Τα παιχνίδια μεταξύ του Άρη και του Π. Α. Ο. Κ. (τις τελείες ανάμεσα, παιδιά), είτε στο Χαριλάου είτε στην Τούμπα είχαν και έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από πάντα. Ανέκαθεν, που λένε. Από την εποχή πριν την κατασκευή των γηπέδων αυτών, ακόμα. Από όταν ήθελαν να οικειοποιηθούν χρώματα, ίσως και ιστορία, καθώς η δικιά τους δεν ξέρουν, ως τις μέρες μας, πώς και πότε άρχισε να γράφει. Σύγχυση στις ημερομηνίες ίδρυσης, σύγχυση στις συγχωνεύσεις και διασπάσεις, στις… Ενώσεις Κωνσταντινουπολιτών που έπεφταν και ξανανέβαιναν, στα σήματα.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από τα πρόσφατα γεγονότα με πρωταγωνιστή έναν Σέρβο, έναν Ιταλό, αλλά και την σπέκουλα μιας παρεούλας με στραβά στόματα και πένες. Πάντα, στο φόντο θα υπάρχει ένα πακέτο τσιγάρα, ένα τετράφυλλο τριφύλλι και ένα πέταλο. Σαν το πρώτο σήμα τους…
Το βλέμμα του Γκέμπελς
Ο Μίχας και ο Ζλατάνος, αν ήταν σε παραγωγική ηλικία στις μέρες μας, λογικά, θα είχαν αναλάβει πόστο στην Π.Α.Ε. με τα ασπρόμαυρα. Οι ιστορίες των 70’s, το πώς καθοδηγήθηκε μαεστρικά η μία ομάδα στο να πάρει το πρώτο της τρόπαιο, ενώ ο Άρης έβλεπε παίχτες του να τιμωρούνται και να φυλακίζονται, είναι γνωστές για όσους γνωρίζουν. Εκείνη την εποχή, δυστυχώς για αυτούς, δεν έπαιρναν ακόμα προαγωγή οι επόπτες, λόγω της μειωμένης όρασής τους, απ’ το χορτάρι στα γραφεία.
Ακολούθησαν χρόνια και δεκαετίες που, ο προσεκτικός παρατηρητής της ποδοσφαιρικής και εξωγηπεδικής, ιστορίας, εύκολα καταλάβαινε το σχέδιο που εξυφαίνονταν. Μια κουλτούρα νταηλικιού, με πολύ μελάνι απ’ τον μπάρμπα Μίμη και “τα παιδιά του”. Εντάξει και τα… εγγόνια του, στις μέρες μας, πλέον. Είναι απλά γατάκια μπροστά στα εξαπτέρυγα της διαστρέβλωσης. Είτε “μας βλέπουν ” είτε όχι, παρόλα αυτά, πέρασε καλά στο πετσί τους τόσο το dna της ιστορικής εκδρομής στον Βόλο, όσο και οι τρίχες στην πλάτη. Κάθε τους επιτυχία απέναντι στον Άρη, είναι κάτι παραπάνω από αυτοσκοπός και ευκαιρία για δηλητήριο. Όλα αυτά, συντεταγμένα, υπό το άγρυπνο βλέμμα των γερο Γκέμπελς!
Κάπως έτσι, φτάσαμε στο βράδυ της Κυριακής, σε μια κλωτσιά με σχάρες, καραμπινάτη κόκκινη να εξαϋλώνεται. Θα μου πεις: “Ρε μεγάλε, εδώ το πουλί απ’ τα Δωδεκάνησα αλλά και το Ωραιόκαστρο, με ιδιαίτερη αβάντα απ’ τις πένες τους, έπνιξε την καρατιά στο κεφάλι, που είδε μάλιστα με την προτροπή του VAR κι εσύ περιμένεις μια κίνηση ζίου ζίτσου στο μπούτι να τιμωρηθεί;”. Δίκιο έχεις. Ίσως, η ματαίωση των προσδοκιών μου να ήταν η μη κλήση του “γκρόμπαρι διαιτητή” για έλεγχο, απ’ τον τιμωρημένο από την ομοσπονδία της χώρας του, Ιταλό. Όλα καλά. Εξάλλου, το το θα συμβεί το είχα γράψει, λίγες μέρες πίσω και έτσι ο Παπαπέτρου φαντάζει αγγελούδι μπροστά στα κομάντο!
Ο μ@#€&ας της παρέας….
Στη φάση του πέναλτι, που το μέσο πιτσιρίκι Αρειανάκι δεν θα δει υπέρ της ομάδας του, ακόμα κι αν περάσει τα 100 χρόνια, σε σφύριγμα που μόνο η τριάδα του Π.Ο.Κ. και η ασπρόμαυρη ουρά τους παίρνουν, έκλεισε ένας λατρεμένος 45λεπτος κύκλος που είχε και ένα κεφαλοκλείδωμα , το οποίο φυσικά δεν υπήρχε λόγος να ελεγχθεί. Θυμήθηκα εκείνον τον απίθανο Μπουσέ ρε φίλε. Στο ίδιο γήπεδο. Των άλλων μέτρων και σταθμών.
