Κατέβηκα, αθόρυβα και ταπεινά, από την ησυχία του βουνού μου, για να δω την ομάδα να αγωνίζεται και βρήκα ένα καφενεδάκι, με την σόμπα αναμμένη. Πήγα λιγάκι νωρίτερα, τηλεφώνησα στον Γιάννη, ένα παλιό Αρειανάκι των χωριών, γνήσιο Ινδιάνο και ροκά. Πιάσαμε τις ιστορίες ενός άλλου καιρού, μου έλεγε για κάτι κατεβασιές στην συμπρωτεύουσα, συναυλίες και την γνωριμία του με τον Σάββα Κωφίδη, που έβαζε στο τζιπ του, εκτός από τον ίδιο και την παρέα του, σχεδόν τους πάντες.
Γελούσαμε με σκηνικά, θυμηθήκαμε κάμποσα ακόμα, μιλήσαμε για τα χωράφια. Με αυτά πάλευε και παλεύει ο φίλος. Τον νίκησε η κούραση. Θα φύγω, είναι αργά ο αγώνας ρε συ. Μεγάλωσα, δεν αντέχω. Χαιρετηθήκαμε, την ώρα που στον Βόλο ο Ρέλβας κρατούσε τον τοπικό ΝουΠουΣού πίσω μας στην βαθμολογία με ένα μπάζερ μπίτερ στο 98′!
Τραγικές παραδόσεις, λάθος αποφάσεις
Δεν χρειάζομαι βιβλία και ίντερνετ για να μου θυμίσει παραδόσεις και αγωνιστικές στιγμές που έχουν να κάνουν με τον Άρη. Παιδάκι, ινδιανάκι της κιτρινόδερμης φυλής, ήμουν ακόμα όταν κερδίζαμε στο Ο.Α.Κ.Α. τον πανίσχυρο, αγωνιστικά και όχι μόνο, Παναθηναϊκό των 80’s με 1-2. Σε μια από τις πλέον τραγικές παραδόσεις μας σε ξένες έδρες, δυστυχώς θα περνούσαν πολλά χρόνια για να μάθει ο Άρης να διώχνει τον φόβο και να πάψει να υπερτιμά τους πράσινους. Αφού κέρδισε ξανά στην Αθήνα το 2007, φτάσαμε στην νεότερη εποχή όπου έγιναν τρεις εκτός έδρας νίκες, σε σχετικά κοντινό χρονικό διάστημα.
Τις δύο εξ αυτών τις κάναμε στην ίδια χρονιά, στα δύο γήπεδα που χρησιμοποιούν ως έδρα και μάλιστα σε μια σαιζόν που ο Άρης κυνηγούνταν λυσσαλέα, με χίλιους δυο τρόπους, στο χορτάρι και εκτός αυτού. Τελικά, οι 8 βαθμοί απόσταση δεν τους επέτρεψε να κάνουν μαγικά με αφαιρέσεις όπως διατυμπάνιζαν και υπολόγιζαν και έτσι έμειναν εκτός Ευρώπης.
Για έναν Αρειανό που γνωρίζει με τι είδους φαντάσματα πάλευε επί δεκαετίες η ομάδα, τόσο εκτός όσο και εντός αυτής, καθώς και τις παθογένειες που δεν αποβάλλονται εύκολα, γίνονταν κατανοητή η σημασία του επιτεύγματος. Η ομάδα εξελίσσονταν και μάλιστα λίγο αργότερα, έναν χρόνο μετά, πέταξε και την Α.Ε.Κ. εκτός ευρωπαϊκής θέσης, με επική ανατροπή στο Χαριλάου σε ένα αλησμόνητο ματς.
Από το σημείο εκείνο έως και χτες, φαίνεται πως, πολλά έγιναν στραβά και ανάποδα. Αν όχι όλα, σίγουρα τα περισσότερα. Αυτό αφορά στις δικές μας ενέργειες και αποφάσεις, αυτές που μας κατέβασαν σκαλιά. Η ομάδα έκανε βήματα πίσω, αντί προόδου. Τα λάθη, οι παραλείψεις, διαδέχονταν το ένα το άλλο, με πρόσφατο την, για ανεξήγητο λόγο, παραμονή Χιμένεθ για μεγάλο χρονικό διάστημα στον πάγκο μας. Ένας προπονητής που η αξία των όσων έδωσε ισοδυναμεί με αυτά που πρόσφερε ο Άλαν Πάρντιου, δηλαδή ένα απόλυτο μηδενικό. Σε στόχευση, σε προετοιμασία, σε διαχείριση παικτών και προσωπικοτήτων, σε αγωνιστική πρόοδο, σε αγωνιστικές ιδέες, σε βαθμούς.
Λίγες προπονήσεις, κάποιες επιλογές στην εντεκάδα και 90+ λεπτά αγώνα στην Λεωφόρο υπό την καθοδήγηση του Μιχάλη Γρηγορίου αρκούσαν για να αναδείξουν το μέγεθος του λάθους και να εκθέσουν όσους είχαν την ευθύνη της απόφασης και επέμεναν, χωρίς αλλαγή του Ανδαλουσιανού.
