Η φετινή χρονιά μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλά επίθετα, σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχημένη.
Σε μια σεζόν που αποτελεί ορόσημο για το μπασκετικό τμήμα του Άρη λόγω της αλλαγής διοίκησης και της ύπαρξης μετά από αρκετά χρόνια ενός δυνατού επιχειρηματία στο τιμόνι, είδαμε την ομάδα να αποκλείεται με άσχημο τρόπο και να μένει εκτός από τις δύο εκ των τριών διοργανώσεων που στόχευε να φτάσει όσο πιο μακριά γίνεται. Ο Άρης σε δυο αγώνες που χαρακτηρίστηκαν “do or die” σε EuroCup με Κλουζ και με Μαρούσι στο κύπελλο… δεν εμφανίστηκε στο παρκέ, έχασε και αποκλείστηκε.
Οι αποκλεισμοί αυτοί ήρθαν από “σκληρές” ήττες για τον Άρη, έπειτα από ένα φορμαρισμένο διάστημα που διένυε όταν τις έκανε και αυτό είναι που πονάει περισσότερο και γεννάει ερωτήματα. Η εικόνα που παρουσίασε η ομάδα του Ιγκόρ Μίλισιτς θεωρείται προβληματική καθώς σε κανέναν από τους δύο “τελικούς” δεν κατάφερε να μπει στο κλίμα του παιχνιδιού και να διεκδικήσει στα ίσα την πρόκριση. Και φυσικά να την πάρει…
Προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε άδικοι, παραμένει ακόμα μια νεοσύστατη ομάδα με έναν προπονητή που δεν βρέθηκε από την αρχή στην ηγεσία για να χτίσει το δικό του όραμα, χωρίς αυτό να αναιρεί και τις δικές του ευθύνες που παρουσίασε σε δύο από τα πιο κομβικά παιχνίδια της χρονιάς μια ομάδα που δεν “διψούσε” για την νίκη. Άλλωστε ο Μίλιτσιτς είναι στην ομάδα από τα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου, επί των ημερών του έγιναν προσθήκες και φυσικά έχει το δικό του κομμάτι των ευθυνών στο πώς προετοιμάστηκε και παρουσιάστηκε η ομάδα.
Φυσικά οι ευθύνες ξεκινούν από πολύ νωρίτερα, από τον αρχικό σχεδιασμό της ομάδας και το πώς “χτίστηκε” το περασμένο καλοκαίρι…
Όλη η ουσία βρίσκεται στην νοοτροπία της ομάδας. Όταν αγωνίζεσαι για μία ιστορική φανέλα όπως του Άρη πρέπει να παλεύεις και να ματώνεις για αυτή. Είναι λοιπόν τόσο το αγωνιστικό κομμάτι των αποκλεισμών, όσο και το ψυχολογικό κομμάτι, αυτό της νοοτροπίας που φαίνεται να χωλαίνει η φετινή ομάδα.
Εννοείται πως η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα, όμως τα θεμέλια πρέπει να μπουν από τώρα για να μπορέσει ο Άρης να επιστρέψει εκεί που ανήκει. Η φετινή χρονιά είναι μεν καλύτερη από την περσινή με το μπάσκετ που έχει αναδείξει η ομάδα σε αρκετά σημεία της χρονιάς και τις σπουδαίες νίκες που πέτυχε (Παναθηναϊκός, Βενέτσια), αλλά ας μην ξεχνάμε και τα διαφορετικά οικονομικά δεδομένα.
Η γκρίνια, τα σχόλια και ο προβληματισμός πάντα υπάρχουν σε μια ομάδα που θέλει να έχει στόχους γιατί εχθρός του καλού είναι πάντα το καλύτερο και όσο περνάει ο καιρός ο Άρης θα μεγαλώνει και θα γίνεται όλο και καλύτερος.
Για αυτό τον λόγο, δύο αποκλεισμοί δεν είναι αμελητέοι αλλά αντί για το τέλος του κόσμου μπορούν να δώσουν το ερέθισμα μόνο με υπομονή και δουλειά. Και φυσικά να αποτελέσουν “μαθήματα” για τη συνέχεια.
