“Το γράμμα”, ο Σωκράτης Μάλαμας το περιείχε στον δίσκο του με τίτλο “Λαβύρινθος”, πριν από 30 ολόκληρα χρόνια. Το 1996 ο Ρος Ντέιλι έκανε ασφαλιστικά μέτρα, υποστηρίζοντας πως ο τίτλος είχε “κλαπεί” από τον ίδιο και έτσι ο δίσκος κυκλοφόρησε ξανά, αλλά σκέτος. Άνευ επικεφαλίδας. Αυτό που ακολουθεί θα μπορούσε να είναι ένα τέτοιο κείμενο, χωρίς επικεφαλίδα. Κλοπή τίτλου είχαμε κι εμείς, λίγα χρόνια πίσω, απ’ τον χθεσινοβραδινό αντίπαλο. Τώρα, ήταν ένας διαφαινόμενος αποκλεισμός. Σκληρός σίγουρα, αλλά λιγότερο τραυματικός από εκείνα που συνέβησαν τότε.
Η χροιά της φωνής του Χαλκιδικιώτη τραγουδοποιού, αλλά και οι στίχοι του, έχουν κάμποση μελαγχολία, εκτός από βιωματική φιλοσοφία, μέσα τους και πλέον καταλήγω πως δικαίως ανήκει στους καλλιτέχνες που λατρεύω να ακούω. Εξάλλου…. Άρης είμαι!
Μισές αλήθειες
Για να βάλω σε μια τάξη τα ασυμμάζευτα (από τραγούδι σε τραγούδι, από στίχο σε στίχο και μάλιστα με ισχυρούς συμβολισμούς) σήμερα, χαράματα κατά τις 3 η ώρα που ξεκινάω να γράψω, πηγαίνω ξανά πίσω στον χρόνο. “Βουτιά” στο παρελθόν και σαιζόν κυπέλλου 1999-2000. Μηνάς, το κουμάντο στα μέρη μας. Όχι πολύ ψηλός, αλλά… κοντός! Λεφτάς και σίγουρος, όπως λέγονταν! Σε μονό ματς, πάλι, με έδρα το Χαριλάου όμως και στα πέναλτι ο Άρης προκρίνεται σε βάρος μιας απ’ τις πιο ποιοτικές ομάδες της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η βολική. Η άλλη μισή, που επιμελώς δεν αναφέρουν οι πένες μας, είναι πως στην επόμενη φάση, των προημιτελικών, μας πετάει έξω ο Πανιώνιος σε διπλά παιχνίδια!
Κατάλαβες; Κατάλαβα να λες!
Πάμε παρακάτω…
Με εμμονές κανένας δεν πήγε μπροστά στον πρωταθλητισμό, στον ανταγωνισμό που καλείται να συμμετάσχει. Μουσική παρένθεση:
“Θα σου πω πως είσαι εντάξει, τώρα μάζευτα!
Κι αν κρατάς τον χαρακτήρα τον αλύγιστο, πάρ’ τον δρόμο που σου πρέπει, τον… αγύριστο”!
Με αφορμή τα ασυμμάζευτα, που έλεγα στην αρχή της παραγράφου, πιάνουμε τους στίχους ενός τραγουδιού και δίσκου σταθμού, που έκανε ο Νότης Σφακιανάκης το 2007. Κάναν χρόνο μετά, στον ίδιο πάντα θεσμό χάθηκε η μεγαλύτερη ευκαιρία ever της νεότερης ιστορίας του Άρη. Καυτατζόγλειο, μπούφοι, κουκουβάγιες και πουλάκια που πέταξαν. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Κάπου εκεί ανάμεσα, οι Α.Ε.Λ. και οι Ολυμπιακοί του Βόλου (του Αχιλλέως, φυσικά!) έρχονταν να δώσουν έξτρα αποτυχίες, ως “Λιβαδειές του 2026”. Μελαγχολία.