Η ομάδα έκανε μπαμ πως πρέπει να αγωνίζεται με 10ρι και ασχέτως του αν ο Γκαρέ επιλέχτηκε να παίξει εκεί, που δεν είναι “10” βέβαια και γι’ αυτό δεν μπόρεσε να κρατήσει θέση πιο κοντά στον φορ, κατάφερε να δώσει μεγάλη ώθηση και επιθετικότητα, με την ποιότητά του.
Λεωφόρος οργίων
Το άρθρο αναφέρεται, όπως και όλα όσα προσπαθώ να επικοινωνήσω, σε όσους έχουν εικόνα αγώνων της ομάδας μας και φυσικά όχι σε αυτούς που βλέπουν το τελικό αποτέλεσμα και ουρλιάζουν ή πανηγυρίζουν. Κλείνει η μικρή παρένθεση και επιστρέφουμε στο χορτάρι του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Εκεί, με τις ανισορροπίες μιας αμυντικής γραμμής που ουδέποτε απέκτησε συνοχή καθ’ όλη την σαιζόν, με ένα άρτζι μπούρτζι και λουλάς στήσιμο και διαρκές ανακάτεμα, δεχτήκαμε δύο φτηνά γκολ. Από στημένο και πλήρη ακινησία και από λάθος συμπεριφορά, ομαδική και ατομική, σε παράλληλη πάσα.
Ένας, τουλάχιστον ισάξιος σε απόδοση αν όχι καλύτερος του αντιπάλου, Άρης που λίγες μέρες πίσω θα είχε παραδοθεί ολοκληρωτικά, αντέδρασε. Είχε προηγηθεί μια φάση στο πρώτο ημίχρονο που όταν η κατάληξή της θα είναι διαφορετική και η μπάλα μπει στα δίχτυα, θα σημάνει ίσως και ένα λύσιμο κατάρας. Ανάποδο ψαλίδι, εσωτερικό δοκάρι και έξω. Ο Καντεβέρε, ένας παίχτης με ικανότητα στην στατική εκτέλεση και μεγάλη αδυναμία στην εν κινήσει, χαρακτηριστικά ακίνδυνος στα σουτ, ήταν ο δράστης. Παράλληλα, συνέβησαν συνεχή γεγονότα έτσι ώστε τα πλαϊνά μπακ να αλλάξουν. Χτύπημα σε Μεντίλ έφερε ξανά στην εντεκάδα, αλλά αριστερά αυτή την φορά, τον Τεχέρο με τον οποίο έδειχνε ερωτευμένος ο αποπεμφθής Μανόλο. Για να ολοκληρωθεί το έργο, ενοχλήσεις, ας ελπίσουμε ανώδυνες, έβγαλε και ο Φατιγκά και έτσι πήγε δεξιά ο Ισπανός και αριστερά ο Φρίντεκ.
Σημείωση: Έπρεπε να μπει ο Μάρτης για να παίξουν δεξιά μπακ στα δεξιά και αριστερά στα αριστερά.
Στο σημείο που, γύρω στο 75′, σκοράρει ο Ράτσιτς με άλλον έναν κεραυνό, αρχίζουν “τα Ουγγρικά όργια”. Είχα κάνει το λάθος, έως τότε να επισημάνω το ορθόν σε πολλές αποφάσεις του απίθανου, εν τέλει, διαιτητή. Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα…
Κινούμενα σχέδια και καρτούν
Μπόγκναρ και Κούλτσαρ ή αλλιώς Μπόλεκ και Λόλεκ. Σαν να μιλάμε για κινούμενα σχέδια. Ένα συμπλήρωμα της γνωστής Φραπάρ. Ίδια κατάληξη στα επώνυμα, ίδια ή μάλλον απείρως χειρότερη παρωδία. Οι αποφάσεις συναγωνίζονταν η μία την άλλη σε γραφικότητα, εμπάθεια και καραμπινάτη εύνοια της ομάδας του Αλαφούζου, του “μίδα” Μπενίτεθ και του “γελαστού παιδιού”, στο κατά Τσώχο ευαγγέλιο αναμετάδοσης, Τεττέη!
Ο συγκεκριμένος σπίκερ, πολυσχιδής στα αθλητικά δρώμενα, με σταυρωμένα χέρια, κομμένα νυχάκια και βαθιές αναλύσεις αγώνων, είναι ένας κρίκος μιας μεγάλης αλυσίδας από δημοσιογραφικά “καρτούν”, που προσπαθούν να αναδείξουν ως σπουδαίο το… προϊόν, με τους ίδιους ως καλύτερους πρεσβευτές του. Δεν τόλμησε να ψελλίσει κουβέντα για το γκρέμισμα Αθανασιάδη, την καταφανέστατη επαφή στην μικρή περιοχή και ένα γκολ άκυρο, που μέτρησε. Δεν πήρε θέση. Μιλούσε για το παιδί με το χαμόγελο! Για να μετρηθεί η αξιοπιστία του ανδρός, αυτού και τόσων άλλων, αρκεί να συμβούν οι ίδιες φάσεις σε παιχνίδια ευρωπαϊκών θεσμών που αναμεταδίδουν. Ειδικά, απέναντι στις ελληνικές ομάδες. Εκεί, θα είναι λαλίστατοι.
