Ποιος φυλάει τα νώτα;
Την ώρα που αποφάσιζαν να βγούνε για κυνήγι, για αναζήτηση τροφής, οι ινδιάνικες φυλές συνήθιζαν να αφήνουν κάποιους έμπειρους πολεμιστές πίσω, στον καταυλισμό, για να προστατεύουν όσους παρέμεναν, γυναίκες, παιδιά, μαζί με τα απαραίτητα που φυλάσσονταν εκεί. Καμία κίνηση δεν γίνονταν τυχαία, στα κουτουρού, όταν διακυβεύονταν ζητήματα καθημερινής επιβίωσης. Ούτε και οι αποφάσεις ήταν προϊόν τζόγου, πάμε μπουλούκι και όπου μας βγάλει. Η ιεραρχία, οι εντολές, οι τακτικές, είχαν αρχή, μέση και τέλος. Εσύ μπροστά, εσύ ενδιάμεσα, εσύ στα νώτα.
Τα παραπάνω σκεφτόμουν, καθισμένος δίπλα στην φωτιά ως Κίτρινο Βέλος της κιτρινόμαυρης φυλής, μεσοβδόμαδα, που έμαθα πως ο Άλβαρο αποχαιρέτησε για άλλες πολιτείες. Απέμειναν 3+1 στόπερ. Φυσικά είναι (και) αριθμητικό το ζήτημα. Ειδικά απ’ την στιγμή που μπροστά γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος, το να μένεις γυμνός πίσω με ρόστερ 33 (!!!) παιχτών το λες και κατόρθωμα! Ο ένας, πιτσιρικάς που ακόμα δεν πάτησε χορτάρι με την “μεγάλη” ομάδα. Οι τρεις, που έμειναν φύλακες πριν φτάσει ο αντίπαλος φάτσα με τον Αθανασιάδη και του μένουν μονάχα τα δίχτυα, ο Φαμπιάνο, ο Σούντμπεργκ και ο (αναβαθμισμένος από 5ος, σε πολύτιμο πλέον, μην τυχόν πάθει κάτι) Λίντσεϊ Ρόουζ!
Μοιραίος, στο Πανθεσσαλικό του καουμπόι Μπέου ο δεύτερος. Καλύπτει οφσάιντ, κάνει πέναλτι καπάκι. Ακολούθως, ο Χόγκλα παίρνει 2 κίτρινες = 1 κόκκινη, σε 5 λεπτά μέσα και το παιχνίδι, τον βαθμό, μαζί με λίγη απ’ την αγωνιστική αξιοπρέπεια του Άρη, διασώζει ο κίπερ. Σε αυτόν πηγαίνει ο τίτλος του μαχητή Ινδιάνου του ΣΚ. Για την ακρίβεια, του δεύτερου συνεχόμενου, καθώς στο προηγούμενο διέσωσε σε 3 καραμπινάτες περιπτώσεις παραβίασης την εστία. Ο Αθανασιάδης, που έπεσαν να φάνε κάμποσοι στην αρχή της χρονιάς. Όπως και τον Κουέστα, παλιότερα. Απ’ το ναυάγιο του Βόλου, διασώζω και τον Ράτσιτς, μαζί με τον Δώνη και τον αθόρυβα χρήσιμο Ντουντού.
Πολλαπλασιασμός απελπισίας και έξοδος. Ένα τουρλού.
Μετά τη λήξη, με το Σοφό Πνεύμα και τον Νίκο τον προβοκάτορα, πιαστήκαμε να μιλάμε με ένταση, προσπαθώντας μάταια να εξηγήσουμε λογικά, ο καθένας απ’ την πλευρά του, τα παράλογα. Είναι η παγίδα του συναισθήματος, οι συναισθηματικές φιλοδοξίες που μου έγραψε μεσοβδόμαδα ο φίλος, όταν διέπραξα την ύβρη, την ανοησία, να προσπαθήσω να μιλήσω για το πρόγραμμα του Λεβαδειακού και το δικό μας. Είναι ανόητο από την πλευρά μου, όπως και πολλών συνοπαδών, κάτι τέτοιο διαχρονικά επαναλαμβανόμενο.
