Όταν μια ομάδα στοχεύει, κατά τις δηλώσεις των στελεχών της, στην είσοδο στην πρώτη τετράδα, τότε θα πρέπει να αποδεικνύει κάτι τέτοιο εντός του γηπέδου, με αντιπάλους τις ομάδες από την θεωρητική θέση 6 της βαθμολογίας και κάτω.
Μετά τους Παναιτωλικό, Πανσερραϊκό και Ο.Φ.Η., ο αγώνας με τον Λεβαδειακό απέδειξε, εκ νέου, πως το… πλάνο είναι καλό, αλλά μόνο στα χαρτιά, για τον Άρη.
Μια ζωή στην ίδια τάξη.
Θεωρία, μα και πράξη…
Εσκεμμένα γράφω την λέξη, καθώς ακούσαμε τον Ρέγιες στις αρχές Ιουλίου να επικοινωνεί πως “πιθανόν να θυσιαστεί και η Ευρώπη για το πλάνο” ή κάπως έτσι, τελοσπάντων. Ένα πλάνο που ποτέ δεν εξηγήθηκε. Ποιο είναι ακριβώς; Έχει να κάνει με την δημιουργία κορμού; Το level up σε ποιότητα και την σοβαρή διεκδίκηση εισόδου στις ομάδες του πρώτου γκρουπ; Θα αναζητηθεί συγκεκριμένος τρόπος αγωνιστικής φιλοσοφίας του συνόλου ή θα γίνεται εφαρμογή διαφορετικών συστημάτων, αναλόγως του αντιπάλου; Μέχρι να εμπεδώσουν οι παίχτες το πώς θα συμπεριφέρονται στον κάθε σχηματισμό, θα συνεχίσουμε να μπερδευόμαστε, αντί να μπερδεύουμε;
Από τότε, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η αποτυχία εκτός συνόρων υπήρξε παταγώδης ενώ εντός συνόρων η μία απώλεια διαδέχεται την άλλη, ειδικά με αντιπάλους της μέσης και κάτω ζώνης. Αν δει, κάποιος, τις ομάδες από τις θέσεις 10 έως και 14 της βαθμολογίας, κάπου εκεί θα βρει και 8 χαμένους βαθμούς για την ομάδα μας. Λέω “χαμένους”, καθώς η πράξη που θα επιβεβαίωνε την θεωρία περί υψηλών στόχων, αυτό αποδεικνύει. Με την απόσταση από την κορυφή να είναι στους 8 πόντους και από την τρίτη θέση στους 4, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος την σημασία αυτών που χάθηκαν. Την ηρεμία που θα επικρατούσε, ακόμα και αν η ομάδα δεν απέδιδε σωστά εντός των τεσσάρων γραμμών. Θα υπήρχε χρόνος για δουλειά. Τώρα, η κλεψύδρα γύρισε.
Εξαίρεση, σε αυτά, αποτελούν 2-3 συνεχόμενες νίκες, με αντιπάλους της ίδιας ποιότητας που προαναφέρονται, σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Νίκες που ήρθαν με υπερπροσπάθεια, στην αρχή της ανάληψης της ευθύνης του αγωνιστικού απ’ τον Χιμένεθ, τις οποίες η ομάδα, αντί να επενδύσει, αχρήστευσε.
Με το πέρας της 8ης αγωνιστικής, σε σύνολο 24 βαθμών, έχουμε τους μισούς. Είμαστε στην ίδια θέση με ΒολοΛιβαδειές και τον Παναθηναϊκό, με τον τελευταίο να έχει αγώνα λιγότερο,.μάλιστα. Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα, αν δεν συνέβαιναν πράγματα που στερούνται λογικής εντός των γηπέδων. Πράγματα και αποφάσεις που δείχνουν πως η ποδοσφαιρική οικογένεια του Άρη δεν έχει ομοιογένεια, ως αποφάσεις, δομή και λειτουργία. Θα ήθελα να εξηγήσει πολλά από αυτά ο προπονητής. Πάρα ταύτα, επιθυμώ να τον δω να κάθεται καιρό στον πάγκο. Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Το ίδιο επιθυμώ, σε επίπεδο εξήγησης των αποφασεων και από τον τεχνικό διευθυντή, αλλά και την διοίκηση. Δεν είμαι της άποψης πως πρέπει να βγαίνουν συνεχώς στα κανάλια και τα ραδιόφωνα. Θεωρώ, όμως, πως ένας απολογισμός μπορεί να γίνει στην διακοπή του Δεκεμβρίου. Στην εποχή της επικοινωνίας, επιβάλλεται κάτι τέτοιο, με βάση την οπτική μου.
Φυσάει κόντρα
Σε ένα γήπεδο όπου τα μποφόρ εξέθεταν κάθε προσπάθεια για προώθηση με ψηλές μπαλιές, ο Άρης επέλεξε αυτό τον τρόπο για να αναπτύσσεται, στο πρώτο ημίχρονο. Στο συγκεκριμένο διάστημα ο άνεμος ήταν κόντρα. Παρόλα αυτά, τα… κοκκαλάκια της νυχτερίδας που έγραψα πρόσφατα, μας ευνόησαν και προηγηθήκαμε, σχετικά νωρίς, με αυτογκόλ απ’ τα λίγα.