Κλείνει η παρένθεση, επιστροφή στο σήμερα…
Αρτζιμπούρτζι
Ένα πανί, στο πέταλο της Τρίπολης, δέσποζε στο πάνω μέρος του πετάλου, στο φινάλε του 2025, ενώ η ομάδα έβγαζε διπλό με νύχια, με δόντια, με μετρημένους στα δάχτυλα 2 χεριών παίχτες. Παιχνίδι πρωταθλήματος. Είχε προλάβει να τα μπαχαλέψει κι εκεί η ομάδα, αφού έκανε σαλάτα το καλοκαίρι της στην Ευρώπη. Άρτζι, Μπούρτζι και λουλάς!
Ας βάλουμε ένα ενδιαφέρον link ως “πηγή” για την πιθανή προέλευση της φράσης. Επίκαιρη η πρώτη εκδοχή, λόγω του Καποδίστρια, εξάλλου:
Αρτζιμπούρτζι θα μπορούσε να είναι η λέξη που περιγράφει τον ποδοσφαιρικό Άρη με τις επιλογές που έγιναν και γίνονται τα δύο τελευταία χρόνια. Για την ακρίβεια, μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό απ’ την Μακάμπι. Εκεί τοποθετώ, προσωπικά, την αρχή των πισωγυρισμάτων. Τότε που, τεχνηέντως κατ’ εμέ, αποδομήθηκε ένας κορμός μιας απ’ τις αξιολογότερες ομάδες που είχε φτιάξει ο πρόεδρος της Π. Α. Ε. Να τα λέμε όλα. Τότε που, στη πορεία… σαν να έκανε πίσω από επιλογή. Δεν χρησιμοποιώ άλλες λέξεις. Κινούμαι προσεκτικά. Έχοντας αφήσει, για δύο σερί χρονιά, εκτός ευρωπαϊκών συμμετοχών Α. Ε. Κ. και Παναθηναϊκό, πιστεύω πως η “επιλογή” ήταν κάτι σαν εντολή! Ως εκεί κρίνω πως μπορώ να απλώσω την σκέψη μου.
Και άντε, πες πως συμβαίνει αυτό. Να θέλεις να φτιάξεις το καράβι απ’ την αρχή. Να το επισκευάσεις, να αλλάξεις πρόσωπα, καπεταναίους κλπ κλπ
Ξέρεις πως θα σου πάρει καιρό. Θα βγάλεις ταλαιπωρία. Παρόλα αυτά, επανέρχεσαι. Κάτι σπανιόλοι ναυτικοί, κάτι Μορόν και κάτι Μανού, παρά το ότι έφαγαν κουμπουριά από Γαλλική κορβέτα στον Βόλο, σε κρατάνε ψηλά, ξυστά στην κορυφή. Κι εκεί;
Αγρίνιο και ξανά κουμπουριά. Μετά; Ζίγκα το γήπεδο, συσπείρωση άνευ προηγουμένου κι εσύ 0-1 σβηστό από ΝουΠουΣού και κάπου παραπέρα 0-2 με τον Ζαμόρα να μας ανεβάζει το αίμα με, σχεδόν, εσκεμμένη κόκκινη. Τον θυμήθηκα χτες βράδυ. Εκεί που χάνει το άχαστο ο Μόντσου, σαν να είχε μπει μέσα του αυτός ο διάολος. Φάση καρμπόν σχεδόν με εκείνη στον Βόλο.
Όλα τα φαντάσματα μαζεμένα ρε γ@#€&ο. Ξανά. Στοιχειωμένα σενάρια. Καινούργια, παλιά. Αντιγράφω απ’ το παραπάνω:
“Κάθε φορά που συναντούσε τους οπλαρχηγούς ερχόταν αντιμέτωπος με τις διάφορες «χάρες» που του ζητούσαν, όπως ρουσφέτια ή χρήματα για να χρηματοδοτήσουν τους αγώνες τους….