Ένας πολλαπλασιασμός απελπισίας:
“Έμειναν 6 ματς. Τρεις έξι, 18. Μετά, πέντε επί 3, δεκαπέντε” και πάει λέγοντας. Θα είχε βάση μια μαθηματική προσέγγιση, κάτι που απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μόνο ο Αλκέτας πέτυχε σε μια χρονιά στα τέλη των 90’s, κερδίζοντας τα 5 σερί και χάνοντας το 6ο ματς του τέλους του πρωταθλήματος, με την διαφορά πως τότε υπήρχε ομάδα. Κανονική. Όχι τουρλού στην κατσαρόλα. Υπήρχαν παίχτες, ρόλοι, σειρά. Άσχετα αν ο Άρης δεν είχε εκπαιδευτεί σε διεκδίκηση υψηλών στόχων ούτε τότε, πρόλαβε, ιδρώνοντας, την τελευταία θέση ευρωπαϊκής εξόδου. Η εικόνα της ομάδας της Βοιωτίας, αυτής που δόμησε ο Νίκος Παπαδόπουλος με τις ευλογίες του Κομπότη, ακόμα και το Χ με δέκα παίχτες που παίρνει απέναντι στον Ολυμπιακό, αλλά με στοιχεία εκ διαμέτρου αντίθετα με την δική μας συμπεριφορά, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για να κοροϊδεύω εσάς και εμένα μαζί.
Να το πω αλλιώς;
Αν ο Άρης πετούσε φωτιές με 50 γκολ στην επίθεση, με παίχτες μαχητές, ακόμα και κατώτερης θεωρητικά ποιότητας κάποιοι εξ αυτών, το Κλεάνθης Βικελίδης δεν θα είχε κενό καρεκλάκι. Εμείς, οι ήρωες, που πήγαμε 10-11 χιλιάδες στο γήπεδο μια βδομάδα πίσω, είμαστε και η απόδειξη των παραπάνω λεχθέντων.
Το τι θα γράφονταν, δε, στις ιστοσελίδες μας, αλλά και στα γνωστά “γκρουπ” δεν μπορεί να το αγγίξει η φαντασία.
Η μόνη έξοδος για την οποία μπορεί να γίνει σοβαρή κουβέντα τώρα είναι αυτή που διώχνει πολύ κόσμο από το γήπεδο. Αυτή, επίσης, που πολλοί περιμένουν για να δει ο Χιμένεθ, ο οποίος δεν έχει παρουσιάσει την παραμικρή επιθετική πρόοδο σε 4-5 μήνες. Άλλοι, την περιμένουν στοχεύοντας παίχτες. Παίχτες που αλλάζουν μάσκα, μιας και είναι επίκαιρα τα καρναβάλια και συνεχίζουν ίδιες συμπεριφορές, είτε πρόκειται για τον (καλά να είναι ο άνθρωπος, μακριά από μας) Ζαν Ζουλ, είτε για τον Χόγκλα, που ντύθηκε τέτοιος. Στο ίδιο γήπεδο! Μπορεί κάποιος να πει πως έχει άδικο όποιος σκέφτεται τα παραπάνω;
Μιας και περί εξόδου ο λόγος, η μεγαλύτερη κουβέντα γίνεται για τον Θόδωρο Καρυπίδη και τις ελπίδες πολλών να φτάσει η στιγμή αλλαγής σκυτάλης και πώλησης της ομάδας. Αυτό, το τελευταίο ενδεχόμενο, συγκεντρώνει και το συντριπτικό ποσοστό “θέλω” των Αρειανών. Ο μεγαλομέτοχος ζει ένα ναδίρ δημοφιλίας, απόλυτα λογικά, η ομάδα πληρώνει τις συνέπειες των επιλογών του και αν το δούμε πέραν των συναισθηματικών φιλοδοξιών, είναι θαύμα που δεν παίζουμε στο 9-14 γκρουπ. Επίθεση με το σταγονόμετρο, άμυνα κρεμασμένοι απ’ τα δοκάρια, να τρέμει το φυλοκάρδι, ποδοσφαιρική νοοτροπία υπό του μηδενός, έλλειψη ηγεσίας. Σε γραφεία, πάγκο και αγωνιστικό χώρο.
Αντίληψη πραγματικότητας
Στα τετριμμένα και χιλιοειπωμένα, ήρθαν 18+5 παίχτες από το καλοκαίρι. Κοσμογονία που ακόμα και το ραβδί του εμπειρότερου μάγου δεν θα κατάφερνε να κάνει ομάδα. Πράγματα ανεξήγητα, ποδοσφαιρικά παράδοξα, αποφάσεις που μόνο εκθέτουν το ποδοσφαιρικό γκρουπ στο τρίτο, στο ουδέτερο μάτι.
Ξαφνικά, Φλεβάρη μήνα, πχ διώχνεις με πώληση δύο παίχτες που λογίζονταν ως βασικοί. Μόντσου και Άλβαρο έδωσαν ελάχιστα, ειδικά ο πρώτος έβγαζε φανερό εκνευρισμό στον γήπεδο και είναι κοινό μυστικό πως τόσο ο ένας όσο και ο άλλος ήθελαν και επεδίωκαν να φύγουν. Πίστευα πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε το καλοκαίρι, να πω την αλήθεια. Με τις Κίνες και τα Μεξικά ανοιχτά, έγινε χειμώνα. Στην περίοδο που στόπερ δεν πήρες ενώ καιγόσουν, αλλά ούτε αριστερό μπακ. Παρά τις… διαρροές του Νοεμβρίου.
