Σπανιόλα, γριά μάγισσα!
Λέγεται πως ο Μορουτσάν συμφώνησε και πως αύριο θα πάει να υπογράψει στην καινούργια του ομάδα, κάτι που ήταν κοινό μυστικό. Μυστική, κατά την προσφιλή τακτική όσων αποφασίζουν, κρατήθηκε και η αποστολή της ομάδας για την Λάρισα.
Μυστήρια πράγματα όπως μυστήριο, συνεχίζει να, είναι το πώς και από ποιον αποφασίζεται η εντεκάδα. Ποια γυάλα βλέπει αυτός που “δίνει τις φανέλες” πριν την σέντρα, ποιο μέντιουμ μασουλάει φύλλα, ποιος παρατηρεί την φορά του ανέμου και ανάλογα το πώς αυτός γυρίζει, αποφασίζει;
Κρίθηκε σωστό να αλλάξουν 6/11 παίχτες, σε σχέση με την Α.Ε.Κ ! Στους βασικούς συμπεριλήφθηκε ολοκαίνουργιο αμυντικό δίδυμο, μαζί με τον Διούδη. Ο Γαλανόπουλος, ο Παναγίδης και ο Ντουντού ήταν οι υπόλοιποι. Παίχτες του Άρη είναι όλοι τους και κρατιέμαι για να μην μιλήσω άσχημα για κανέναν, αν και το θέλω πολύ. Νιώθω ότι προσβάλλω τους ίδιους και την ομάδα, αν το κάνω. Από την άλλη, είμαστε κάνα ίδρυμα φιλοξενίας ανθρώπων που ονειρεύτηκαν να γίνουν ποδοσφαιριστές και δεν έχει ανακοινωθεί ή μήπως αυτοί δεν με προσβάλλουν; Μικρή παρένθεση: ο Ράτσιτς πήρε ανάσες, ο Γιένσεν αρρώστησε. Ο νοών νοείτω και σταματώ εδώ.
Ο Μανόλο ρίχνει την τράπουλα ή βλέπει ταρώ και όνειρα, λες και συμβουλεύτηκε καμιά γριά τσιγγάνα, σπανιόλα μάγισσα! Δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά και ποδοσφαιρικά όλο αυτό. Στον θίασο που εμφάνισε στο χορτάρι αποτυπώνεται η ουσία των όσων σκέφτηκε. Αν προετοίμασε τους παίχτες του για να παρουσιάσουν αυτή την εικόνα, θα έπρεπε να κάνει την ελάχιστη αυτοκριτική. Τουλάχιστον. Αντ’ αυτού, ακούμε πράγματα που μας εκνευρίζουν περισσότερο. “Έχω”, λέει, “μοναδικό σέντερ φορ τον Μορόν και περνούσε δύσκολα ανάμεσα σε τρεις αμυντικούς”. Ε, τι πιο λογικό να τον βγάλεις, να βάλεις στην θέση του τον… Ράτσιτς και να παίζεις ένα τραγελαφικά 4-6-0 που κανείς δεν ήξερε πού πατούσε και βρισκόταν; Παρεμπιπτόντως, ο Ισπανός φορ έφυγε καρφί για αποδυτήρια, με την αλλαγή.
Επίσης, Δώνης υπάρχει; Ήταν μέλος της (κρυφής!) αποστολής; Είναι επιθετικός;
Κουμάρι στην Λέσχη
Αφού, έχασα κι άλλη από την ζωή μου, πολλή απ’ την υπομονή μου και πιθανόν και κάποια θέση στον παράδεισο, με όσα έσουρα σε Χινένεθ και Καρυπίδη, είδα τον Ρουμάνο Μορουτσάν να μπαίνει στο χορτάρι για να αλλάξει τον ρου των γεγονότων! Λογικά, αυτό ήταν συμβουλή χαρτορίχτρας. Κάτι θα είδε, ένα σημάδι, χρησμό ίσως. Δεν εξηγείται αλλιώς! Μα, ο άνθρωπος φεύγει γι’ αλλού την μέρα που ξημερώνει! Πού να τα πεις αυτά; Είδα και έναν ταλαιπωρημένο εξτρέμ, τον Μπουσαΐντ, να πηγαινοέρχεται άσκοπα, μαζί με ένα χαφ που μετράει μέρες στην ομάδα και δεν ξέρει καν τις φάτσες των συμπαικτών, αλλά εδώ φτάσαμε στο σημείο του “all in”, στα “ρέστα” που λένε οι τραπουλάκηδες στις λέσχες! Ο Άρης δεν θα έπρεπε να λειτουργεί με όρους κουμαριού, όμως.
“Μάγκες μου, βάλτε. Μπρος πίσω, πάτε”, που λέει και η Μαριώ.
