Δεν ξέρω σε ποιον Θεό, σε ποια ανώτερη δύναμη πιστεύει ή όχι ο καθένας και η καθεμία σας. Κάποιοι δηλώνουν πως δεν έχουν πίστη σε κάτι που δεν βλέπουν και δεν αποδεικνύεται πως υπάρχει. Είναι σεβαστή η επιλογή όλων, αλλά νομίζω πως χτες το βραδάκι, την ώρα που η μπάλα έφευγε από το αριστερό πόδι του Ντουντού Ροντρίγκεζ και κατέληγε, ψηλά, στα δίχτυα υπήρξαν πολλοί που, αν είχαν έως τότε μεταφυσικές αμφιβολίες, κοίταξαν τον ουρανό, το σύμπαν, το άγνωστο και είπαν ένα “ευχαριστώ”, ουρλιάζοντας “γκόοοοοοοολ”
Η τέλεια καταιγίδα
Κανένα, ουσιαστικό, πρόβλημα δεν λύθηκε με την νίκη της ομάδας μας, του Άρη, επί της Α.Ε.Λ. Ειδικά, όπως προέκυπτε η ισοπαλία με το γκολ – πέναλτι του Πασσά, κάπου στο 97′, θυμήθηκα το μήνυμα που μου έστειλε μεδοβδόμαδα ο Βασίλης, διαβάζοντας το περασμένο άρθρο μου. Επί λέξη, έγραφε:
“Όλα σωστά και ωραία.
Αλλά δυστυχώς τζάμπα χαλιέσαι.
Αυτός που πληρώνει δεν ξέρει και δεν μπορεί.
Σε αυτό το 40χρονο οδοιπορικό στα γήπεδα, αυτό που κατάλαβα είναι πως όταν αυτός που κάνει κουμάντο νιώθει, κατανοεί και προσαρμόζει την σκέψη και την δράση του αναλόγως, τότε γίνονται και θαύματα.
Στον Άρη δεν συμβαίνει τίποτα ουσιαστικό. Λογική supermarket, σε όλους τους τομείς, κανένα μακροπρόθεσμο σχέδιο και φυσικά έλλειψη σεβασμού στην ιστορία, στον κόσμο, που μισό αιώνα αναζητά μια διάκριση και πάραυτα είναι εκεί και στηρίζει και στην ομάδα, η οποία κάθε Κυριακή, ταλαιπωρημένη, προσπαθεί να φέρει σε πέρας την αποστολή της με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Βαθμολογικά και σωματικά. Η τέλεια καταιγίδα ετοιμάζεται…
Πότε θα ξεσπάσει δεν ξέρω.”
Ζούσαμε την ώρα της ” καταιγίδας”;
Σκέφτηκα έναν τίτλο “η κακιά του η μοίρα”, αν και ήθελε λίγο ακόμα να λήξει. Ένιωθα πως είχα παραδοθεί. Πως με εγκατέλειπαν οι δυνάμεις, οι αντοχές.
Φεύγοντας, με τον μικρό και αφού δύο, καντινιέρικα, μυοχαλαρωτικά σουβλάκια “απ’ όλα” μας είχαν στανιάρει, μέχρι να φτάσουμε στο αμάξι ήρθαν στο μυαλό μου, βιαστικά και πρόχειρα, λίγα παιχνίδια. Και οι στιγμές τους:
– Ρουίζ “πεσκαντίτο”, με Αούστρια, Χαριλάου
– Ντάρσι Ντόλτσε Νέτο, στα “Πηγάδια” του… Σκόντα
– Χαϊδάρι, Χρήστος Βελώνης
Το πρώτο από αυτά το απέκλεισα, στην σύγκριση. Άλλες συνθήκες, άλλο το διακύβευμα. Τα υπόλοιπα δύο είχαν ομοιότητες πολλές. Είναι κι ένα ακόμα, που λίγοι θυμούνται, αλλά εγώ σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσω. Με 9 αγωνιστικές τιμωρία, με όλα τα κακά της μοίρας μας φορτωμένα στην πλάτη και στις ψυχές μας, μια παγωμένη Δευτέρα του ίδιου μήνα, του Νοεμβρίου, 20 χρόνια πίσω ο Άρης άγγιξε μία από τις… καταστροφές του. Όσοι ζήσαμε καταστάσεις με αυτό τον Σύλλογο, γνωρίζουμε καλά πώς είναι να βρίσκεσαι στην κόψη του ξυραφιού. “Μεταξύ σφύρας και άκμωνος. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας”, που περιέγραψε την στιγμή της τελευταίας επίθεσης της Εφές στο Τορίνο ο Βασίλης Σκουντής.