Λυπήθηκε η ψυχή μου τον Φαντιγκά. Ένα ματς του έλαχε να παίξει στην κανονική του θέση, στο ημίχρονο ο Φρίντεκ βγήκε, πήγε πάλι αριστερά και πέρασε κάνα λεπτό μέχρι να καταλάβουμε πως δεξί μπακ έπαιζε ο… Γένσεν! Αν αυτή η αλλαγή έγινε για ενοχλήσεις και τραυματισμό, υπεύθυνος είναι ο Χιμένεθ και όλο το “σταφ”. Εμφάνισε τον Τσέχο μετά απ’ το ματς της Τρίπολης, στα τέλη Δεκεμβρίου. Τι περίμενε; Πλήρη ετοιμότητα; Αν, πάλι, ήταν τακτική επιλογή η αντικατάσταση από Αλφαρέλα, όπως και οι άλλες δύο αλλαγές του ημιχρόνου (έξω και τα δύο εξτρέμ και μέσα Δώνης, Γκαρέ) τότε μιλάμε για πλήρη άγνοια κινδύνου ή παντελή έλλειψη αντίληψης της πραγματικότητας. Λες και παίζουμε σε πρωτάθλημα της Βόρειας Ευρώπης που έχει διακοπή και γίνονται πειράματα.
Νικάς, όπως νικάς τέλος πάντων, με 0-1 και εσύ ανακατώνεις όλη την εντεκάδα λες και χάνεις με 2 γκολ; Δεν διάβασα, ούτε άκουσα κάτι από την συνέντευξη τύπου. Δεν είχα τις αντοχές. Θα ρωτούσα, όμως, αυτό ακριβώς. Ποια η ανάγκη της μαζικής χρησιμοποίησης τόσων προσώπων με την έναρξη της επανάληψης και με εμάς μπροστά στο σκορ;
Αόρατοι άνθρωποι, μαύρα σύννεφα
Δεν εξηγούνται λογικά τα παράλογα και αυτά ξεκινούν από την κορυφή και καταλήγουν στον τελευταίο φροντιστή. Περιλαμβάνουν τις ” επαναλαμβανόμενα κρυφές”, μη ανακοινώσιμες αποστολές, συνεχίζουν με τις γραφικά εκνευριστικές συνεντεύξεις Κέρκεζ, γιατί προφανώς πρέπει να ακουστεί η φωνή του (λες να ζήσουμε να τον απολαύσουμε να παίζει κιόλας;) και καταλήγουν στο να δούμε στην ίδια εντεκάδα Δώνη, Γκαρέ, Αλφαρέλα, Καντεβέρε. Μεμονωμένα, οι τρεις (δυόμιση ίσως) πρώτοι ίσως είναι καλοί παίχτες, ο τελευταίος παλεύει να αποδείξει πως έχει παίξει ποδόσφαιρο, όμως το άθλημα αυτό δεν είναι τένις. Εκεί, δηλαδή, που φαίνεται η αξία του ενός. Είναι ομαδικό. Προαπαιτεί προετοιμασία σωστά δομημένου συνόλου, από άνθρωπο που ξέρω τι θέλω να παίξω, ξέρω τι μπορεί και του κάνω σαφές το τι ζητάω να μου δώσει.
Έτσι, για το φινάλε, γιατί πραγματικά δεν αντέχω να συνεχίσω την αποδόμηση της ομάδας που αγαπώ, ας αναφέρω δύο ονόματα ακόμα. Τα γκολ του Μορόν με την φανέλα του Άρη, όπως και την ποιότητά του, θα τα μνημονεύει ο στατιστικολόγος του μέλλοντος. Παρόλα αυτά, τον πριμαντονισμό του που ξεκινάει με την αλλαγή του την περασμένη βδομάδα και καταλήγει στην πρόφαση ενοχλήσεων χτες, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αποστολής, θα την ξεχάσουν κάμποσοι. Εγώ όχι. Γαλουχήθηκα με την “πάνω απ’ όλα ο Άρης” ρήση του “τάπα”, του Βαγγέλη Συρόπουλου και μου κάθεται βαρύ όταν με προσβάλλουν. Δεν άφησα ούτε θα αφήσω την ομάδα, είτε έπαιζε μπαλάρα είτε θυμίζει θίασο. Ποιος είσαι εσύ, που πουλάς τέτοια τρέλα;
Ο τελευταίος στον οποίο θέλω να αναφερθώ είναι κάποιος που φαντάζει ως αόρατος άνθρωπος. Ένα φάντασμα. Ένας αδήλωτος εξαφανισμένος. Ας μας πει κάποιος, υπεύθυνα, τον λόγο που ο Μεντίλ λείπει εδώ και μήνες λες και έσπασε το πόδι και έχασε όλη την σαιζόν.