Στα στοιχήματα που βάζαμε, πριν την σέντρα, για το ποιανού παίχτη σειρά είναι να τον βρει κάνα κακό, δεν σκεφτήκαμε τον Σωκράτη Διούδη, είναι η αλήθεια. Σε απομάκρυνση της μπάλας, έδειξε να παθαίνει κάτι σαν λουμπάγκο. Αναγκαστική αλλαγή τερματοφύλακα, είχε το μενού, την φορά αυτή.
Έως τότε, βλέπαμε μια ομάδα να παρατάσσεται με 3-5-2!!! Μέσα και οι τρεις διαθέσιμοι στόπερ, αριστερά ο δεξιός μπακ Τεχέρο, δεξιά ο Γιένσεν!! Αλλόκοτα πράγματα κι εμείς να κριτικάρουμε παίχτες που αλλάζουν θέση κάθε βδομάδα. Το συμπέρασμά μας ήταν πως ο Μανόλο Χιμένεθ επιλέγει σχήματα που δεν θα χρειαστούν εξτρέμ. Πιθανότατα γιατί εμπιστεύεται λίγο τους υπάρχοντες ή αυτοί δεν είναι σε θέση να βγάλουν 90+ λεπτά. Με όσα έδωσαν οι Γιάννης Γιαννιώτας και Τάσος Δώνης, στο διάστημα που έπαιξαν, εξάγεται το αντίθετο συμπέρασμα από αυτό που επιχειρεί να παίξει ο κόουτς, όμως.
Τούτων δοθέντων, ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο και φανταστήκαμε πως με υπέρ μας τον άνεμο δημιουργούνταν οι συνθήκες έτσι ώστε να πιέσουμε, να κλείσουμε τον αντίπαλο στα καρέ, να επιχειρήσουμε σουτ, από μέση και μακρινή απόσταση. Να αλλάξουμε σχηματισμό, με κάποιες κινήσεις στο ημίχρονο, ενδεχομένως. Για να κρατήσουμε, καβάντζα, τις υπόλοιπες αλλαγές σε “δύο χρόνους, που μας απέμεναν. Να εκμεταλλευτούμε τα καιρικά δεδομένα, και την συγκυρία του 0-1.
Ο τρόπος ανάπτυξης, στο δεύτερο ημίχρονο, του Λεβαδειακού του Νίκου Παπαδόπουλου, που του αξίζουν συγχαρητήρια, μας εκθέτει ως ομάδα. Με Βήχο (και ξεροβήχω), Συμελίδη και όλα αυτά τα παιδιά που διαθέτει, πήρε τον πλήρη έλεγχο, με τον άνεμο να φυσάει κόντρα, “ανέβαινε” με την μπάλα κάτω, με σωστές τοποθετήσεις και εναλλαγές και απέναντι είχε μια ομάδα που συμπεριφέρονταν σαν να έπαιζε με 10 παίχτες, τουλάχιστον ως το 70+ λεπτό.
Στα μάτια μου, αντιμετωπίζαμε μια καλύτερη από εμάς ομάδα. Ένα πιο δουλεμένο σύνολο. Μάλιστα, υπήρξαμε υπέρ του δεόντως φοβικοί, για άλλη μια φορά. Αυτό είναι το σημείο που με χάλασε, με εκνεύρισε, με προβλημάτισε. Εκεί αδικήσαμε, ξανά, τον εαυτό μας. Εκεί χάθηκε η ευκαιρία διεκδίκησης και κατάκτησης της νίκης.
Γάνιασμα
Μέχρι να περάσουμε το 85′, χρονικό διάστημα όπου έκλεισε τις αλλαγές ο Ισπανός, καθυστερώντας τραγικά, ο αντίπαλος είχε ισοφαρίσει και θα μπορούσε να έχει προηγηθεί. Έργο που έχουμε ζήσει ξανά και ξανά και ξανά, σε πολλά γήπεδα. Δημιουργήσαμε, μεν, κλασικότερες ευκαιρίες, με πιο σημαντικές δύο του Μορόν, μια του Γιαννιώτα και μία του Δώνη, όμως ο Άρης επέλεξε να παίξει τόσο πολύ πίσω στο γήπεδο, αφενός και χωρίς να δείξει ο πάγκος πως “ζητάει” το παιχνίδι με τις αλλαγές του, αφετέρου, πλην της εισόδου Γιαννιώτα και Δώνη. Ξεχάστηκαν στον πάγκο οι Μορουτσάν και Μιζεχούι, τα κλασικά δεκάρια και παίξαμε, αντί αυτών, με παίχτες που έχουν άλλα χαρακτηριστικά στην θέση αυτή.