Εκεί που ο Μάκης (Ποιος Μάκης;;; όπως ακούγεται και στις εξεταστικές του ΟΠΕΚΕΠΕ) κατευθύνει, έστω και αόρατα τις εξελίξεις. Κινεί τα νήματα, όπως του έμαθε ο… μεγάλος! Δανείζομαι όρους απ’ την πολιτική επικαιρότητα που βρωμάει και ζέχνει. Ίδιο αίσθημα και με αυτούς. Διαχρονικά. Μεγάλος, εδώ, ο… μπαμπάς. Ποιος μπαμπάς; Εκείνος ο κλαψιάρης του Ντραγκάο!
Ο οπεκεπάοκ του Ιβάν πήρε ανάσα και αβάντζο απέναντι σε αυτόν του… Μύστα. Όλη η πόλη ξέρει τι θα ξεσπάσει εκεί, εν ευθέτω χρόνο. Το ζήτημά μας, όμως δεν είναι αυτοί, αλλά “ο μ@#€κας” της παρέας”, όπως είπε ο Λιούι ενώ βλέπαμε το ματς. Περιττό να αναφέρουμε πως αυτός ήταν ο Άρης. Του Καρυπίδη, του Ρέγιες, του (Ουζουνίδη και) Χιμένεθ, των παιχτών που (μεγάλο κομμάτι τους έκαναν πως) έπαιζαν, των πάνω από μισών τραυματιών, αυτών που περιμένεις να γυρίσουν αλλά μπαίνουν στο χειρουργείο απροειδοποίητα, εκείνων που δεν μπορούν να είναι ούτε καν στην αποστολή, των άλλων που επιλέγονται και μπαίνουν και παίζουν σε πειραματικές ενδεκάδες του Δεκεμβρίου. Που μπαχαλεύουν το σύνολο. Αυτός ο τύπος, με αυτόν τον χαρακτηρισμό, αυτός ο Άρης που (μαθαίνω πως) έχει στον πάγκο του και κάτι λεζαντιάρηδες μπαρμπάδες από εποχής Βέροιας που φοβούνται να φωνάξουν και να σύρουν το κάθε απίθανο κοράκι να “πάει να δει” όσα βλέπουν και οι τυφλοί, είναι ο άρρωστος. Ο χωρίς σθένος. Ο ασθενής που και είπα και έγραψα.
Το πρόσωπο της ενδεκάδας μας που αποτύπωνε, καλύτερα απ’ όλους, όλη αυτή την κουλτούρα, το μείγμα τεμπελιάς, ωχαδερφισμού και αδιαφορίας ήταν ο Μόντσου. Μία εικόνα του αρκεί. Στην εκτέλεση πέναλτι, βρίσκεται συνεχώς με τα χέρια στην μέση, στο ύψος της περιοχής, χωρίς να επιχειρεί καν να κινηθεί, για πιθανή απόκρουση. Αυτός ο παίχτης φορούσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Κάπου στην Τουρκία, γελάει πικρά ο Χουλιάν Κουέστα…
Έχω μάτια και βλέπω, όσα θέλω να δω
Δεν στοχοποιώ. Φωτογραφίζω. Στο κάτω κάτω της γραφής, στο επόμενο εντός θα είμαι δίπλα στην φανέλα, στο σήμα, σε όλους όσους κληθούν να το υπηρετήσουν στο χορτάρι και θα τους ενισχύσω, με φωνή και τραγούδι. Όλοι τους, όλοι μας, περαστικοί. Εδώ μόνο ο Άρης. Πάνω απ’ όλα ο Άρης!
Όμως, έχω μάτια και βλέπω, που τραγούδησε και ο Μακρόπουλος κάποτε. Βλέπω πως το “όνειρο” του Ράτσιτς στο “δέκα” και του Γένσεν ” έξω αριστερά” δεν γίνεται να βγει, παρά τον φιλότιμο Φινλανδό, που έχει παίξει τις μισές θέσεις της ενδεκάδας και έβαλε και γκολάρα.
Βλέπω πως, κόντρα στην άποψη πολλών, ο Φαντιγκά ίσως να ήταν ο μόνος που διασώθηκε από τον κιτρινόμαυρο, αμυντικό, θίασο. Ο Άλβαρο είχε εικόνα ναυαγίου, ο Τεχέρο έβλεπε τον Τάισον στα 39 του να τον αφήνει 5 μέτρα πίσω με την μπάλα, αφού πρόλαβε να δώσει δικαιώματα, μαζί με τον Διούδη, για την απόφαση παρωδία. Φυσικά, είδα τουλάχιστον 2 κεφαλιές μόνοι τους από θέση μαρς, είδα συρτό κόρνερ να βρίσκει παίχτη τους αφύλακτο στο πέναλτι, είδα με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου παίχτη τους να διαγραφεί ημικύκλιο με την μπάλα, ανενόχλητος στο μισό επιθετικό τρίτο, να ανοίγει η άμυνα σαν βούτυρο, να φαίνεται ο φορ τους σαν Μάρκο Φαν Μπάστεν.