Ρητορικά τα ερωτήματα, προφανώς, καθώς μοιάζει να υπάρχει ένα μεγάλο, μαύρο σύννεφο πάνω από την ομάδα και την λειτουργία της. Ένα σύννεφο που έφερε, για τους δικούς του λόγους, ο πρόεδρος και μεγαλομέτοχος και που προεκτείνεται σε κάθε απόφασή του, σε κάθε στέλεχος που κινείται πέριξ του ποδοσφαιρικού τμήματος και φτάνει την ομάδα σε ντροπιαστικές εμφανίσεις των “μηδέν τελικών” απέναντι στους Μπράτσους και τους Μπέους αυτής της γης, που μένουν και παραπονεμένοι απ’ το αποτέλεσμα, στο φινάλε.
Ψυχοβγάλτες και ψυχοσάββατα!
Στον επίλογο μπαίνει το μπάσκετ. Εκεί που, στο νησί τον ανεμόμυλων, ο Άρης έβαλε έναν πόντο σε 6μιση λεπτά στην τελευταία περίοδο, έβαλε την Μύκονο στο ματς αφού είχε φτάσει στο +15 και μετά, την έβγαλε, με ψήγματα σοβαρότητας και άμυνες του Μπόχω, στο τέλος του αγώνα. Ψυχοβγάλτες στα ψυχοσάββατα! Απόλυτα εναρμονισμένοι, είμαστε διαρκώς επίκαιροι ως Αρειανοί!
Προηγήθηκε μια δίκαιη και πεντακάθαρη ήττα στην Ρουμανία, από μια ανώτερη ομάδα, την Κλουζ. Ένας δίκαιος αποκλεισμός από την επόμενη φάση. Μια πραγματικότητα στην οποία δεν αντέχει, επίσης, καμία συναισθηματική φιλοδοξία. Στην πορτοκαλί αγάπη μας, όμως, έχουν συμβεί πράγματα, όπως το σβήσιμο του χρέους, μαζί με την υπόσχεση για γενναία αύξηση του μπάτζετ, της επένδυσης κοινώς, που δημιουργούν προσμονή. Ο άφθαρτος ιδιοκτήτης, η οικονομική επιφάνεια του Σιάο, η ευελιξία του, που σχετίζεται και με το νεαρό της ηλικίας, το όραμα, είναι προφανή στοιχεία συσπείρωσης, ακόμα και όταν η εικόνα διαψεύδει τις προσδοκίες.
Είναι άλλη η αύρα του ενός τμήματος και άλλη του άλλου, ξεκάθαρα. Ξεκάθαρο είναι, επίσης, πως στο ένα προσπαθεί να υπάρξει επικοινωνία σε σχέση με τα τωρινά λάθη και τις μελλοντικές κινήσεις, ενώ στο άλλο όχι. Είναι χαώδης η διαφορά, στο σημείο που βρισκόμαστε. Το τελευταίο που πρέπει να συμβεί είναι αυτό που έγινε κάποτε, στα 80’s. Δηλαδή, η μονόμπατη στήριξη στον δυνατό, σε αυτόν που δίνει ελπίδα και η απαξίωση στον άλλο, τον αδύναμο κρίκο. Αν ευνοείται από το τελευταίο κάποιος, αυτός σίγουρα δεν είναι ο Σύλλογος, αλλά ούτε κι εμείς, οι οπαδοί του.
Δεν πέρασε πολύς καιρός που η κατάσταση σε μπάλα και μπάσκετ ήταν αντίστροφη. Ένα Χαριλάου με 15 χιλιάδες κόσμου και ένα Παλέ 800 ατόμων. Συνεχίζω να σέβομαι την επιλογή κάθε συνοπαδού. Εξάλλου, δεν αντέχεται εύκολα η εικόνα στο χορτάρι. Κακά τα ψέματα. Επιμένω όμως πως, η στήριξη πρέπει να δοθεί μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, του τελευταίου αγώνα. Προσωπικά, αυτό επιλέγω και ας χρειαστεί να πιω το ποτήρι που γέμισαν απ’ τον περσινό Μάιο ως σήμερα, ο Καρυπίδης, ο Ρέγες, ο Ουζουνίδης και ο Χιμένεθ, που δεν πίνεται εύκολα είναι η αλήθεια, μέχρι τέλους.
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