“Τα βλέπω”, απαντάει ο άλλος και ανοίγονται τα φύλλα. Εκεί κάνεις την σούμα, κέρδισες, έχασες και ή ξεβρακώνεσαι σε ή “γίνεσαι”. Ο Άρης προκάλεσε (και) στην A.EL. FC Arena θλίψη και οργή μαζί. Σε ένα, άνευ προηγουμένου, αγωνιστικό ξεγύμνωμα στον κάμπο, κάλλιστα θα μπορούσε να μετράει 2-3 στο ημίχρονο. Όλα αυτά, απέναντι στην δεύτερη απ’ το τέλος Α.Ε.Λ. που έκανε την πρώτη εντός έδρας νίκη. Βλέπω, μόλις τώρα, ένα πέναλτι πάνω τον Πέρεθ. Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως ο Άρης έδειξε θέληση για να διεκδικήσει κάτι, οτιδήποτε, σήμερα; Έχει καμία σημασία αν σταθώ στο μη σφύριγμα, στον μη καταλογισμό; Πιστεύει κάποιος ή κάποια πως εχθρός του Άρη είναι το σύστημα και η διαιτησία; Να μιλάμε λιγάκι σοβαρά.
Αν κερδίσει η Λιβαδειά στο Αγρίνιο, σήμερα Δευτέρα, η απόσταση από την ουρά θα είναι κοντύτερα απ’ ότι απ’ τους Βοιωτούς. Μην κοροϊδευόμαστε. Δεν είμαστε για πουθενά. Αντίπαλοι γελάνε και λοιδορούν, εμείς στενοχωριόμαστε, ο Άρης βαδίζει προς τα πίσω. Αγωνιστικό ναυάγιο, από ανθρώπους χωρίς γνώση ηγεσίας, χωρίς πυγμή, γνώση και χωρίς θάρρος ανάληψης ευθυνών. Το τελευταίο είναι και το πιο άσχημο από αυτά.
Όταν παίζουν στην πλάτη σου
Το γελοίο είναι πως, ο περίγυρος ήλπιζε σε πρόκριση στο κύπελλο, θεωρεί αποτυχία τον αποκλεισμό και μιλούσε για “χαμένες ευκαιρίες” και άλλα τέτοια, φαιδρά. Με ποιους και πώς; Κοροϊδευόμαστε αναμεταξύ μας; Μια ομάδα ερείπιο. Σε επίπεδο εντάσεων, αποφάσεων, προετοιμασίας, αλλαγών, επιλογών, στελεχών. Πού γυρνάτε και γράφετε και δίνετε ελπίδες στον κόσμο;
Ένιωσα μεγάλη απογοήτευση με όσα έβλεπα, ενώ χοροπηδούσα με τον μικρό στην πεταλάρα. Έβλεπα τον Άρη να με κοροϊδεύει στα μούτρα μου μπροστά και κάτι τέτοιο δεν μπορώ να το φάω εύκολα. Έχω χειροκροτήσει σε ισοπαλίες και σε ήττες. Δεν τραβιέμαι πέρα, στους πέρα κάμπους και οπουδήποτε αλλού για την νίκη. Με μαγνητίζει το κίτρινο και το μαύρο. Ένα πράγμα ζητούσα και ζητάω, μόνο. Παίξτε. Με όρεξη,ενέργεια και ψυχή. Εσείς, με πρώτο τον Καρυπίδη, ως τον Χιμένεθ, τους παίχτες, τους γενικούς αρχηγούς, τεχνικούς διευθυντές και πώς στον δ@#€λο σας λένε, μας την βγάζετε. Ακόμα χειρότερα, παίζετε παιχνιδάκια στις πλάτες μας.
Like father like son…
Ήταν 2 το μεσημέρι όταν φεύγαμε. Γύρω στις 11 παρά, το βράδυ, γυρίσαμε. “Μετανιώνεις που είσαι Αρεινανός; Που δεν βλέπεις επιτυχία;”
“Με τίποτα, ρε μπαμπά. Τα ήξερα όλα αυτά όταν έγινα Άρης”!
Μια βδομάδα αφού συμπλήρωσε τα 10, κάναμε την πρώτη του εκδρομή. Οι στιγμές που χαράζονται εντός. Γίνονται μνήμες, ιστορίες που ξεκινάνε με το “τότε που…” όταν μεγαλώνεις, είναι σημάδια που σε ακολουθούν. Με απόφασή του, βιδωμένοι εκεί που ανέμιζαν οι σημαίες, τα κορμιά χοροπηδούσαν και τα λαρύγγια ούρλιαζαν! Τι πεταλάρα Θεέ μου;
Στην Λάρισα έχουμε δικούς μας ανθρώπους. Ξαδέρφια, σαν αδέρφια. Είναι Α.Ε.Λ. και πριν το ματς βρεθήκαμε έξω απ’ το γήπεδο και έπεσαν αγκαλιές και φωτογραφίες. Το ίδιο και με την λήξη του. Στο ενδιάμεσο, ρίξαμε μπινελίκια εκατέρωθεν, εμείς στην θεια μας και αυτοί στην δικιά τους, σηκώθηκαν κάτι “κ@#€δάχτυλα” και έκλεισε με κλασική πίκα του νικητή. Έτσι συμβαίνει, ανάμεσα στους κανονικούς οπαδούς. Αντίπαλοι, με όσα περιέχει αυτό, για 90+ λεπτά. Μόνο…
ΥΓ Τώρα δυνατότερα. Το γήπεδο δεν θα μου το κόψεις ούτε εσύ ούτε κανείς…
Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2026
“ο Χιούι”