Ο κυβερνήτης όμως δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους και κάποτε αναγκάστηκε να πει την αλήθεια. Ότι δηλαδή το κρατικό ταμείον ήταν μείον. Οι οπλαρχηγοί αντέδρασαν οργισμένα λέγοντάς του άκου δω, κυρ Γιάννη, αν δεν μας τακτοποιήσεις στα γρήγορα, θα πάρουμε τ’αρκεβούζια μας (τυφέκια της εποχής) και το λουλά μας (μέρος του ναργιλέ) και θα τα στήσουμε στο πέρασμα του Αναπλιού. Όποιος πλούσιος θα πέφτει κατά κείθε, θα τον γραπώνουμε και θα του παίρνουμε λύτρα”
Οι “οπλαρχηγοί” των αποδυτηρίων, έλεγαν τότε οι φήμες πως, συμφώνησαν να φύγει ο καπετάνιος. Ο… Καποδίστριας συναίνεσε. Μετά… ήρθαν οι Τεξανοί και πουλήθηκε ο κοντός. Χάθηκε η ευκαιρία, χάθηκε η φαντασία στο χορτάρι, χάθηκε το κλασικό δεκάρι, φτάσαμε να φαινόμαστε σαν να μας πιάστηκε ο σβέρκος σε κρυολόγημα. Αρτζιμπούρτζι, ίσως να είναι όνομα αρρώστιας, τελικά.
Ο ελέφαντας στο δωμάτιο
Στον ποδοσφαιρικό, αλλά και στον μπασκετικό Άρη, τα προβλήματα είναι δομικά. Άλλα τα δεδομένα, βέβαια, άλλες οι πρακτικές, άλλες οι αφετηρίες. Δομικά σημαίνει πως πάσχει η λειτουργία. Στο Κλεάνθης Βικελίδης δεν υπήρξε ποτέ, όλα αυτά τα χρόνια, η στελέχωση και η σοβαρότητα. Ούτε καν η απλή, ποδοσφαιρική, λογική και ο σεβασμός στα βασικά του αθλήματος. Σπασμωδικές κινήσεις. Ζαριές.
Στο Παλέ, από την άλλη, ενώ βγήκε ο λαιμός απ’ τις θηλιές και τις αγχόνες, τεράστιο επίτευγμα για όσους κατανοούν, σε επίπεδο επικοινωνίας ή Κ.Α.Ε. δείχνει πολύ άγουρη. Παρασύρθηκε από προβλέψεις περί τρίτου φαβορί κατάκτησης της ευρωπαϊκής διοργάνωσης, τις άφησε να αιωρούνται και τώρα πρέπει να επικοινωνήσει την αποτυχία, κόντρα στην προσμονή μερίδας του κόσμου.