Παύση και βουτιά στο χρόνο. Να θυμηθούμε. Να θυμηθεί και ο Γιώργος Γκουγκουλιάς. Λογικά, ένας από αυτούς που πιστεύουν σε κάτι ανώτερο!
Ψάχνοντας πυξίδα
Κανένα ουσιαστικό πρόβλημα δεν λύθηκε εκείνη την, μακρινή, ημέρα που έβλεπα το παιχνίδι σε ένα πρακτορείο Ο.Π.Α.Π. που υπήρχε τότε εντός των ΚΤΕΛ Μακεδονία και με το γκολ πρέπει να πήρα σβάρνα κάτι σταντ, ουρλιάζοντας και από τύχη δεν μπήκα σε ένα τυχαίο υπεραστικό λεωφορείο, με άγνωστο προορισμό!
Δεν μπορεί να πει κάποιος πως η ανάσα που παίρνει ένας άνθρωπος, που βγάζει το κεφάλι από τα κύματα τα οποία τον πνίγουν, είναι και η οριστική του λύτρωση. Είναι, όμως, δείγμα ζωής. Σφυγμού. Πάλης, κόντρα στον θάνατο. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας, όσοι και όσες ήσασταν στο γήπεδο χτες και δείτε, στις φάσεις του αγώνα, τις αντιδράσεις των παιχτών μας, βασικών και αναπληρωματικών, με την επίτευξη του γκολ. Του πάγκου, επίσης. Σαν να ζητούσαν στήριξη, ενώ μόλις τους έδινε ζωή ο απινιδωτής. Σαν να έψαχναν μια πυξίδα, να βρούνε ξανά την πορεία. Ήξεραν καλά, ένιωθαν από τι γλίτωναν, την στιγμή αυτή. Οι ίδιοι. Όλοι εμείς. Προπάντων η διοίκηση…
Ξέρω καλά τι πάει να πει “Άρης και κρίση”, σχεδόν σε όλες τις μορφές της. Δεν μπορώ να προσπεράσω τα όσα συνέβαιναν. Μπινελίκια, στα οποία (το ομολογώ) συμμετείχα. Πλην μάνας. Εκεί ξέφυγε το όριο. Φήμες λένε και γράφουν πως κίνηση του προέδρου πυροδότησε το ήδη τεταμένο κλίμα. Χάθηκε το μέτρο. Και αυτό είναι απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο.
Όταν αυτό συμβαίνει, όμως, κάθεσαι ήρεμος στο σαλόνι σου, όπου βρίσκεσαι τελοσπάντων, καθαρίζεις το ήδη θολωμένο σου μυαλό και κάνεις ένα πράγμα. Μόνο. Καλείς στο τηλέφωνο τον Βραζιλιάνο και του κάνεις επέκταση συμβολαίου… Πες το δώρο προς εσένα, που τον έφερες στο κάτω κάτω. Πες το δώρο στην όποια επόμενη, διάδοχη, κατάσταση. Όσο και να σε ενοχλεί το ενδεχόμενο που πλησιάζει, νομοτελειακά. Πες το ευγνωμοσύνη. Γενικά!
Για να είμαι ακριβοδίκαιος, σε ό,τι αφορά την φάση – “τελευταία ανάσα και επιστροφή στην ζωή” – ο Λίντσεϊ Ρόουζ κάνει ένα τάκλιν και τσιμπάει την μπάλα από αντίπαλο, ο οποίος ευτυχώς δεν σκέφτηκε να πέσει, ο Φαντιγκά συγκλίνει, σουτάρει πολύ καλά με το αριστερό και μετά την απόκρουση έρχεται η στιγμή που, όπως είπε ο δεκάχρονος γιος μου “θα περιγράφω στα παιδιά μου”! Πάρε και αυτούς ένα τηλέφωνο για “ευχαριστώ”. Αρκεί.