Ο Ισπανός φορ έκανε ευκαιρίες τα σουτ του λόγω της ατομικής του ποιότητας, ενώ από λίγες κάθετες μπαλιές που έγιναν, βρέθηκαν σε ευνοϊκή θέση οι δύο Έλληνες εξτρέμ, σπαταλώντας, δυστυχώς, τις ευκαιρίες που δόθηκαν.
Όλα τα παραπάνω, με θυμώνουν καθώς το δόγμα “κάνε το απλό” δείχνει να εγκαταλείπεται από προπονητές και αποφασίζοντες, για το πλάνο της κάθε Κυριακής. Όταν μπαχαλεύεις τις ενδεκάδες με παίχτες που παίζουν σε άλλες θέσεις και μετά πας να διορθώσεις τα λάθη “καίγοντας” αλλαγές, όταν δεν διαβάζεις σωστά τα δεδομένα των αγώνων και τι απαιτούν αυτά, όταν δεν κάνεις και γκολ τις ευκαιρίες σου, παρά τα παραπάνω, τότε θα είσαι εκεί. Στην διαρκή μετριότητα της μουρμούρας. Ένας ημιτελής Άρης, που θα μας γανιάζει.
Υπάρχει γιατρειά;
Μπαίνουμε σε περίεργο τούνελ. Καλό είναι, κάποιοι, να δούνε πως η φετινή κλήρωση του πρωταθλήματος διαφέρει από άλλων ετών. Αυτό, φέρνει το παράδοξο να παίζουμε πρώτη αγωνιστική δευτέρου γύρου με τον Ολυμπιακό μέσα, για παράδειγμα. Έως τότε, εντός του υπόλοιπου ενάμιση μήνα δηλαδή, θα πάμε να παίξουμε σε Καραϊσκάκη, Τούμπα, θα αντιμετωπίσουμε και την Α.Ε.Κ. για το πρωτάθλημα, με τον συμπολίτη να έρχεται Χαριλάου για ματς κυπέλλου. Ζορίζει το έργο. Οι αποτυχίες ή οι επιτυχίες διαμορφώνουν ψυχολογία. Σε παίχτες, ομάδα δηλαδή και κόσμο. Είναι απαραίτητο να υπάρξει ανασύνταξη, συνεχής και επίμονη προσπάθεια για να αλλάξει το κλίμα. Να σκύψουν άπαντες γύρω απ’ τον κοινό στόχο.
Εύκολα συμπεραίνουμε πως, ήδη, μείναμε πίσω σε σχέση με όσα προαναγγέλθηκαν. Τόσο βαθμολογικά όσο και σε εικόνα. Αριστερά μπακ αγνοούνται, δεκάρια μπήκαν στην ναφθαλίνη, στα στόπερ τρως γκολ από στημένα, σε 2 από τα 3 ματς που παίζεις. Μέχρι τον Ιανουάριο, για τον οποίο πρέπει από τώρα να δουλεύουν εντός των… γραφείων, ειδικά σε όσα έχουν να κάνουν με το ξεσκαρτάτισμα στο ρόστερ, αλλά και σε σχέση με την απόκτηση ενός κεντρικού αμυντικού που “φωνάζει” πως πρέπει να έλθει, οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες.
Ένας από τους νόμους του Μέρφι λέει πως “ό,τι ξεκινάει στραβά θα πάει χειρότερα” και σήμερα που μιλάμε, τέλη Οκτωβρίου του 2025, ο Άρης δείχνει πως δεν μπορεί να συνέλθει και να βρει σωστό, αγωνιστικό και λειτουργικό, βηματισμό. Συνθήκη που επικρατεί περί τους τέσσερις μήνες. Συνεχίζω να στηρίζω, να δίνω παρών και να βλέπω τα κιτρινόμαυρα. Αυτό είναι θέμα φιλοσοφίας και κουλτούρας. Δεν αλλάζει, για εμένα, ούτε και κρίνω ή κατακρίνω την επιλογή του καθένα συνοπαδού. Όμως, είναι άλλο αυτό και άλλη η συνειδητοποίηση της δυσάρεστης πραγματικότητας.
Μόνο με σερί πειστικών εμφανίσεων, που θα ακολουθούνται από αγωνιστικές επιτυχίες θα αντιστραφεί το κλίμα. Αυτή την βδομάδα το πρόγραμμα έχει κύπελλο σε Καρδίτσα με Αιγάλεω και καπάκι Πειραιά με Ολυμπιακό. Για να πω την αλήθεια, ελάχιστα πράγματα προμηνύουν για κάτι θετικό. Όπως στρώνεις κοιμάσαι, λένε και εδώ που φτάσαμε σαν να μείναμε ξεσκέπαστοι.
Ξεσκέπαστοι από ιδέες, αποτελεσματικότητα, διάθεση , αποφασιστικότητα και… πλάνο. Ελλοχεύουν κρυώματα, κυκλοφορούν και ιώσεις. Η ομάδα θέλει γιατρειά. Υπάρχει;
Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2025
“ο Χιούι”