Η αγωνιστική “σκοτεινιά”, στη παρούσα φάση τουλάχιστον, δείχνει να είναι σχεδόν ίδια. Εγκλωβισμένοι οι μεν και οι δε. Σε αστοχίες, σε λάθη, σε εμμονές. Μια κρύο, μια ζέστη, στόχοι που δεν τίθενται ξεκάθαρα, θολούρα, ήττες όπως στο Ο.Α.Κ.Α. που σε κάθε ευκαιρία μας μπροστά ακολουθούσε δώρο μας και γκολ του αντιπάλου πίσω. Να τα βάλω με ποιον; Τον Μόντσου που δεν πετυχαίνει ελέφαντα στα δύο μέτρα; Άλλος είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο! Με αυτόν, τον Μαυριτανό, που ξεκίνησε ως 5ο στόπερ το καλοκαίρι, έφτασε με το ένα πόδι στην εξώπορτα, αλλά τον τράβηξες απ’ το μανίκι να μπει, να μείνει και να σφουγγαρίσει; Μήπως να χρεώσω ένα σέντερ θεριό, από την άλλη, που ήρθε απ’ την Ευρωλίγκα αλλά ώρες ώρες μοιάζει να χρειάζεται μαθήματα στην αλφαβήτα του μπάσκετ;
Τους προπονητές να στοχεύσω; Μα, δεν λέμε και ξαναλέμε, για σταθερότητα στον πάγκο. Για αποδυτήρια που “δένουν” σε βάθος χρόνου; Ο Ίνοχ μου φταίει; Ο Ζήσης; Ο Γκουγκουλιάς; Ο Ρόουζ, μήπως;
Ε, έκανε και 2 πέναλτι. Χαρά στο πράγμα. Κάποτε, ο Γιαννόπουλος (!!) έβαζε 2 αυτογκόλ στο ίδιο ματς σε ένα 3-3 με τον Απόλλωνα της Αθήνας, στο Καραϊσκάκης. Σε εποχές αδιάφορες. Που μόνο οι έχοντες παράφορη καψούρα και εξάρτηση (παρ)ακολουθούσαν. Έχασες και αποκλείστηκες στους 8. Για ένα γκολ στην τελευταία φάση ενός ματς στην league phase, θα “είχαμε” εμείς την έδρα. Ε και; Είσαι για φανφάρες και για να παρουσιάζεται ντεμέκ ως φαβορί; Κοροϊδευόμαστε; Τα ίδια θα γίνονταν, μέσες άκρες. Θα μας έτρωγε και το κρύο και το αγιάζι, παράλληλα, όπως την περασμένη Κυριακή το βράδυ, με ένα αλλοδαπό πτηνό αγνώστου χώρας και προέλευσης να μας τσιτώνει κάθε πόρο του σώματος και του νευρικού συστήματος.
Η ομάδα, με όρους αγωνιστικούς, συνέρχεται. Χαίρω πολύ. Οι στόχοι, αν τους λες τέτοιους, χάνονται ή χάθηκαν. Το… πλάνο του Ρέγιες, για το οποίο άξιζε να θυσιαστεί η Ευρώπη, είχε Χόνγκλα μεν, είχε Κέρκεζ δε. Ασόβαρα πράγματα. Επικίνδυνα, ως πρακτική δόμησης συνόλου. Σχεδόν ασχολίαστα από μερίδα δημοσιογράφων μας. Κρίμα. Δεν προστατεύεις αυτό που αγαπάς όταν δεν λες κουβέντα για τους παραλογισμούς, παρά μόνο τους καταγράφεις.
Περί στόχων, έμεινε ένας ακόμα, στην μπάλα. Να κυνηγάς καταϊδρωμένος, τις Λιβαδειές και τους Μπακασέτες των “χατρίκ”, στο πρωτάθλημα, ενώ αυτοί ετοιμάζονται να παίξουν ημιτελικά, στο κύπελλο. Ίσως και κάναν τελικό. Ποιος ξέρει; Την Κυριακή πάμε Εφσί Αρένα στην Λάρισα. Το είχα τάξει στον μικρό. Νιώθουμε παράφορα ερωτευμένοι με την φανέλα του Άρη κι ας μας κάνει αυτός, σε παρκέ και σε χορτάρια, να ζούμε αδιάφορα.
Αντί επιλόγου…
Ώρες ώρες, ο Άρης θυμίζει όντως να είναι εγκλωβισμένος σε λαβύρινθο. Όταν καταλάβει πως οι λύσεις είναι στα χέρια (και στα πόδια) του, τότε θα βρει εύκολα τον δρόμο της εξόδου!
“Το γράμμα”
(στίχοι, μουσική: Σωκράτης Μάλαμας)
” Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να `ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
Να ’χω το νου μου αδειανό
Να ’χω και πρίμο τον καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να `ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ’ αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια”
ΥΓ ” Πως, δεν σ’ άφησα στα δύσκολα…”
Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2026
“ο Χιούι”