Η τρικυμία του Άρη
Μετά από 30 και κάτι, πολύ καλά αγωνιστικά λεπτά, ένα γκολ και 3 μεγάλες φάσεις (απόκρουση σε σουτ φωτοβολίδα Πέρεθ, κεφαλιά εξ επαφής Ρόουζ άουτ και σουτ αφύλακτου Μορόν απ’ το πέναλτι άουτ ξανά) η ομάδα υποχώρησε. Αυτό, έγινε σε τέτοιο βαθμό ώστε να δεχτεί γκολ στο φινάλε του Α μέρους, όμως το VAR και η τύχη (και ο Άγιος) που είχαμε χτες έδειξαν τα πρώτα σημάδια. Πού να ξέραμε τι έμελλε να ζήσουμε;
Ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο και στο πρώτο λεπτό είσαι με παίχτη παραπάνω. Είσαι μπροστά στο σκορ, η αντίπαλος είναι επιεικώς τραγική, θέλεις απλά ένα ακόμα και η ζωή σου θα είναι εύκολη, έστω για ένα απόγευμα. Δεν μαθαίνεις, παρά τα όσα παθαίνεις. Φοβικός, άτολμος, καβαντζωτικός, “να περάσει ο χρόνος, να μην πάθουμε κάνα κακό, να λήξει το ματς, να ησυχάσουμε”.
Η μυθική ατάκα του αδερφού, δίπλα, κάπου στο 65-70 πως “κάνουμε πολλά προκαταρκτικά, ρε φίλε, χαδάκια, φιλάκια, δαχτυλάκια, σου λέει μπες, εσύ δεν το σκέφτεσαι καν κι ανησυχώ”, περιέγραφε τα όσα βλέπαμε στο χόρτο. Γύρω γύρω, πολλές φορές και πίσω, η μπάλα, δύο υποψίες ευκαιριών έγιναν “τσαφ”, ένα τετ α τετ από πλάγια στην μικρή περιοχή, αποκρούστηκε.
Όταν μπήκαμε στα 5 τελευταία λεπτά, στις καθυστερήσεις, το εργαλείο που μετράει την κιτρινόμαυρη ανοησία βάρεσε μπιέλα, τα κιτρινόμαυρα πιστόνια στο κεφάλι μας ανατινάχτηκαν! Και άντε, δίνεις κατοχή στους 10 και άντε, κάνεις και φάουλ στην περιοχή τριγύρω, ένας δεν έχει την στοιχειώδη νοημοσύνη να κάτσει στην μπάλα από πάνω για 5 δευτερόλεπτα, να γλιτώσουμε τα όσα έγιναν;;; Ο τρόπος που εκτελείται το φάουλ, η ευκολία που φτάνει ο αντίπαλος στην περιοχή, η φουρτούνα, η θαλασσοταραχή, η τρικυμία, είναι όλος ο φετινός Άρης. Μια ομάδα που έβγαλε “αναγούλες” και έδειξε πως θέλει δραμαμίνες και λίγο νωρίτερα, σε στιγμές του ματς όσο αυτό έφτανε στο τέλος του. Μια ομάδα που παλεύει να γίνει τέτοια, ενώ τελειώνει το Φθινόπωρο και μπαίνει ο Χειμώνας. Ναι, έχει μεγάλες ευθύνες ο Μανόλο Χιμένεθ για αυτό, παρά τα άπειρα και συνεχή προβλήματα τραυματισμών που αντιμετωπίζει. Ναι, παρασυρόμενος απ’ το συναίσθημα της στιγμής, τον έκρινα παραπάνω απ’ όσο πρέπει για τα εξωαγωνιστικά της “Αγιά Σοφιάς”, ναι ανακαλώ στην προσπάθεια να μην γίνει κακό στην ποδοσφαιρική οικογένειά μας. Για άλλη μια φορά, αυτά τα νεότερα παιδιά του Συνδέσμου, μίλησαν ώριμα μεσοβδόμαδα και με έκαναν να σκέφτομαι καλύτερα την κάθε λέξη. Προέχει η συσπείρωση, η ενότητα.