Φυσικά, οι πράσινοι δράστες, οι διαχρονικά ευνοούμενοι τέτοιων οργιαστικών αποφάσεων, θα πληρώσουν πολύ ακριβά τα όσα συνέβησαν. Η συμμαχία κόκκινων και ασπρόμαυρων, σε πρώτο βαθμό, αλλά και η κιτρινόμαυρη συμπολίτισσά τους, τους περιμένουν. Όλοι τους, θύτες εις βάρος του Άρη ανά δεκαετίες. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, για όποιον συνοπαδό θέλει να δει την πραγματικότητα και δεν επιθυμεί να χρεώσει και το προπατορικό αμάρτημα στην διοίκηση Καρυπίδη. Ο Άρης ήταν, είναι και θα είναι μια ομάδα διοικητικά ανήμπορη να μπει σε τέτοια έργα.
Μονή αντίδραση και λύση;; Το πραγματικό ποδόσφαιρο. Όταν το σεβαστεί και αποφασίσει να το ξαναυπηρετήσει.
Πού ‘σαι… Θαλάσση, πού ‘σαι Θαλάσση!
Το μακρινό, αλλά όχι αθώο, 1961 οι στίχοι του Κώστα Γιαννίδη και η ερμηνεία του Περπινιάδη έκαναν θραύση, με την θρυλική επωδό του τραγουδιού:
“Αυτά, λοιπόν, τα νέα της Αλεξάνδρας,
που μου ‘λεγε δεν ξέρει τι θα πει άντρας”
Θα περνούσαν 65 ολόκληρα χρόνια από τότε ώστε η Κούλτσαρ, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, να γράψει τους δικούς της στίχους, με ερμηνευτή τον άντρακλα Μπόγκναρ. Τα “σόλο” που έκαναν οι δυο τους στο τελευταίο 20λεπτο του ματς και ξεκινάνε από την κλήση στο VAR ώστε να γίνει το ανεπαίσθητο άγγιγμα σκαμπίλι, μπας και ακυρωθεί το γκολ μας και καταλήγουν στην ολική τύφλωση στο επιθετικό φάουλ του Τεττέη και φυσικά στο πασιφανέστατο πέναλτι στον Αλφαρέλα, φάσεις και αποφάσεις που κρίθηκαν ως καθαρές και μη αμφισβητήσιμες, ικανές για έλεγχο, έγραψαν την δικιά τους ιστορία και έδωσαν το δικαίωμα στον Άκη να μου πει πως “σκοτώνουν το πτώμα του Άρη, ρε μ@#€&α”! Ο Νίκος επιμένει πως “αν είναι να με εγχειρίσουν έτσι με VAR, καλύτερα χωρίς αυτό”.
Με το, συνήθως, ψύχραιμο Σοφό Πνεύμα μιλήσαμε για την προφανέστατη αγωνιστική σφαγή. Όρος που, μετά το έγκλημα σε βάρος του Άλκη, δυσκολεύομαι να χρησιμοποιώ είναι η αλήθεια. Αλήθεια, όμως, είναι και η αλλοίωση των συνθηκών. Αυτών που θα έδιναν δικαίωμα σε έναν Άρη των χιλίων προβλημάτων, απόρροια δικών του λαθών, να διεκδικήσει πράγματα. Τα ελάχιστα, έστω, που δικαιούνταν σε έναν αγώνα που στάθηκε όπως έπρεπε.
Απέναντί του, ένας διαχρονικός νταβάς του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τον ηλεκτροΧαβίτο με Βύντρα, ως το μην πέναλτι στον Κάμπορα στο Ο.Α.Κ.Α., η φιλοκυβερνητική ομάδα, που κράτησαν ετσιθελικά στην πρώτη κατηγορία οι πρόεδροι με την ψήφο τους, απέκτησε άλλον έναν λόγο για να στείλω βέλος με το οποίο εύχομαι τα χειρότερα σε σχέση με οτιδήποτε την αφορά στο μέλλον.
Ο καλός φίλος και οπαδός αυτής της ομάδας, Δημήτρης, με προέτρεψε να αποδεχτώ την πραγματικότητα της σαπίλας του χώρου και έτσι να μένω λιγάκι ψυχραιμότερος και τον ευχαριστώ πραγματικά για τον τίμιο λόγο του. Λίγο αργότερα, παιδικός μου φίλος και κουμπάρος, πλέον, μου θύμισε μια επέτειο, σημειώνοντας:
“Εγώ, τότε, αρρώστησα”!
Με το παρακάτω βίντεο, 29 ετών πριν, απ’ την 2η μέρα του Μαρτίου του 1997, αυτή την σχεδόν επετειακή πράσινη αηδία, σας αφήνω για σήμερα.
02/03/1997
“Ο Θαλάσσης και ο ΓουΧού”
Η προτροπή και υπενθύμιση είναι μία.
“Πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα”
Τρίτη, 3 Μαρτίου 2026
Κίτρινο Βέλος 🏹