Το πείραμα της Φιλαδέλφεια(ς)
Η διαιτησία ήταν βγαλμένη απ’ τα πιο τρελά όνειρα του Γκάγκα του μπαμπά, που αγάπησε λίγο παραπάνω τον γιο του, πιθανώς. Ίσως, μια μελλοντική επιβράβευση ως αρχιδιαιτητή σε χώρα των Βαλκανίων να είναι η ανταπόδοση (τρέμε Κύρο, καρνάβαλε της εποχής σου) για τον Παρτιζάνο. Ο Άρης είναι ο ιδανικός σάκος του μποξ, σε όλο αυτό. Λίγες μέρες μετά από μια γεμάτη και με ποδοσφαιρικό πλάνο εμφάνιση, στο κύπελλο, πηγαίνει και παίζει επί 30 λεπτά με την εμμονή στην μακρινή μπάλα, χωρίς να αντιληφθεί πως ο Μπάμπα είχε άλλη εντολή και έμενε πίσω, τώρα. Δίνει συντριπτική κατοχή, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο και δεν παίρνει μάθημα απ’ την τραγωδία της Φιλαδέλφεια(ς), με το άλλο πείραμα και την εξαφάνιση απ’ το χορτάρι.
Παρόλα αυτά, μόλις πατάει την μπάλα κάτω, ξεγυμνώνει την αδυναμία τους, εκεί που κάνει μπαμ πως έχουν. Τους μουδιάζει. Την μυρίζονται την δουλειά. Σου λέει, “πέρασαν δύο χρόνια, λες να δούμε τα ίδια έργα πάλι;”. Κι εκεί, ακριβώς, όσα σύνδρομα μπορούν να προκύψουν, εμφανίζονται την ίδια στιγμή. Ανικανότητα συνεννόησης, ανοησία, απόφαση προκλητική, στήσιμο στα 11 μέτρα, εκτέλεση.
Δεν ξέρω αν θα βγει κάνας λαγός απ’ το καπέλο του Μανόλο και αν κάνει καμιά καριέρα ο Παναγίδης σαν αριστερό μπακ, ούτε αν την πάρει χαμπάρι, σε επόμενα ματς, πως παίχτες όπως ο Γιαννιώτας θα σκάψουν το γήπεδο σε τέτοιους αγώνες. Στην θέση του, θα έδειχνα 5 φορές σε κάθε ανάλυση φάσεων αγώνων μας αυτή που βγάζουν αντεπίθεση μισό γκολ από φάουλ δικό μας και καπάκι αυτήν που ο Ρόουζ με τον Άλβαρο κλωτσάνε την μπάλα ο ένας στον άλλο, σε απόπειρα απομάκρυσής της. Θα έδενα, επίσης, τα χέρια του Τεχέρο στην πλάτη, θα ζητούσα 2 στόπερ, 1 αριστερό μπακ, 1 αριστερό εξτρέμ, 1 φορ και 1 εξάρι, για τον Δεκέμβριο, μαζί με την απομάκρυνση 10 παιχτών!
Παράλληλα, θα ρωτούσα τον Ρέγιες να μου θυμίσει ποιο ήταν εκείνο το πλάνο που είπε στην συνέντευξη του καλοκαιριού. Αν αυτός δεν απαντούσε και ούτε και ο πρόεδρος, τότε ίσως θα υπέβαλλα παραίτηση.
Αντί επιλόγου…
Στον Άρη, φαίνεται πως κάποιες καταστάσεις αλλά και πρόσωπα που παραμένουν, έχουν γίνει αναγκαίο κακό. Είτε γιατί δεν μπορούν να αλλαχθούν άμεσα, είτε επειδή έχει γίνει τουρλουμπούκι όλη η φάση, ειδικά φέτος και κυριαρχεί εγωισμός, ανικανότητα, θολούρα και ομίχλη.
Αναγκαίο κακό είναι και η συνύπαρξη μαζί με αυτούς, στην ίδια πόλη. Αναπνέοντας τον ίδιο αέρα, που συνεχίζουν να βρωμίζουν, όπως έκαναν οι ιδρυτές τους, όταν έψαχναν για νέο σήμα και τσαλάκωναν, πετώντας κάτω και λερώνοντας την πόλη με ένα πακέτο τσιγάρα. Με πέταλο και τριφύλλι τετράφυλλο, πάνω του…
Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2025
“ο Χιούι”
