλωσα, επέστρεψα, ετοιμάζομαι να είμαι παρών, δίπλα στην Αρειανάρα ξανά.
Τίτλος τραγουδιού το “Ποιος με βάφτισε σε θολό νερό”! Ταιριαστό, επίκαιρο, απόλυτα. Θεοφάνεια σήμερα. Ταιριαστό πολύ και στον Άρη. Θολή η χρονιά, θολές οι επιλογές, θολοί οι στόχοι, διαχρονικά θολό και το μυαλό μας, που λέει και το σύνθημα! Αιώνια, όμως, “βαπτισμένοι” στο κίτρινο και στο μαύρο, όπως κάτι τρελοί τύποι που σκάνε σε βόλεϊ στην Φλώρινα και κιτρινίζουν το κλειστό , όπως άλλοι που τραβιούνται οπουδήποτε κι αν παίζει η ομάδα.
Δεν θυμάμαι αγώνα να γίνεται ανήμερα τα Φώτα! Θα το ζήσουμε και αυτο. Αφού πάμε, με το καλό με τον πιτσιρικά, στο Χαριλάου σε ώρα Ολντ Σκουλ, στις 3 το μεσημέρι, με κάτι καινούργια κασκόλ από Capital Squad στον λαιμό (ευχαριστώ τεράστιε Σωκράτη, σοφέ!), έχει μπάσκετ και Μανρέσα το βραδάκι. Ιδανικές ευκαιρίες για αναβάπτιση του Άρη!
Καλή,.κιτρινόμαυρη, χρόνια!
Χρόνια πολλά, με πείσμα, αγώνα, ανελέητη στήριξη και αγάπη, σε όλο τον κόσμο και ένα παραπάνω στα Αρειανάκια. Ειδικά σε όσα είναι μακριά!
Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2026 (Φώτα)
“ο Χιούι”