Η σπουδαία εμφάνιση του Ράτσιτς, τον οποίο απελευθέρωσε ο Γαλανόπουλος που έδειξε πού πρέπει να παίζει, η πολύ καλή εμφάνιση του Φαντιγκά, η ουσία του Μορόν, η (σωστή) επιλογή να παίξει “10” ο Ρουμάνος που δεν έκανε το κάτι παραπάνω, αλλά “έσπασε τα άλατα” που φαίνεται να έχει η ομάδα στον σβέρκο όταν παίζει με τρία αμυντικογενή χαφ, χωρίς καθαρό επιτελικό στον άξονα, η σπουδαία απόδοση του Πέρεθ, η πολύ καλή και με αυταπάρνηση παρουσία του Γιάννη Γιαννιώτα εκ νέου… Θα πήγαιναν όλα στον κάλαθο των αχρήστων. Παρέα, στα σκουπίδια, θα πήγαινε και η οργισμένη αντίδραση με ανακοίνωση της Π.Α.Ε. για το πέναλτι. Περιττό να αναφέρω το πόσοι από εμάς και πόση σημασία θα δίναμε σε αυτήν.
Απέναντι σε μια απ’ τις χειρότερες ομάδες της κατηγορίας, μαζί με Ο.Φ.Η., Πανσερραϊκό, Τρίπολη ίσως, που έπαιζε με αριθμητικό μειονέκτημα μάλιστα για ένα ολόκληρο ημίχρονο ούσα πίσω στο σκορ, απέδειξες πως ανήκεις σε αυτό το γκρουπ σε σχέση με την αγωνιστική συμπεριφορά, την νοοτροπία, την αποτελεσματικότητα, την εκπαίδευση σε επίπεδο δημιουργίας, την αντιμετώπιση σε επίπεδο άμυνας. Η σκληρή αλήθεια είναι πως η ομάδα μας ανήκει στις κακές του πρωταθλήματος, καθώς ποτέ έως τώρα δεν έγινε τέτοια. Ομάδα, δηλαδή.
Αντί επιλόγου
Υπάρχουν πολλοί τρόποι συμπεριφοράς όταν ένα ζευγάρι, μια σχέση, φαίνεται πως βαδίζει στο τέλος της. Κάποιοι βάζουν μπροστά τα κληρονομικά, τους εγωισμούς, το πείσμα, βγάζοντας χολή και κακία.
Κάποιοι άλλοι, υποχωρούν μπροστά στο κοινό καλό, στην αξιοπρέπεια, στα .. παιδιά. Τα παιδιά στην κερκίδα, δείχνουν να είναι ελπίδα, καθώς σε μια έκρυθμη κατάσταση, χάνουν λίγο την πορεία κάποιες στιγμές, αλλά στην πλειοψηφία τους και για το συντριπτικό χρονικό διάστημα, δείχνουν αξιομνημόνευτη ωριμότητα.
Ο Ντουντού Ροντρίγκεζ, με τις 4-5 λάθος υποδοχές και κοντρόλ, έως τότε, αλλά με το λυτρωτικό γκολ στο 99′, ήταν 7-8 χρονών και έπαιζε σε μια αλάνα, κάπου στην Βραζιλία λογικά, όταν ακούγονταν το σύνθημα “Φρέντι Αντού, εκδίκηση και ντου”, στο Κλεάνθης Βικελίδης στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Στον Άρη του 2025, δεν είμαστε για εκδικήσεις του ενός στον άλλον, ούτε για εσωτερικά ντου, όπως τα χρόνια τα παλιά. Ας εκδικηθούμε τις κακές μας συνήθειες σε αντίστοιχες περιστάσεις, ας γίνουν τα πράγματα, οι προτάσεις, οι όποιες αλλαγές σε διοικητικό επίπεδο σωστά, ήρεμα,.όπως πρέπει και ας κάνουμε ένα εξωτερικό “ντου” συσπείρωσης, υπέρβασης των δυνατοτήτων και των αντοχών στο επόμενο ματς. Άσχετα αν ακολουθεί ο ίδιος αντίπαλος ακριβώς μετά, δεν έχουμε το περιθώριο να κοιτάζουμε ως εκεί. Μόνο το βήμα που έχουμε μπροστά. Κάθε πράγμα στον καιρό του, εξάλλου…
ΥΓ Στέλνει ο Λιούι, με την λήξη:
“Όλη η ζωή μας ένα ” bypass”!
Πόση αλήθεια, συμπυκνωμένη;;
ΥΓ 2 Καλό ταξίδι “Βίκινγκ” . Η καλή σου ψυχή εισακούγεται και βοηθάει και από εκεί πάνω.
“Μ’ ένα κασκόλ και μια φωτογραφία…”
Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2025
” ο Χιούι”
